Steevast lees je het in reviews van Huawei smartphones: het zijn prachtige smartphones, vaak ook voor een aantrekkelijke prijs. Maar op het gebied van software en iedere Huawei-update gaat het vaak mis, omdat Android met Huawei's EMUI niet ten goede wordt aangepast door de Chinezen. Maar er speelt meer.

Afgelopen voorjaar verscheen de Huawei P20-serie, bestaande uit de Huawei P20, de P20 Lite en het absolute topmodel P20 Pro. Deze laatste is een fraai toestel, met een prachtig beeldscherm, krachtige specificaties en een driedubbele camera aan de achterzijde die zich kan meten met de allerbeste smartphone-camera’s. Ondanks de prachtige hardware kan ik de toestellen niet van harte aanbevelen, omdat de Android-skin eerder achteruit gaat dan vooruit.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Emui

De P20-serie kwam met de versie 8 van EMUI, de naam van de Androidskin die Huawei op z’n smartphones installeert. Omdat Android open source is, kunnen fabrikanten flink sleutelen aan het besturingssysteem om zich te differentiëren met andere fabrikanten. Maar ook hobbyisten kunnen knutselen om een andere Androidversie op hun toestel te zetten, zogeheten ROMs. Bekende voorbeelden zijn LineageOS, Resurrection Remix OS en Paranoid Android.

Huawei past Android tot in de kleine details aan, maar meestal niet ten goede. Dat er bloatware op te vinden is in de vorm van onnodige virusscanners en optimalisatie-apps, reclame-apps, games en allerlei Huawei-diensten is te verwachten, dat doen andere fabrikanten helaas ook veelvuldig. Huawei’s EMUI valt echter negatief op, door de vele knullige spelfouten, regels die niet uitlijnen en een verouderd ogend uiterlijk dat iets te overduidelijk is afgekeken van Apple’s iOS. Daar valt op zich prima mee te werken, en als het niet bevalt installeer je een andere launcher, zoals Nova Launcher: Android biedt immers voor gebruikers ook gewoon deze vrijheid.

Zorgelijk

Waar het zorgelijker wordt is dat Huawei met EMUI aan de stoelpoten van Android’s vrijheden zaagt. Deze zorgelijke ontwikkeling werd al een paar jaar geleden ingezet, toen Huawei de mogelijkheid voor een alternatieve launcher verstopte in de instellingen en gebruikers geheel ten onrechte waarschuwt als ze de standaardlauncher daadwerkelijk veranderen.

Met de komst van EMUI 8, dat op de P20 smartphones te vinden is, heeft Huawei flink ingezet op accuduur. Die is ook behoorlijk geoptimaliseerd, waardoor een lange accuduur wel goed zit. Maar ook dit komt met een prijs: veel achtergrondprocessen worden afgekapt, waaronder processen die je liever laat draaien, zoals een actieve VPN-verbinding of wachtwoordmanager. In de opties lijk je de mogelijkheid te hebben hieraan te kunnen sleutelen, maar in praktijk worden deze apps op de achtergrond nog altijd afgesloten. Dit rigoureuze afsluitbeleid heeft er zelfs voor gezorgd dat de ontwikkelaars van de bekende mediaspeler VLC hun app niet meer beschikbaar stellen in de Play Store voor Huawei-toestellen.

Geen vrijheid

Gevorderde gebruikers, die graag het toestel willen voorzien van een andere ROM om geen last te hebben van deze minpunten en wel te genieten van de krachtige Huawei-smartphones worden ook de pas afgesneden. Huawei voorziet niet meer in de mogelijkheid het toestel te unlocken (wat moet gebeuren voordat je een ROM installeert). Een update die Huawei deze zomer heeft verspreid frustreert zelfs ontwikkelaars van Magisk, een programma dat wordt gebruikt voor het unlocken en rooten van Huawei-smartphones. Deze ontwikkelaars kwamen na de update opeens met een niet-werkend toestel te zitten.

Ondersteuning

Deze zorgelijke ontwikkelingen vinden plaats in een ongelukkige tijdsperiode. In verschillende landen, zoals in de VS, het Verenigd Koninkrijk en zelfs in Nederland, worden recentelijk Huawei-smartphones geweerd vanwege privacy-zorgen rondom de Chinese fabrikant. Wie deze zorgen deelt heeft geen andere mogelijkheid meer dan z’n Huawei-smartphone om te ruilen voor een smartphone van een andere fabrikant.

Ook heeft Huawei een zeer matige reputatie als het aankomt op de ondersteuning van Android met versie- en beveiligingsupdates. Door de vrijheid weg te nemen voor gebruikers om de Android zelf te beheren met geïnstalleerde ROMs, ben je volledig afhankelijk van de ondersteuning van Huawei zelf. Die dus tot nu toe te wensen overlaat.

Weet waar je aan begint

Zijn Huawei smartphones af te raden? Zeker niet voor wie watertandt voor de uitmuntende accuduur, fraaie camera’s, bouwkwaliteit, aantrekkelijke prijzen en krachtige hardware waar Huawei smartphones vaak van voorzien zijn, en minder waarde hecht aan de software. Wees er echter van bewust dat er grote zorgen zijn rondom Huawei: Emui, het updatebeleid en privacyzorgen vanuit overheden.

©PXimport

Toekomst

Het lijkt er helaas op dat het probleem met Emui eerder verergert dan verbetert, vooral in de zomermaanden van 2018 stapelde negatieve berichtgeving over Emui zich op. Toch zijn er lichtpuntjes. Op dit moment wordt er bij Huawei hard gewerkt aan Emui 9, dat in oktober verschijnt op nieuwe Mate 20-smartphones. Wellicht weet Huawei plooien glad te strijken. Ook heeft Google met Android 8.0 Oreo iets nieuws ingebouwd: Treble. Dit zorgt ervoor dat toekomstige updates sneller en makkelijker kunnen worden uitgerold, waardoor Huawei alle mogelijkheid heeft om z’n reputatie aangaande het updatebeleid te verbeteren. Ook begint Google’s Android One programma steeds beter aan te slaan. Wie weet kiest Huawei er in de toekomst voor om enkele smartphones met Android One uit te brengen, om meer uit de prachtige smartphones te halen en privacy- en updatezorgen bij gebruikers weg te nemen.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.