De Huawei P20 Lite is de goedkoopste smartphone uit de P20-serie. Net als de andere twee toestellen oogt het toestel erg luxe, je zou niet zeggen dat hij in hij rond de 300 euro kost. Is de smartphone ook de aanschaf waard?

De Huawei P20-serie bestaat uit de gewone Huawei P20, de luxe P20 Pro en de budgetuitvoering P20 Lite. Deze Lite-uitvoering heeft dezelfde chique uitstraling als de andere twee P20’s. Het toestel is van metaal en glas, aan de voorkant zit ook een inkeping (notch) in een groot scherm met dunne randen en aan de achterkant zelfs een dubbele camera. De bouwkwaliteit is prima, op wat scherpe randjes bij de camera na. Toch is het ontwerp wel afgekeken van de iPhone X. Toch is het allemaal absoluut niet verkeerd voor een toestel in deze prijscategorie en ligt de P20 Lite erg lekker in de hand door zijn bouw en lichte gewicht.

Ook qua specificaties biedt de P20 Lite veel waar voor het geld: een 2,4 GHz processor van eigen makelij, met vier gigabyte werkgeheugen en 64GB aan opslag die je desgewenst uitbreidt met een geheugenkaart. Verder zit er aan de achterzijde een vingerafdrukscanner en zit er in de doos een snellader. Zelfs de koptelefoonpoort is gewoon aanwezig, iets wat je over de duurdere twee P20-uitvoeringen gek genoeg niet kunt zeggen. De P20 Lite is dus erg compleet voor zijn prijs. Omdat de achterkant van glas is, is het verstandig een hoesje om de smartphone te doen, om barsten en vetvlekken te voorkomen.

©PXimport

Scherm

Om een zo groot mogelijk scherm van 5,8 inch (14,8 cm) in de behuizing te passen zijn de schermranden dun gehouden en is er een notch gebruikt om de microfoon, frontcamera en afstandssensor te plaatsen. Tevens is er een alternatieve schermverhouding van 19 bij 9 gebruikt om het toestelformaat binnen de perken te houden. Net als de duurste topmodellen van nu, daardoor oogt de P20 Lite onorgineel, maar wel enorm luxe.

De schermkwaliteit draagt hieraan bij. Kleuren van het LCD-paneel zijn dik in orde. Toegegeven, witte vlakken zijn een tikje grauw en de maximale helderheid wat iets hoger gekund. Ten opzichte van andere toestellen in deze prijsklasse springt de P20 Lite er echter behoorlijk uit.

©PXimport

Camera

De dubbele camera hoef je niet heel erg veel van te verwachten. De bovenste heeft een 16 megapixelsensor, de onderste beschikt slechts over 2 megapixel. Deze onderste lens is bedoeld om diepte te kunnen zien, voor een scherptediepte-effect bij foto’s in portretmodus. Er is dus geen optische zoom mogelijk, zoals dat wel kan bij de P20 (Pro) en vrijwel alle andere smartphones met dubbele camera. Het scherptediepte-effect, ook wel portretmodus of bokeh effect genoemd, is wel mogelijk, maar werkt niet altijd. Wanneer je bijvoorbeeld iets teveel tegenbelichting hebt, wordt het onderwerp niet goed genoeg herkend om de achtergrond te kunnen vervagen.

Wanneer je genoeg belichting hebt, maakt de P20 Pro alleraardigste foto’s. Wanneer de belichting wat uitdagender wordt voor de camera, merk je dat foto’s er soms wat gladgestreken of plastic uit zien. Desondanks, voor z’n prijsklasse zijn de foto’s die de P20 Lite aflevert best goed.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Software

Het zorgenkindje bij Huawei smartphones is altijd al de software geweest. Huawei’s Androidskin is ingrijpend en brengt veel (spel)fouten en apps met zich mee. Bepaald geen vooruitgang op de Android-basis waar Huawei aan knutselde. De reputatie op het gebied van updates is ook niet best. Deze zorgen worden bij de P20 Lite niet weggenomen, ondanks dat de smartphone keurig op het recente Android 8 (Oreo) draait.

Nee, de EMUI-skin (die Huawei over Android installeert) is met de P20 Lite nog altijd zorgelijk. De interface oogt verouderd, de menu’s en instellingen zijn onoverzichtelijk er het weegt als een molensteen op het systeem. Ik heb vaak het gevoel dat het toestel veel sneller zou kunnen werken, wat je bijvoorbeeld merkt bij het typen of wijzigen van instellingen.

Ook zijn er bloatware- en dubbele apps te vinden, zoals gezondheidsapps en mailapps. Erger is nog dat via de (onverwijderbare) app Telefoonbeheerbeheer een volkomen overbodige virusscanner en optimalisatiefunctie worden toegevoegd. EMUI is sowieso behoorlijk radicaal in zijn eigen systeemoptimalisatie, om zo de accu te ontzien. Een nobel doel. Zo staat standaard de beelresolutie op ‘slim’, wat ervoor zorgt dat de resolutie omlaag geschroefd kan worden. Tevens kun je bepalen welke apps automatisch mogen starten. Dat is handig, maar soms wordt er te ingrijpend ingegrepen, waardoor achtergrondprocessen afgekapt worden. Dit kan voor instabiliteit zorgen, maar ook dat het proces van bijvoorbeeld een VPN-verbinding of wachtwoordkluis wordt afgekapt. Erg hinderlijk, vooral omdat het Handmatig beheren in de accu-instellingen geen soelaas biedt.

EMUI haalt dus de accu-optimalisaties van Android zelf door de war door het nog rigoureuzer aan te pakken. Dat heeft natuurlijk een positief effect op de accuduur zelf. De accu heeft op papier een gemiddelde capaciteit van 3.000 mAh. In theorie kun je rustig twee dagen met de accu doen, afhankelijk van hoe vaak en waarvoor je je toestel gebruikt kun je de accuduur natuurlijk nog rekken.

©CIDimport

©CIDimport

©CIDimport

Alternatieven

De Huawei P20 Lite is een prima smartphone, waarbij design, specificaties en het scherm positief opvallen. Toch begeeft het toestel zich met een adviesprijs van 300 euro in een moeilijke prijsklasse, waar de concurrenten het ook goed doen. Zo heb je voor een paar tientjes minder de Moto G6 Plus, die misschien ietsje minder mooi is en lagere specificaties heeft, maar wel op softwaregebied en ondersteuning een veel betere keuze is. Ook Nokia biedt alternatieven, die het op softwaregebied winnen. Denk aan de Nokia 7 Plus (die wel een slagje duurder is dan de P20 Lite), of aan de Nokia 5.1 die binnenkort verschijnt voor zo’n 200 euro. Ook de Huawei P Smart (200 euro) is een interessant en goedkoper alternatief.

Conclusie

De Huawei P20 Lite oogt veel luxer dan z’n prijs doet vermoeden. Voor zo’n 300 euro krijg je een mooi toestel, met prima specificaties, accuduur en scherm. De software is echter nog altijd een zorgenkindje, ondanks dat de smartphone draait op Android 8.0.

HDMI 2.1 is de nieuwste standaard voor beeldoverdracht, maar lang niet iedereen heeft de extra bandbreedte ook écht nodig. Vooral voor gamers met een PlayStation 5, Xbox Series X of krachtige pc is het relevant. Kijk je alleen films of televisie? Dan volstaat de oudere aansluiting vaak prima. Wij leggen uit waar de grens ligt.

Als je momenteel op zoek bent naar een nieuwe televisie of monitor vlíegen de technische termen je om de oren. HDMI 2.1 wordt door fabrikanten en winkels vaak gepresenteerd als een absolute noodzaak voor een scherm dat klaar is voor de toekomst. Hierdoor ontstaat de angst dat je een miskoop doet als je kiest voor een model met de oudere HDMI 2.0-standaard. Toch is dat in veel Nederlandse huiskamers een misvatting, want de voordelen zijn nogal specifiek. Veel consumenten betalen onnodig extra voor een functie die ze technisch gezien nooit zullen activeren. Na het lezen van dit artikel weet je precies of jij die snelle poort nodig hebt, of dat je dat budget beter aan een groter scherm of beter geluid kunt besteden.

De kern van het probleem: bandbreedte

Het fundamentele verschil tussen de gangbare HDMI 2.0-standaard en de nieuwere 2.1-versie zit 'm in de digitale snelweg die ze bieden. Je kunt het zien als een waterleiding: door een 2.1-kabel kan veel meer water (of dus data) tegelijk worden gepompt (48 Gbit/s in dit geval) dan door de oudere 2.0-variant (die 'maar' 18 Gbit/s kan verwerken). Die extra ruimte is nodig voor 4K-beelden met een zeer hoge verversingssnelheid (120 beelden per seconde) of voor extreem hoge resoluties zoals 8K.

Een hardnekkige mythe is dat HDMI 2.1 het beeld altijd mooier maakt. Dat is onjuist. Als je naar een Netflix-serie kijkt in 4K, ziet dat er via een 2.0-poort exact hetzelfde uit als via een 2.1-poort. De kabel verandert niets aan de kleuren, de scherpte of het contrast; hij zorgt er alleen voor dat het signaal 'erdoor' past. Pas als er een file op de kabel ontstaat (omdat je te veel beelden per seconde wilt versturen) wordt de nieuwe standaard noodzakelijk. Zolang je dataverbruik onder de limiet van HDMI 2.0 blijft, voegt versie 2.1 niets toe aan de beeldkwaliteit.

Wanneer werkt dit wél goed?

HDMI 2.1 komt pas echt tot zijn recht als je de grenzen van beweging en snelheid opzoekt. Dat is vrijwel exclusief het domein van de fanatieke gamer. Heb je een PlayStation 5 of Xbox Series X in huis en wil je games spelen in de hoogste 4K-resolutie met 120 beelden per seconde (120 Hz)? Dan is een HDMI 2.1-aansluiting op je tv onmisbaar. Zonder deze poort blijft je console steken op 60 beelden per seconde, wat minder vloeiend oogt bij snelle shooters of racegames.

Ook pc-gamers met een zware, moderne videokaart (zoals de NVIDIA RTX 40- of 50-serie) profiteren hiervan als ze hun pc op de tv aansluiten. Naast de snelheid biedt de 2.1-standaard ondersteuning voor Variable Refresh Rate (VRR). Dat zorgt ervoor dat de televisie zijn verversingssnelheid continu aanpast aan de spelcomputer, wat haperingen en 'tearing' (waarbij het beeld in tweeën lijkt te breken) voorkomt. Daarnaast is er Auto Low Latency Mode (ALLM), een signaal waardoor je tv automatisch naar de spelmodus schakelt zodra je de console aanzet. Voor wie de maximale prestaties uit een moderne spelcomputer wil halen, is HDMI 2.1 dus een logische en eigenlijk verplichte keuze.

Oké, maar wanneer werkt dit níet goed?

Voor de gemiddelde kijker is de meerwaarde van HDMI 2.1 nagenoeg nihil. Kijk je voornamelijk lineaire televisie (nieuws, talkshows), sportwedstrijden, films op Blu-ray of series via streamingdiensten als Disney+ en Videoland? Dan kom je nooit in de buurt van de bandbreedte die HDMI 2.0 niet meer aankan. Films en series worden vrijwel altijd gemaakt en uitgezonden in 24, 30 of maximaal 60 beelden per seconde. Een standaard HDMI 2.0-aansluiting kan 4K-beeld op 60 Hz fluitend aan, inclusief HDR (High Dynamic Range).

Ook voor bezitters van een oudere of minder krachtige spelcomputer, zoals de PlayStation 4, de Xbox One of de Nintendo Switch, voegt de nieuwe poort niets toe. Het signaal dat deze apparaten uitsturen is simpelweg niet zwaar genoeg om de bredere snelweg nodig te hebben. Je koopt in dat geval een Ferrari om er vervolgens alleen maar mee in een 30-kilometerzone te rijden. Je betaalt voor capaciteit die ongebruikt blijft, terwijl je dat geld wellicht beter had kunnen investeren in een tv met een beter contrast of hogere helderheid.

Dealbreakers

Er zijn specifieke situaties waarin het blindstaren op HDMI 2.1 je keuze onnodig beperkt of zelfs leidt tot een slechtere aankoop. Dit zijn de harde grenzen:

©DC Studio

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om de juiste keuze te maken, moet je kritisch kijken naar wat er in je tv-meubel staat of komt te staan. De vuistregel is eenvoudig: ben jij iemand die elke frame telt in een online shooter en heb je de hardware om dat te genereren? Dan moet HDMI 2.1 bovenaan je wensenlijst staan; zonder die poort knijp je de prestaties van je dure console af en mis je de soepelheid waarvoor je betaald hebt.

Ben je daarentegen een filmliefhebber die geniet van de hoogste beeldkwaliteit in HDR, of kijk je vooral sport? Richt je dan op het contrast, de helderheid en de kleurweergave van het paneel. Een kwalitatief hoogwaardig paneel met een 'oudere' aansluiting geeft een indrukwekkender plaatje bij films dan een middelmatige tv die toevallig wél een 2.1-aansluiting heeft. Laat je niet gek maken door het idee van toekomstbestendigheid als de beloofde toekomst niet aansluit bij jouw kijkgedrag.

Dus...

HDMI 2.1 is essentieel voor gamers met een PS5, Xbox Series X of krachtige pc die willen spelen in 4K bij 120 Hz. Voor filmkijkers, serie-bingers en tv-kijkers biedt de standaard geen zichtbare beeldverbetering ten opzichte van HDMI 2.0. De extra bandbreedte is puur bedoeld voor zeer hoge framerates die videocontent niet gebruikt. Kies alleen voor HDMI 2.1 als je hardware hebt die deze snelheid daadwerkelijk kan benutten. In alle andere gevallen is de kwaliteit van het beeldscherm zelf veel belangrijker dan het type aansluiting.

Op 26 januari kan de wereld aan de slag met Highguard. Het lijkt erop dat iedereen weet wat Highguard is, terwijl tegelijkertijd ook niemand precies weet wát Highguard nou precies is. In dit artikel zetten we dus uiteen wanneer je de game kunt spelen, en waarom deze titel van Wildlight Entertainment zoveel aandacht krijgt.

Releasedatrum van Highguard

Highguard is vanaf vandaag, 26 januari, rond 19:00 uur Nederlandse tijd beschikbaar op pc, PlayStation 5 en Xbox Series X en S. De exacte releasetijd is nog niet bekend, maar vermoedelijk zal de game rond die tijd op alle platforms beschikbaar worden.

Daarbij is het spel free-to-play, dus je hoeft niets te betalen om Highguard te spelen. Daarbij ondersteunt de game crossplay en cross-save, dus je kunt de game samen met vrienden op andere platforms spelen en je progressie op andere platforms meenemen. Het spel is niet te preloaden, maar vereist op pc in ieder geval 25 GB aan beschikbare opslagruimte.

Met de lancering van het spel zendt ontwikkelaar Wildlight Entertaiment om 19:00 uur Nederlandse tijd ook direct een zogenaamde Launch Showcase uit op YouTube - ook hieronder te bekijken. De studio belooft in deze showcase een ‘deepdive in de gameplay’ van Highguard te tonen, de contentplannen voor het eerste jaar uit de doeken te doen en nog ‘veel meer’. 

Wat is Highguard?

Aan team-based PvP heroshooters als Overwatch is geen gebrek, maar Highguard lijkt zich bij die groep te scharen. Het spel wordt ontwikkeld door Wildlight Entertainment, dat weer bestaat uit oud-ontwikkelaars van onder andere Titanfall en Apex Legends. Mensen die dus meer dan prima shooters in elkaar hebben gedraaid, waardoor de interesse toch ietwat gewekt wordt. 

Ieder team in de game bestaat uit drie zogenaamde Wardens, waarvoor verschillende personages gekozen kunnen worden. In de trailer zien we bijvoorbeeld een ridderachtige personage, die met een speciale vaardigheid elektrische stokken rond kan gooien. Ook is er een groot ijsmonster dat schijnbaar muren kan laten verschijnen, een soort cowboy met beestachtige klauwen en een personage dat met messen kan gooien. Ook heeft ieder personage schijnbaar toegang tot geweren om het vijandelijke team mee te bevechten.

Het doel van een potje is namelijk het vinden van de ‘Shieldbreaker’, een soort groot zwaard waarmee je de basis van de tegenstanders open kan breken en uiteindelijk overnemen. Wanneer dit lukt is het potje gewonnen. In de context van de game krijgt jouw team op die manier de controle over het continent. 

©Wildlight Entertainment

Waarom is er zoveel om Highguard te doen?

Wildlight positioneert de game in hun marketing als een “nieuw soort shooter”, maar veel spelers zijn op basis van de trailer nog niet overtuigd. Highguard doet qua opzet van de potjes wel een paar dingen anders dan hero-shooters als Overwatch en Marvel Rivals, maar zoals Concord in 2024 liet zien is de huidige markt voor dit subgenre binnen shooters redelijk verzadigd. Velen zijn simpelweg nog niet overtuigd dat Highguard daadwerkelijk iets vernieuwends met zich mee weet te brengen.

Dit valt ook te verwijten aan een opvallend gebrek aan marketing van de game. Zo’n anderhalve maand voor release hoorden we voor het eerst van Highguard, toen de trailer werd getoond als afsluiter van The Game Awards. Normaliter is de laatste aankondiging van die show een van de hoogtepunten, maar Highguard wist mensen niet te enthousiasmeren. 

De gesprekken rondom Highguard werden echter nog vreemder, toen opviel dat Wildlight geruime tijd niets meer plaatste op sociale media over de game. Na de initiële aankondiging van de game werd er wekenlang niets meer geplaatst op het X-account van Highguard, tot drie dagen voor launch - toen het bedrijf een countdown startte. Ook dit maakte het lastig om enthousiast te worden voor Highguard. 

©Wildlight Entertainment

In de afgelopen dagen doken er berichten en geruchten op die stelden dat Geoff Keighley - de presentator en oprichter van The Game Awards - Highguard specifiek had uitgekozen als afsluiter van The Game Awards, omdat hij hier wel iets in zag. Op 25 januari plaatste Keighley een gif op X, waarin John Hammond uit Jurassic Park zegt: “Over 48 uur accepteer ik jullie verontschuldigingen”. 

Natuurlijk gunnen we iedere game waar tijd en passie in heeft gezeten het beste, maar het is ook niet te ontkennen dat het verhaal rondom Highguard op zijn minst frappant te noemen is. Nou ja, vanaf 19:00 uur kunnen we het spel zelf onder handen nemen. Verwacht daarom binnenkort impressies op onze socials en ID.nl.