De Huawei P20 Lite is de goedkoopste smartphone uit de P20-serie. Net als de andere twee toestellen oogt het toestel erg luxe, je zou niet zeggen dat hij in hij rond de 300 euro kost. Is de smartphone ook de aanschaf waard?

De Huawei P20-serie bestaat uit de gewone Huawei P20, de luxe P20 Pro en de budgetuitvoering P20 Lite. Deze Lite-uitvoering heeft dezelfde chique uitstraling als de andere twee P20’s. Het toestel is van metaal en glas, aan de voorkant zit ook een inkeping (notch) in een groot scherm met dunne randen en aan de achterkant zelfs een dubbele camera. De bouwkwaliteit is prima, op wat scherpe randjes bij de camera na. Toch is het ontwerp wel afgekeken van de iPhone X. Toch is het allemaal absoluut niet verkeerd voor een toestel in deze prijscategorie en ligt de P20 Lite erg lekker in de hand door zijn bouw en lichte gewicht.

Ook qua specificaties biedt de P20 Lite veel waar voor het geld: een 2,4 GHz processor van eigen makelij, met vier gigabyte werkgeheugen en 64GB aan opslag die je desgewenst uitbreidt met een geheugenkaart. Verder zit er aan de achterzijde een vingerafdrukscanner en zit er in de doos een snellader. Zelfs de koptelefoonpoort is gewoon aanwezig, iets wat je over de duurdere twee P20-uitvoeringen gek genoeg niet kunt zeggen. De P20 Lite is dus erg compleet voor zijn prijs. Omdat de achterkant van glas is, is het verstandig een hoesje om de smartphone te doen, om barsten en vetvlekken te voorkomen.

©PXimport

Scherm

Om een zo groot mogelijk scherm van 5,8 inch (14,8 cm) in de behuizing te passen zijn de schermranden dun gehouden en is er een notch gebruikt om de microfoon, frontcamera en afstandssensor te plaatsen. Tevens is er een alternatieve schermverhouding van 19 bij 9 gebruikt om het toestelformaat binnen de perken te houden. Net als de duurste topmodellen van nu, daardoor oogt de P20 Lite onorgineel, maar wel enorm luxe.

De schermkwaliteit draagt hieraan bij. Kleuren van het LCD-paneel zijn dik in orde. Toegegeven, witte vlakken zijn een tikje grauw en de maximale helderheid wat iets hoger gekund. Ten opzichte van andere toestellen in deze prijsklasse springt de P20 Lite er echter behoorlijk uit.

©PXimport

Camera

De dubbele camera hoef je niet heel erg veel van te verwachten. De bovenste heeft een 16 megapixelsensor, de onderste beschikt slechts over 2 megapixel. Deze onderste lens is bedoeld om diepte te kunnen zien, voor een scherptediepte-effect bij foto’s in portretmodus. Er is dus geen optische zoom mogelijk, zoals dat wel kan bij de P20 (Pro) en vrijwel alle andere smartphones met dubbele camera. Het scherptediepte-effect, ook wel portretmodus of bokeh effect genoemd, is wel mogelijk, maar werkt niet altijd. Wanneer je bijvoorbeeld iets teveel tegenbelichting hebt, wordt het onderwerp niet goed genoeg herkend om de achtergrond te kunnen vervagen.

Wanneer je genoeg belichting hebt, maakt de P20 Pro alleraardigste foto’s. Wanneer de belichting wat uitdagender wordt voor de camera, merk je dat foto’s er soms wat gladgestreken of plastic uit zien. Desondanks, voor z’n prijsklasse zijn de foto’s die de P20 Lite aflevert best goed.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Software

Het zorgenkindje bij Huawei smartphones is altijd al de software geweest. Huawei’s Androidskin is ingrijpend en brengt veel (spel)fouten en apps met zich mee. Bepaald geen vooruitgang op de Android-basis waar Huawei aan knutselde. De reputatie op het gebied van updates is ook niet best. Deze zorgen worden bij de P20 Lite niet weggenomen, ondanks dat de smartphone keurig op het recente Android 8 (Oreo) draait.

Nee, de EMUI-skin (die Huawei over Android installeert) is met de P20 Lite nog altijd zorgelijk. De interface oogt verouderd, de menu’s en instellingen zijn onoverzichtelijk er het weegt als een molensteen op het systeem. Ik heb vaak het gevoel dat het toestel veel sneller zou kunnen werken, wat je bijvoorbeeld merkt bij het typen of wijzigen van instellingen.

Ook zijn er bloatware- en dubbele apps te vinden, zoals gezondheidsapps en mailapps. Erger is nog dat via de (onverwijderbare) app Telefoonbeheerbeheer een volkomen overbodige virusscanner en optimalisatiefunctie worden toegevoegd. EMUI is sowieso behoorlijk radicaal in zijn eigen systeemoptimalisatie, om zo de accu te ontzien. Een nobel doel. Zo staat standaard de beelresolutie op ‘slim’, wat ervoor zorgt dat de resolutie omlaag geschroefd kan worden. Tevens kun je bepalen welke apps automatisch mogen starten. Dat is handig, maar soms wordt er te ingrijpend ingegrepen, waardoor achtergrondprocessen afgekapt worden. Dit kan voor instabiliteit zorgen, maar ook dat het proces van bijvoorbeeld een VPN-verbinding of wachtwoordkluis wordt afgekapt. Erg hinderlijk, vooral omdat het Handmatig beheren in de accu-instellingen geen soelaas biedt.

EMUI haalt dus de accu-optimalisaties van Android zelf door de war door het nog rigoureuzer aan te pakken. Dat heeft natuurlijk een positief effect op de accuduur zelf. De accu heeft op papier een gemiddelde capaciteit van 3.000 mAh. In theorie kun je rustig twee dagen met de accu doen, afhankelijk van hoe vaak en waarvoor je je toestel gebruikt kun je de accuduur natuurlijk nog rekken.

©CIDimport

©CIDimport

©CIDimport

Alternatieven

De Huawei P20 Lite is een prima smartphone, waarbij design, specificaties en het scherm positief opvallen. Toch begeeft het toestel zich met een adviesprijs van 300 euro in een moeilijke prijsklasse, waar de concurrenten het ook goed doen. Zo heb je voor een paar tientjes minder de Moto G6 Plus, die misschien ietsje minder mooi is en lagere specificaties heeft, maar wel op softwaregebied en ondersteuning een veel betere keuze is. Ook Nokia biedt alternatieven, die het op softwaregebied winnen. Denk aan de Nokia 7 Plus (die wel een slagje duurder is dan de P20 Lite), of aan de Nokia 5.1 die binnenkort verschijnt voor zo’n 200 euro. Ook de Huawei P Smart (200 euro) is een interessant en goedkoper alternatief.

Conclusie

De Huawei P20 Lite oogt veel luxer dan z’n prijs doet vermoeden. Voor zo’n 300 euro krijg je een mooi toestel, met prima specificaties, accuduur en scherm. De software is echter nog altijd een zorgenkindje, ondanks dat de smartphone draait op Android 8.0.

Energieopslag stond lang gelijk aan een technische puzzel van losse kastjes en kabels. De Hoymiles HiOne rekent daar definitief mee af. Dit systeem integreert krachtige prestaties in één strakke, modulaire zuil die gezien mag worden. Ben jij klaar voor de volgende stap in energieonafhankelijkheid? Wij doken in de specificaties van deze stille krachtpatser.

Partnerbijdrage - in samenwerking met Hoymiles

Geen kabelbrij, maar strak design

Wie zijn garage of technische ruimte netjes wil houden, zit niet te wachten op een wirwar van kastjes en leidingen. De HiOne lost dit op met een slim modulair ontwerp. De installateur stapelt de batterij- en omvormermodules simpelweg op elkaar.

Het unieke hieraan is dat alle verbindingen intern lopen. Aan de buitenkant zie je dus geen kabels, wat zorgt voor een rustig en 'afgewerkt' beeld. De behuizing voelt niet aan als goedkoop plastic, maar als een solide apparaat dat tegen een stootje kan. Dankzij de IP66-certificering (water- en stofdicht) is het systeem zelfs robuust genoeg om buiten onder een overkapping geplaatst te worden, mocht je binnen ruimte willen besparen.

Klaar voor de moderne grootverbruiker

Dit systeem is specifiek ontworpen om de energiehonger van het moderne, duurzame gezin te stillen. Heb je een warmtepomp, een elektrische auto of een druk huishouden? Dan is de HiOne in zijn element.

De huidige line-up van de HiOne is geoptimaliseerd voor woningen met een 3-fase aansluiting (ondersteuning tot 33,3 A per fase), maar ook 1-fase varianten staan op de planning. Dit maakt het systeem enorm veelzijdig. Waar lichtere systemen vaak moeite hebben om meerdere zware apparaten tegelijk van stroom te voorzien, levert de HiOne onverstoorbaar door. De echte meerwaarde zit in de onafhankelijkheid. Dankzij de 'whole-home backup'-functie kan het systeem bij stroomuitval het hele huis draaiende houden. Dus niet alleen de wifi en de koelkast, maar ook het koken en verwarmen gaan gewoon door.

©Hoymiles / Jeroen Keep

Het brein: AI en dynamische tarieven

Een batterij is tegenwoordig meer dan een opslagvat; het is een slimme handelscomputer. De HiOne wordt aangestuurd door de S-Miles Cloud, een platform dat verder kijkt dan alleen 'vol' of 'leeg'. Met de ingebouwde 'Time-of-Use' modus kan het systeem slim inspelen op energietarieven.

Heb je een dynamisch energiecontract? Dan kan de software automatisch laden als de stroom goedkoop (of zelfs gratis) is en terugleveren of ontladen als de prijzen pieken. Zo verdien je de investering niet alleen terug door eigen gebruik, maar ook door slim te handelen op de energiemarkt. Bovendien leert het systeem jouw verbruikspatronen kennen, zodat er altijd voldoende buffer is voor jouw specifieke situatie.

Geen DIY, maar professionele zekerheid

Het is belangrijk om te benadrukken dat de HiOne geen doe-het-zelfproject is, zoals een eenvoudige balkon-set. Dit is hoogwaardige infrastructuur die naadloos geïntegreerd wordt in je meterkast en woning. Je koopt dit systeem dan ook via een gecertificeerde installateur.

Voor de consument is dat een groot voordeel: je hoeft je niet druk te maken over de techniek. De vakman zorgt dat de zuil op de juiste plek komt te staan, regelt de koppeling met je zonnepanelen en zorgt dat alles veilig draait. Jij bedient het systeem vervolgens simpelweg via de app.

Om deze krachtpatser veilig te houden, is een 5-laags veiligheidssysteem ingebouwd. Dit varieert van speciale drukkleppen en aerogel-isolatie tussen de cellen tot een actieve brandonderdrukkingsmodule die in noodsituaties binnen enkele seconden reageert. Daarnaast wordt de temperatuur op negen punten per cel continu gemonitord.

©Hoymiles / Jeroen Keep

Toekomstmuziek: je auto als batterij

Misschien wel het meest interessante aspect voor EV-rijders is de voorbereiding op V2X (Vehicle-to-Everything). Hoymiles heeft aangekondigd dat er een specifieke V2X-module aankomt voor de HiOne. Hiermee wordt het in de toekomst mogelijk om de enorme accu van je elektrische auto te koppelen aan je thuisbatterij. Je auto fungeert dan als een soort super-accu voor je huis, terwijl de HiOne de regie voert. Daarmee is dit systeem niet alleen een oplossing voor nu, maar ook een voorbereiding op de volgende stap in de energietransitie.

Conclusie

De Hoymiles HiOne is een premium keuze voor huiseigenaren die verder kijken. Het systeem combineert een strak design met de brute kracht die nodig is voor een huis vol warmtepompen en EV's. Door te kiezen voor een professioneel geïnstalleerd systeem met 5-voudige beveiliging en slimme AI-software, haal je niet alleen een batterij in huis, maar een complete energiemanager die klaar is voor de toekomst.

High On Life bewees anno 2022 dat een humoristisch schietspel vandaag de dag bestaansrecht heeft. Genoeg bestaansrecht voor een volwaardig vervolg zelfs. High On Life 2 neemt een nog groter nakkie van hetzelfde spul. Verwacht een groter avontuur, meer bizarre vuurgevechten en een lachkick of twee, maar ook regelmatig een inkakker op het technische front.

We nemen het je niet kwalijk als je High On Life 2 niet aan hebt zien komen. Wij ook niet. Het eerste High On Life was succesvol genoeg, maar had ook prima op zichzelf kunnen blijven staan als one off. Des te meer nadat Justin Roiland, de oprichter van Squanch Games en prominent stemacteur in alle daar ontwikkelde games, in 2023 zijn banden met de studio verbrak. Dit kwam nadat Adult Swim - de studio achter Rick and Morty - de banden met hem verbrak wegens aanklachten van huiselijk geweld tegenover Roiland, ondanks dat de zaak werd geseponeerd wegens gebrek aan bewijs.

©Squanch Games

Dat voelt ergens nogal dubbel. Squanch’ eerste titel ‘post-Roiland’ is een vervolg op een game waar zijn stem en stijl onherroepelijk aan zijn verbonden. Het maakt de juiste toon vinden er vast niet makkelijker op. Desalniettemin: ditmaal dus geen Roiland, maar wel een tweede High On Life. Hetzelfde middel, nu op nieuw recept – al merk je dat lang niet altijd.

Doe maar een grammetje van het gebruikelijke

High On Life 2 is een vervolg in de puurste zin van het woord. De game blikt summier terug op het origineel en stort de speler linea recta in eenzelfde soort avontuur. Weer wil een kwaadaardige partij de mensheid tot drugs maken. Aan jouw stilzwijgende mensprotagonist om daar weer een stokje voor te steken. Gewapend met een boel bekende en nieuwe Gatliens – een ras bestaande uit pratende wapens met uiteenlopende persoonlijkheden – trekken we erop uit om ruimtegespuis aan gort te knallen.

Het enige verschil is de kwaadaardige partij in kwestie. Dat blijkt ditmaal geen moordlustig ruimtekartel, maar een groot farmaceutisch bedrijf. Met propaganda en politieke inmenging pogen zij de mensheid te reduceren tot vee, zodat mensen ‘legaal’ tot drugs verpulverd mogen worden. Sommige plotpunten verwijzen vrij letterlijk naar de wandaden van politici en Big Pharma in real life, maar High On Life 2 duikt nooit te diep in de thematiek. Onderaan de streep is het verhaal wederom een excuus om veel grapjes en meta-referenties te maken.

Genoeg te lachen

Laten we wel wezen: je speelt High On Life 2 voornamelijk voor die grapjes. Het eerste deel voelde als een soort interactieve spin-off van Rick and Morty – niet zo gek ook met bedenker Roiland achter het stuur – en deel twee houdt dat gevoel stevig vast. Aan de lopende band stort de game je in rare ruimtescenario’s, met úren aan absurd en grofgebekt stemmenwerk. Het klinkt allemaal ontzettend Justin Roiland-esk, ondanks de afwezigheid van die geestesvader. Roilands stem hoor je nergens meer terug, maar zijn vaste motieven, meta-humor en stamelende toon worden naadloos doorgezet.

©Squanch Games

De rode draad van High On Life 2 houdt je snel 10 à 12 uur bezig. In die tijdsspan vindt de game genoeg momenten om een paar lachjes te winnen. De ene keer doet het dat met geïmproviseerde meta-referenties, de andere keer met onverwachte spelmechanieken, zoals een quiz over belastingontduiking of een verborgen DOS-spel in het hoofdmenu van je ruimtepak. Als je goed gaat op absurdistische cartoonseries, dan ga je ook gewoon weer lekker op High On Life 2.

Sneller, groter, Higher On Life

Maar goed, High On Life 2 moest als vervolgdeel toch minstens de grotere en diversere High On Life worden – en zo geschiedde. Gaandeweg introduceert High On Life 2 niet alleen meer wapens dan voorheen, maar ook een skateboard en een drietal hubwerelden om al skateboardend uit te pluizen. Radical. Jammer genoeg pakt niet elk addendum op de gevestigde formule even sterk uit.

©Squanch Games

De bijna volautomatische skateboardbesturing brengt de vele schietpartijen wat speelse dynamiek, een beetje vergelijkbaar met Sunset Overdrive. Door voortdurend te blijven skaten, veel te grinden en acrobatisch heen en weer te grijphaak-slingeren, ontwijk je veel schoten en zoef je snel van slachtoffer naar slachtoffer. Het voelt uiteindelijk aardig fluïde.

Over het schietwerk gesproken: dat kan er allemaal mee door. High On Life 2 is nog altijd geen kunstige dans à la Doom, maar met het skateboard krijgt de gunplay ironisch genoegtoch iets meer eigen gezicht. De snelle wendbaarheid combineert goed met uitbundige wapens en de mild chaotische shootouts. Bovendien legt het skateboard een bouwsteen voor snelle verplaatsing en platformuitdagingen, die weer vaker van pas komen in de drie grotere hubwerelden.

©Squanch Games

Laten het nou net die hubs zijn die minder overtuigen. Hier vinden we winkels, verzamelobjecten en optionele zijmissies, met daarover een dun gespreid laagje van platformpuzzeltjes en wat komische interacties. Conceptueel leuk bedacht, maar in de praktijk schiet de invulling van de werelden tekort. De overwegend lege hubs komen wat zielloos over en verkenning wordt maar zelden beloond met een leuke zijmissie of memorabele collectible. Zie het als een soort microdosering van een beter doordachte open spelwereld.

Een bad trip, technisch gezien

Squanch Games heeft duidelijk grotere ambities, maar de uitwerking laat vaak te wensen over. Dat wordt echter pas pijnlijk als we het over de techniek achter High On Life 2 hebben. Die vliegt, denkelijk te wijten aan de grotere schaal, met regelmaat vol op zijn bek. Zelden speelde ik een singleplayershooter die zo instabiel was. Op de consoles schijnt dat nog alleszins mee te vallen, maar de pc-versie van High On Life 2 is een zooitje.

©Squanch Games

De instabiliteit is lastig te isoleren. Het zit in alles. Van ontbrekende geluidseffecten en  afgekapte stemopnames tot door de grond clippen en harde crashes. In mijn 25 uur speeltijd is de game zeker tien keer abrupt uitgevallen. De ene keer in een doodnormaal menu, de andere keer tijdens een baasgevecht. Daarbovenop komen nog een handvol soft locks – momenten waarin een missie of specifieke opdracht door een fout plots niet meer te voltooien is.

Wanneer High On Life 2 draaiende blijft, draait de game verre van optimaal. Zelfs met een flinke laag DLSS-upscaling heeft het spel moeite om een stabiele 60 frames per seconde aan te leveren in 1440p, nota bene op een nog relatief beefy RTX 3090 en Ryzen 9 5950X. Toch verandert de gemiddelde schietarena of wat snel skateboardwerk uiteindelijk in een barrage van microstottering. Onder andere Steam en Reddit staan momenteel bol van de klaagzang over de slordige technische staat van de game. Geheel terecht.

©Squanch Games

Stel deze trip nog even uit

De technische mankement voelen extra wrang wanneer je inziet dat High On Life 2 ook niet bepaald een prachtgame is. De kleurrijke, lompe stijl heeft zijn eigen plakkerige charme, maar grafisch gezien is het geen hoogstandje. In de achterhaalde lichteffecten en vaak maar half ingeladen texturen zie je een B-titel van de vorige consolegeneratie terug. Dat past ergens prima bij de banale insteek van het spel, maar laat het dan op zijn minst redelijk draaien. Daarin schiet High On Life 2 gruwelijk tekort, in ieder geval rond de releaseperiode.

Met name door de technische staat is het lastig om High On Life 2 aan te raden. Al ben je nog zo’n liefhebber van het origineel of grove scifihumor in het algemeen; lachen wordt moeilijk als de game elk moment de geest kan geven. Sowieso doet iedereen er daarom goed aan om deze trip uit te stellen, in ieder geval totdat Squanch Games de broodnodige patches uitrolt. De grappen werken immers het beste als ze niet halverwege een zin wegvallen.

High On LIfe 2 is nu verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles en pc. Op 20 april aanstaande komt de game ook uit op Nintendo Switch 2. Voor deze review is de game op een gedegen pc gespeeld.