De Huawei P20 Lite is de goedkoopste smartphone uit de P20-serie. Net als de andere twee toestellen oogt het toestel erg luxe, je zou niet zeggen dat hij in hij rond de 300 euro kost. Is de smartphone ook de aanschaf waard?

De Huawei P20-serie bestaat uit de gewone Huawei P20, de luxe P20 Pro en de budgetuitvoering P20 Lite. Deze Lite-uitvoering heeft dezelfde chique uitstraling als de andere twee P20’s. Het toestel is van metaal en glas, aan de voorkant zit ook een inkeping (notch) in een groot scherm met dunne randen en aan de achterkant zelfs een dubbele camera. De bouwkwaliteit is prima, op wat scherpe randjes bij de camera na. Toch is het ontwerp wel afgekeken van de iPhone X. Toch is het allemaal absoluut niet verkeerd voor een toestel in deze prijscategorie en ligt de P20 Lite erg lekker in de hand door zijn bouw en lichte gewicht.

Ook qua specificaties biedt de P20 Lite veel waar voor het geld: een 2,4 GHz processor van eigen makelij, met vier gigabyte werkgeheugen en 64GB aan opslag die je desgewenst uitbreidt met een geheugenkaart. Verder zit er aan de achterzijde een vingerafdrukscanner en zit er in de doos een snellader. Zelfs de koptelefoonpoort is gewoon aanwezig, iets wat je over de duurdere twee P20-uitvoeringen gek genoeg niet kunt zeggen. De P20 Lite is dus erg compleet voor zijn prijs. Omdat de achterkant van glas is, is het verstandig een hoesje om de smartphone te doen, om barsten en vetvlekken te voorkomen.

©PXimport

Scherm

Om een zo groot mogelijk scherm van 5,8 inch (14,8 cm) in de behuizing te passen zijn de schermranden dun gehouden en is er een notch gebruikt om de microfoon, frontcamera en afstandssensor te plaatsen. Tevens is er een alternatieve schermverhouding van 19 bij 9 gebruikt om het toestelformaat binnen de perken te houden. Net als de duurste topmodellen van nu, daardoor oogt de P20 Lite onorgineel, maar wel enorm luxe.

De schermkwaliteit draagt hieraan bij. Kleuren van het LCD-paneel zijn dik in orde. Toegegeven, witte vlakken zijn een tikje grauw en de maximale helderheid wat iets hoger gekund. Ten opzichte van andere toestellen in deze prijsklasse springt de P20 Lite er echter behoorlijk uit.

©PXimport

Camera

De dubbele camera hoef je niet heel erg veel van te verwachten. De bovenste heeft een 16 megapixelsensor, de onderste beschikt slechts over 2 megapixel. Deze onderste lens is bedoeld om diepte te kunnen zien, voor een scherptediepte-effect bij foto’s in portretmodus. Er is dus geen optische zoom mogelijk, zoals dat wel kan bij de P20 (Pro) en vrijwel alle andere smartphones met dubbele camera. Het scherptediepte-effect, ook wel portretmodus of bokeh effect genoemd, is wel mogelijk, maar werkt niet altijd. Wanneer je bijvoorbeeld iets teveel tegenbelichting hebt, wordt het onderwerp niet goed genoeg herkend om de achtergrond te kunnen vervagen.

Wanneer je genoeg belichting hebt, maakt de P20 Pro alleraardigste foto’s. Wanneer de belichting wat uitdagender wordt voor de camera, merk je dat foto’s er soms wat gladgestreken of plastic uit zien. Desondanks, voor z’n prijsklasse zijn de foto’s die de P20 Lite aflevert best goed.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Software

Het zorgenkindje bij Huawei smartphones is altijd al de software geweest. Huawei’s Androidskin is ingrijpend en brengt veel (spel)fouten en apps met zich mee. Bepaald geen vooruitgang op de Android-basis waar Huawei aan knutselde. De reputatie op het gebied van updates is ook niet best. Deze zorgen worden bij de P20 Lite niet weggenomen, ondanks dat de smartphone keurig op het recente Android 8 (Oreo) draait.

Nee, de EMUI-skin (die Huawei over Android installeert) is met de P20 Lite nog altijd zorgelijk. De interface oogt verouderd, de menu’s en instellingen zijn onoverzichtelijk er het weegt als een molensteen op het systeem. Ik heb vaak het gevoel dat het toestel veel sneller zou kunnen werken, wat je bijvoorbeeld merkt bij het typen of wijzigen van instellingen.

Ook zijn er bloatware- en dubbele apps te vinden, zoals gezondheidsapps en mailapps. Erger is nog dat via de (onverwijderbare) app Telefoonbeheerbeheer een volkomen overbodige virusscanner en optimalisatiefunctie worden toegevoegd. EMUI is sowieso behoorlijk radicaal in zijn eigen systeemoptimalisatie, om zo de accu te ontzien. Een nobel doel. Zo staat standaard de beelresolutie op ‘slim’, wat ervoor zorgt dat de resolutie omlaag geschroefd kan worden. Tevens kun je bepalen welke apps automatisch mogen starten. Dat is handig, maar soms wordt er te ingrijpend ingegrepen, waardoor achtergrondprocessen afgekapt worden. Dit kan voor instabiliteit zorgen, maar ook dat het proces van bijvoorbeeld een VPN-verbinding of wachtwoordkluis wordt afgekapt. Erg hinderlijk, vooral omdat het Handmatig beheren in de accu-instellingen geen soelaas biedt.

EMUI haalt dus de accu-optimalisaties van Android zelf door de war door het nog rigoureuzer aan te pakken. Dat heeft natuurlijk een positief effect op de accuduur zelf. De accu heeft op papier een gemiddelde capaciteit van 3.000 mAh. In theorie kun je rustig twee dagen met de accu doen, afhankelijk van hoe vaak en waarvoor je je toestel gebruikt kun je de accuduur natuurlijk nog rekken.

©CIDimport

©CIDimport

©CIDimport

Alternatieven

De Huawei P20 Lite is een prima smartphone, waarbij design, specificaties en het scherm positief opvallen. Toch begeeft het toestel zich met een adviesprijs van 300 euro in een moeilijke prijsklasse, waar de concurrenten het ook goed doen. Zo heb je voor een paar tientjes minder de Moto G6 Plus, die misschien ietsje minder mooi is en lagere specificaties heeft, maar wel op softwaregebied en ondersteuning een veel betere keuze is. Ook Nokia biedt alternatieven, die het op softwaregebied winnen. Denk aan de Nokia 7 Plus (die wel een slagje duurder is dan de P20 Lite), of aan de Nokia 5.1 die binnenkort verschijnt voor zo’n 200 euro. Ook de Huawei P Smart (200 euro) is een interessant en goedkoper alternatief.

Conclusie

De Huawei P20 Lite oogt veel luxer dan z’n prijs doet vermoeden. Voor zo’n 300 euro krijg je een mooi toestel, met prima specificaties, accuduur en scherm. De software is echter nog altijd een zorgenkindje, ondanks dat de smartphone draait op Android 8.0.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.