Met mooie pastelkleuren, ronde vormen en allerlei functionaliteit zijn de JBL met de Live Pro+ TWS oortjes een aantrekkelijke optie. Of de bluetooth in-ears ook wat voor jou zijn lees je in deze JBL Live Pro+ TWS review.

De totstandkoming van deze review duurde langer dan gebruikelijk. Het testen verliep ontzettend stroef, omdat tijdens het luisteren de muziek regelmatig wegviel en het probleem lastig te reproduceren viel en daarmee kon moeilijk worden gezegd of ik last had van een productiefout of een defect product. Het eerste bleek het geval te zijn, maar gelukkig makkelijk te verhelpen.

Sommige luisterbeurten verliepen zoals verwacht, sommige luisterbeurten viel de connectie continu weg. Eerst viel de ruisonderdrukking weg, twee tellen later het geluid. Bluetooth uit- en inschakelen, de app herstellen, het apparaat verwijderen in de bluetooth-instellingen of zelfs een ander afspeelapparaat verbinden. Het bleek allemaal niet te werken. Tot grote frustratie. Waar ligt het toch aan? 

Soms is een oplossing zo dichtbij dat je eroverheen kijkt: de headset maakt slecht contact met je oor, waardoor bij kleine bewegingen het contact verloren raakt en de oortjes stoppen met afspelen omdat het afspeelapparaat denkt dat je de oortjes niet in hebt. Even de oortjes anders positioneren of aandrukken kan al voldoende zijn. 

Dat hoeft geen dealbreaker te zijn, maar het is zeker wel een belangrijke eigenschap om in acht te houden als je de JBL Live Pro+ TWS aan wil schaffen.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

JBL Live Pro+ TWS features

In de langere tijdsperiode dat ik de JBL-headset test, is de prijs in rap tempo gedaald van 179 euro naar zo’n 140 euro. Wellicht was ook JBL iets te enthousiast toen het de Live Pro+ TWS op de markt bracht, want qua features zijn de oortjes erg compleet. Zo heb je beschikking over een fraaie app (iOS en Android), ruisonderdrukking, omgevingsgeluidmodus, spraakassistentie, snelladen, draadloos laden, spatwaterbestendigheid en meerdere microfoons voor een helder geluid bij het (video)bellen.

Ook qua audio zijn de specificaties keurig: 20 Hz - 20 kHz frequentiebereik, een 11 mm driver en een impedantie van 16 Ω.

Er is aardig wat tijd gestoken in het ontwerp van de oortjes en het oplaaddoosje, dat met zijn kleuren, matte afwerking en ronde vormen in het oog (of oor) springt. Ook aan het draagcomfort is gedacht, dankzij rubber tipjes zijn de oortjes op maat af te stellen en wordt het gehoorkanaal afgesloten voor de beste audiokwaliteit en optimale werking van de ruisonderdrukking. De oortjes zijn behoorlijk licht, waardoor de oortjes ook langere tijd comfortabel vast zitten.

Luisterbeleving

De geluidskwaliteit die JBL biedt valt wat tegen. In tegenstelling tot de wat goedkopere oortjes van JBL is het geluid gebalanceerder en overheerst de bas niet. Toch vallen geluidsdetails, vooral hoge- en middentonen, een beetje weg. Hierdoor heb ik wat meer moeite om helemaal op te gaan in de muziek.

De afspeelmodi laten een betere indruk achter. De geluidsdoorlating werkt zoals je verwacht en is een prettige functie als je bijvoorbeeld je oortjes in het verkeer draagt. De ruisonderdrukking merk je haast niet op, en dat is juist iets positiefs. Je hebt geen drukkend gevoel op je oren én je krijgt weinig meer mee van je omgeving. Voor draadloze in-ears is dat best indrukwekkend.

©PXimport

Accu

Hoe lang je met je opgeladen JBL Live Pro+ oortjes doet, is afhankelijk van de afspeelmodus. JBL claimt 8 uur afspeeltijd. Dat is in praktijk iets meer dan zeven uur, wanneer je ruisonderdrukking of omgevingsgeluid uit hebt. Heb je deze modi aan, of bel je regelmatig, dan gaat de accu zo’n zes uur mee. Wat best oké is vergeleken met andere draadloze oortjes. Het oplaaddoosje beschikt over een capaciteit om beide oortjes 4,5 keer op te laden. Netto kom je dus uit op een afspeeltijd van zo’n 31 uur. Waarna je je oplaaddoosje draadloos of via de usb-c-poort (snel)laadt.

Alternatieven voor de JBL Live Pro+ TWS

Of je de JBL-oortjes gaat vergelijken met headsets in dezelfde adviesprijsklasse, of verkoopprijsklasse verschilt nogal. Voor 179 euro heb je bijvoorbeeld ook de Jabra Elite 85t en de Denon True Wireless oortjes, die op bijna alle gebieden een betere keuze zijn. Voor de 140 euro die de JBL Live Pro+ kost heb je vooral op het gebied van accuduur en draagcomfort gewoonweg een goede keuze. Is de geluidskwaliteit zwaarwegend voor je, dan heb je toch betere oortjes aan de Samsung Galaxy Buds 2, Teufel Real Blue TWS en de veel goedkopere Nothing Ear(1) een betere geluidsbeleving.

Bij geen van deze alternatieven had ik last dat de oortjes slecht contact maakte en daardoor stopte met afspelen.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Conclusie: JBL Live Pro+ TWS kopen?

All-round is de JBL Live Pro+ TWS dik in orde. Maar daar zitten een paar kleine kanttekeningen bij, vooral het feit dat de oortjes moeite hebben om contact te houden met het oor en daardoor het afspelen stopt. Ook de geluidskwaliteit en de prijs kunnen beter. Daartegenover staat een prima ruisonderdrukking, accuduur, app en draagcomfort.

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.