Met mooie pastelkleuren, ronde vormen en allerlei functionaliteit zijn de JBL met de Live Pro+ TWS oortjes een aantrekkelijke optie. Of de bluetooth in-ears ook wat voor jou zijn lees je in deze JBL Live Pro+ TWS review.

De totstandkoming van deze review duurde langer dan gebruikelijk. Het testen verliep ontzettend stroef, omdat tijdens het luisteren de muziek regelmatig wegviel en het probleem lastig te reproduceren viel en daarmee kon moeilijk worden gezegd of ik last had van een productiefout of een defect product. Het eerste bleek het geval te zijn, maar gelukkig makkelijk te verhelpen.

Sommige luisterbeurten verliepen zoals verwacht, sommige luisterbeurten viel de connectie continu weg. Eerst viel de ruisonderdrukking weg, twee tellen later het geluid. Bluetooth uit- en inschakelen, de app herstellen, het apparaat verwijderen in de bluetooth-instellingen of zelfs een ander afspeelapparaat verbinden. Het bleek allemaal niet te werken. Tot grote frustratie. Waar ligt het toch aan? 

Soms is een oplossing zo dichtbij dat je eroverheen kijkt: de headset maakt slecht contact met je oor, waardoor bij kleine bewegingen het contact verloren raakt en de oortjes stoppen met afspelen omdat het afspeelapparaat denkt dat je de oortjes niet in hebt. Even de oortjes anders positioneren of aandrukken kan al voldoende zijn. 

Dat hoeft geen dealbreaker te zijn, maar het is zeker wel een belangrijke eigenschap om in acht te houden als je de JBL Live Pro+ TWS aan wil schaffen.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

JBL Live Pro+ TWS features

In de langere tijdsperiode dat ik de JBL-headset test, is de prijs in rap tempo gedaald van 179 euro naar zo’n 140 euro. Wellicht was ook JBL iets te enthousiast toen het de Live Pro+ TWS op de markt bracht, want qua features zijn de oortjes erg compleet. Zo heb je beschikking over een fraaie app (iOS en Android), ruisonderdrukking, omgevingsgeluidmodus, spraakassistentie, snelladen, draadloos laden, spatwaterbestendigheid en meerdere microfoons voor een helder geluid bij het (video)bellen.

Ook qua audio zijn de specificaties keurig: 20 Hz - 20 kHz frequentiebereik, een 11 mm driver en een impedantie van 16 Ω.

Er is aardig wat tijd gestoken in het ontwerp van de oortjes en het oplaaddoosje, dat met zijn kleuren, matte afwerking en ronde vormen in het oog (of oor) springt. Ook aan het draagcomfort is gedacht, dankzij rubber tipjes zijn de oortjes op maat af te stellen en wordt het gehoorkanaal afgesloten voor de beste audiokwaliteit en optimale werking van de ruisonderdrukking. De oortjes zijn behoorlijk licht, waardoor de oortjes ook langere tijd comfortabel vast zitten.

Luisterbeleving

De geluidskwaliteit die JBL biedt valt wat tegen. In tegenstelling tot de wat goedkopere oortjes van JBL is het geluid gebalanceerder en overheerst de bas niet. Toch vallen geluidsdetails, vooral hoge- en middentonen, een beetje weg. Hierdoor heb ik wat meer moeite om helemaal op te gaan in de muziek.

De afspeelmodi laten een betere indruk achter. De geluidsdoorlating werkt zoals je verwacht en is een prettige functie als je bijvoorbeeld je oortjes in het verkeer draagt. De ruisonderdrukking merk je haast niet op, en dat is juist iets positiefs. Je hebt geen drukkend gevoel op je oren én je krijgt weinig meer mee van je omgeving. Voor draadloze in-ears is dat best indrukwekkend.

©PXimport

Accu

Hoe lang je met je opgeladen JBL Live Pro+ oortjes doet, is afhankelijk van de afspeelmodus. JBL claimt 8 uur afspeeltijd. Dat is in praktijk iets meer dan zeven uur, wanneer je ruisonderdrukking of omgevingsgeluid uit hebt. Heb je deze modi aan, of bel je regelmatig, dan gaat de accu zo’n zes uur mee. Wat best oké is vergeleken met andere draadloze oortjes. Het oplaaddoosje beschikt over een capaciteit om beide oortjes 4,5 keer op te laden. Netto kom je dus uit op een afspeeltijd van zo’n 31 uur. Waarna je je oplaaddoosje draadloos of via de usb-c-poort (snel)laadt.

Alternatieven voor de JBL Live Pro+ TWS

Of je de JBL-oortjes gaat vergelijken met headsets in dezelfde adviesprijsklasse, of verkoopprijsklasse verschilt nogal. Voor 179 euro heb je bijvoorbeeld ook de Jabra Elite 85t en de Denon True Wireless oortjes, die op bijna alle gebieden een betere keuze zijn. Voor de 140 euro die de JBL Live Pro+ kost heb je vooral op het gebied van accuduur en draagcomfort gewoonweg een goede keuze. Is de geluidskwaliteit zwaarwegend voor je, dan heb je toch betere oortjes aan de Samsung Galaxy Buds 2, Teufel Real Blue TWS en de veel goedkopere Nothing Ear(1) een betere geluidsbeleving.

Bij geen van deze alternatieven had ik last dat de oortjes slecht contact maakte en daardoor stopte met afspelen.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Conclusie: JBL Live Pro+ TWS kopen?

All-round is de JBL Live Pro+ TWS dik in orde. Maar daar zitten een paar kleine kanttekeningen bij, vooral het feit dat de oortjes moeite hebben om contact te houden met het oor en daardoor het afspelen stopt. Ook de geluidskwaliteit en de prijs kunnen beter. Daartegenover staat een prima ruisonderdrukking, accuduur, app en draagcomfort.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.