Scan Thing is een heel praktische scan-app voor iOS en iPadOS. Maak een foto van een object en het wordt automatisch uitgesneden en losgemaakt van de achtergrond! Hoe je ermee te werk gaat, vertellen we in dit artikel.

Soms loop je wel eens tegen van die apps aan waarvan je denkt ‘briljant’! Scan Thing is er daar een van. Als je regelmatig foto’s maakt van objecten waarvan je de achtergrond weg moet halen, weet je dat dit een klusje is dat gewoon tijd kost. Zeker, Photoshop heeft een feature om dit tegenwoordig ook snel te realiseren, maar lang niet iedereen heeft geld (over) voor dit pakket. En om het alleen voor snelle uitsneden te kopen als je voor de rest tevreden bent met de fotobewerker die je hebt? 

Lees ook:Photoshop voor iPad - Objecten uitknippen en aanpassen

De app Scan Thing doet hetzelfde voor je, maar dan voor een eenmalig bedrag van een paar euro. Zet een object op tafel – liefst goed belicht – en maak een foto. De magie begint direct: je ziet je object uitgesneden zweven. Als je tevreden bent met de uitsnede, tik je op Save, waarna de afbeelding transparant op de filmrol wordt gezet. Van daaraf kun je het openen met elke gewenste fotobewerkings-app.

©PXimport

Het automatisch uitsnijden gaat – zo leert de ervaring – heel goed. Sterker nog: als je zorgt dat het uit te snijden object zo veel mogelijk los staat van omliggende zaken gaat het eigenlijk bijna nooit mis. Alleen als de achtergrondkleur en de kleur (of een deel van de kleuren) van het object heel erg overeenkomen is het soms even opletten geblazen. 

Van bestaande foto's

Scan Thing kan ook objecten uit al gemaakte en dus op de filmrol aanwezige foto’s halen. Tik daarvoor in het live hoofdpaneel van de app op het knopje vierde knopje van bovenaf gezien. Selecteer een foto en tik op Voeg toe. In de preview sleep je met je vinger vervolgens een selectie om het uit te snijden object. Tevreden? Tik op het vinkje en dan Save.

Met de laatstgenoemde functionaliteit – ofwel het uitsnijden van objecten vanaf filmrol-foto’s haal je eigenlijk de eerdergenoemde Photoshop-functionaliteit in huis. Wat in ieder geval opvalt aan de techniek is dat ’t razendsnel werkt. 

Documenten scannen

Scan Thing kan nog meer. Het is namelijk ook een documentscanner die gefotografeerde pagina’s netjes automatisch rechttrekt. Tik daarvoor op het bovenste knopje, waarna je standaard in de automatische scanmodus belandt. Dat werkt lekker snel: plaats een pagina in beeld, waarna de app hem automatisch herkent, selecteert, fotografeert en rechttrekt. 

Gaat dat je allemaal net iets te snel, dan kun je ook de optie Manual aantikken; in dat geval moet je zelf op de ontspanknop tikken. Voor de rest blijft alles in principe volautomatisch werken, wel is het mogelijk om de automatisch geselecteerde uitsnede en perspectiefcorrectie indien gewenst nog wat te finetunen.

©PXimport

De magie van Scan Thing is ook nu nog niet voorbij. Tik je na het scannen van een of meer pagina’s op Save, dan wordt OCR losgelaten op het document. Tik op de deelknop en hevel het geheel als pdf over naar je favoriete PDF-viewer. 

De originele ‘scanfoto’ blijft behouden, maar je kunt er nu wel de tekst in selecteren. Ideaal voor als je later nog eens citaten uit bijvoorbeeld een (bibliotheek)boek wilt gebruiken in een werkstuk of rapport: selecteren, kopiëren en plakken.

Alleen tekst bewaren

Heb je echt alleen de tekst van een pagina nodig, dan is dat evenmin een probleem voor Scan Thing. Tik daarvoor in het hoofdpaneel op ’t bovenste knopje, met de streepjes. Om de OCR-procedure te starten tik je op de knop Tekst. 

Hierbij is het een beetje opletten geblazen, want Scan Thing leest (nog?) geen Nederlands. Je kunt de gewenste taal bovenin selecteren door op het taalknopje (standaard Engels) te tikken. Vervolgens kun je dan een van de wel beschikbare talen selecteren.

Tik je vervolgens op de Tekst-knop, dan wordt direct OCR op de in beeld zijnde tekst uitgevoerd; met een tik op Copy hevel je de tekst over naar het clipboard van je apparaat. Van daaruit kun je plakken in elke app die overweg kan met tekst, zoals bijvoorbeeld je tekstverwerker.

©CIDimport

Instellingen

Om de werking van Scan Thing naar wens aan te passen is er helemaal rechtsboven een instellingenknopje beschikbaar. Ziet eruit als een blokje met schuifregelaars. Tik erop en het instellingenmenu opent. Je kunt hier onder meer de startmodus (Default Scanning Mode) instellen, alsmede de standaardtaal voor tekstherkenning.

Mocht je het willen, dan kun je de schakelaar Crop Transparent Pixels onder Image Export Settings aanzetten. Er wordt hier gewaarschuwd dat je daardoor mogelijk extra scantijd verspeelt, maar in de praktijk merken wij er eigenlijk niks van. Waarbij geldt dat een oudere iPhone of iPad er mogelijk inderdaad wat meer moeite mee heeft, kwestie van uitproberen dus.

PDF-kwaliteit

Neem zeker ook even een kijkje onder PDF Export Settings, hier vind je een schuifregelaar om de kwaliteit van een gescand document naar wens aan te passen. Waarbij geldt dat een hogere resolutie tot grotere bestanden leidt. Je moet daar echter wel bij bedenken dat de scanresolutie in vergelijking tot die van een flatbedscanner beduidend lager is. Kies dus beter voor een hogere opslagresolutie, dan kun je de PDF’s later ook nog eens met goed fatsoen afdrukken.

Last but not least: Scan Things is niet alleen voor iOS en iPadOS beschikbaar, maar ook voor MacOS. Al geldt daarbij wel dat de camera van de gemiddelde iPad of iPhone beduidend beter is dan de gemiddelde webcam van een Mac. En ook de flexibiliteit van een los in de hand gehouden apparaat is een stuk handiger, vanzelfsprekend. 

Hoe dan ook, wat ons betreft een van die ‘must have’-apps voor op je mobiel!

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.

Game of Thrones kennen we als een reeks brute, grootschalige verhalen, maar A Knight of Seven Kingdoms is het tegenovergestelde. Wat blijkt? Met een schattig, kleinschalig verhaal voelt Westeros alleen maar groter.

Het regent. Op een heuvel, onder een boom, zien we een kast van een vent in de weer met een schop. Een ridder, lijkt het. Hij graaft een graf. Tegelijkertijd praat de ridder in zichzelf: er is in de buurt een toernooi, en we kijken waarschijnlijk naar de winnaar. De muziek zwelt op, terwijl onze held vastberaden in de verte staart. De iconische Game of Thrones-muziek lijkt ons te gaan overspoelen, klaar om naar een prachtig geanimeerde intro te gaan. In plaats daarvan, knippen we naar een shot waarin onze held achter een boom staat te poepen.

De boodschap is duidelijk: de serie heeft schijt aan de verwachtingen die je van Game of Thrones hebt. De serie stond er ooit immers om bekend dat het brak met de conventies van mainstream fantasy. Nu de reeks daar inmiddels zelf toe behoort, is het aan A Knight on Seven Kingdoms om er weer een flinke draai aan te geven.

Een ridder van de heg

Nog een spin-off? George R. R. Martin is toch die schrijver die nooit schrijft? Tja, dat valt wel mee. Hoewel de beste man zich al tien jaar uit een hoekje probeert te schrijven met het langverwachte Winds of Winter, heeft hij een hoop andere verhalen in Westeros verteld.

Zo komen de verhalen van House of the Dragon uit het boek Fire and Blood, waarin we volgen hoe de Targaryen-familie zichzelf met generaties aan ruzies ten val brengt. Maar George R. R. Martin heeft de schaal ook wel eens flink verkleind: in het korte boek The Hedge Knight, dat nog stamt uit de vorige eeuw, volgen we een ridder en zijn schildknaap.

©HBO Max

Daarin volgen we de ridder Dunk - niet onze eigen Dunke, maar Ser Duncan The Tall. Hij is een ‘hagenridder’: een ridder zonder verwantschap aan een heer. Of, in andere woorden: een freelancer die, als hij niet werkt, in de heg mag slapen. Dunk blijft niet lang een zzp’er: hij ontmoet de kale stadsjongen Egg, die dolgraag zijn schildknaap wil zijn.

Vrede!?

De verhalen van dit geliefde tweetal bieden de basis van A Knight of the Seven Kingdoms. De twist? Er is vrede in Westeros - ja, het kan echt - en we volgen een nobody, dus er is ineens ruimte voor een gezellig, klein verhaal. Dat wordt gereflecteerd in de afleveringen: geen dik uur, maar een comfortabel halfuurtje.

©HBO Max

De ridder Dunk wil dolgraag bewijzen dat hij een eervolle ridder is, maar dat is in het brute Westeros best een uitdaging. Al helemaal als je een lompe lieverd als Dunk bent. Dan komt zo’n slimme, wereldwijze schildknaap als Egg ineens goed van pas.

Het wordt al helemaal lastig als je niet eens kan bewijzen dat je een ridder bent. Dan mag je namelijk niet eens meedoen aan een toernooi - eentje waarbij Dunk overigens zijn paard en zijn spullen kwijtraakt, mocht hij verliezen.

Meneer, mag ik meedoen?

Met dat toernooi wordt een van de Game of Thrones-clichés lekker op zijn kop gezet. In de oorspronkelijke serie zagen we in aflevering vier een heftig toernooi en House of the Dragon opende er zelfs mee: het is vaak een goede manier om zonder grote verhaalconsequenties te laten zien hoe gewelddadig Westeros is.

©HBO Max

In A Knight of the Seven Kingdoms komen we dat toernooi niet eens bínnen. Eerst moet Dunk maar eens bewijzen dat hij een ridder is, uitzoeken hoe zo’n toernooi werkt en een heer overtuigen hem te helpen - maar ook dansen, touwtje trekken en een poppenspel aanschouwen. Het is een fantastische stap terug van al die grootschalige oorlogen.

Doordat het verhaal zo’n piepkleine focus heeft, begin je om iedereen te geven: iemand die z’n paard verkoopt in A Knight of Seven Kingdoms is vele malen pijnlijker dan een draak die wordt doodgeschoten in Game of Thrones. We bevinden ons nog steeds in de brute wereld, maar het komt allemaal wat harder aan omdat we ook zien hoe grappig en gezellig het kan zijn.

©HBO Max

Een fossiele brandstof

Toch loopt ook A Knight of Seven Kingdoms een zeker risico. De kwaliteit van Game of Thrones kelderde toen de makers het bronmateriaal inhaalden. Ook die van House of the Dragon nam wat af, toen showrunner Ryan Condal besloot George R.R. Martin niet langer te raadplegen en de grote climax werd doorgeschoven naar het volgende seizoen.

Er zijn momenteel drie korte boeken rondom Dunk en Egg, waarvan dit eerste seizoen het eerste boek beslaat. George R.R. Martin zegt nog twaalf verhalen in zijn hoofd te hebben, maar volgens HBO-baas Casey Bloys moeten de seizoenen van A Knight of Seven Kingdoms jaarlijks verschijnen: dat klinkt goed, maar dan mag Martin wel even doorschrijven. Zijn verhalen voelen nu als een fossiele brandstof: het is een enorm waardevolle bron, maar die wordt niet echt meer aangevuld.

©HBO Max

Gelukkig lijken showrunner Ira Parker en George R.R. Martin goed bevriend. De schrijver heeft Parker een outline gegeven van de twaalf verhalen, dus in theorie kan de serie daarmee verder - maar laten we niet vergeten dat dit bij de laatste seizoenen van Game of Thrones óók het geval was.

Bombastisch gefluit

Toch verdient Ira Parker ons optimisme, want A Knight of Seven Kingdoms is een fenomenale toevoeging aan de wereld van A Song of Ice and Fire. Verhalen hebben contrast nodig: door het klein te houden, voelt de wereld groot. Door het lief te houden, komen de gemene momenten keihard aan.

©HBO Max

De muziek is hier een spectaculair voorbeeld van. De bombastische muziek wordt ons aan het begin als wortel voorgehouden, maar dat is het ook wel - in plaats daarvan moeten we het doen met een gezellig gitaartje, iemand die fluit en het gezang van de vogeltjes.

Als het balletje dan eenmaal gaat rollen, neemt de muziek toch een bombastischer formaat aan - maar op dat moment voelt het verdiend. En, het allerbelangrijkste: in die epische muziek zit óók gewoon nog dat schattige gefluit.

Afleveringen van A Knight of Seven Kingdoms verschijnen wekelijks op HBO Max.