Scan Thing is een heel praktische scan-app voor iOS en iPadOS. Maak een foto van een object en het wordt automatisch uitgesneden en losgemaakt van de achtergrond! Hoe je ermee te werk gaat, vertellen we in dit artikel.

Soms loop je wel eens tegen van die apps aan waarvan je denkt ‘briljant’! Scan Thing is er daar een van. Als je regelmatig foto’s maakt van objecten waarvan je de achtergrond weg moet halen, weet je dat dit een klusje is dat gewoon tijd kost. Zeker, Photoshop heeft een feature om dit tegenwoordig ook snel te realiseren, maar lang niet iedereen heeft geld (over) voor dit pakket. En om het alleen voor snelle uitsneden te kopen als je voor de rest tevreden bent met de fotobewerker die je hebt? 

Lees ook:Photoshop voor iPad - Objecten uitknippen en aanpassen

De app Scan Thing doet hetzelfde voor je, maar dan voor een eenmalig bedrag van een paar euro. Zet een object op tafel – liefst goed belicht – en maak een foto. De magie begint direct: je ziet je object uitgesneden zweven. Als je tevreden bent met de uitsnede, tik je op Save, waarna de afbeelding transparant op de filmrol wordt gezet. Van daaraf kun je het openen met elke gewenste fotobewerkings-app.

©PXimport

Het automatisch uitsnijden gaat – zo leert de ervaring – heel goed. Sterker nog: als je zorgt dat het uit te snijden object zo veel mogelijk los staat van omliggende zaken gaat het eigenlijk bijna nooit mis. Alleen als de achtergrondkleur en de kleur (of een deel van de kleuren) van het object heel erg overeenkomen is het soms even opletten geblazen. 

Van bestaande foto's

Scan Thing kan ook objecten uit al gemaakte en dus op de filmrol aanwezige foto’s halen. Tik daarvoor in het live hoofdpaneel van de app op het knopje vierde knopje van bovenaf gezien. Selecteer een foto en tik op Voeg toe. In de preview sleep je met je vinger vervolgens een selectie om het uit te snijden object. Tevreden? Tik op het vinkje en dan Save.

Met de laatstgenoemde functionaliteit – ofwel het uitsnijden van objecten vanaf filmrol-foto’s haal je eigenlijk de eerdergenoemde Photoshop-functionaliteit in huis. Wat in ieder geval opvalt aan de techniek is dat ’t razendsnel werkt. 

Documenten scannen

Scan Thing kan nog meer. Het is namelijk ook een documentscanner die gefotografeerde pagina’s netjes automatisch rechttrekt. Tik daarvoor op het bovenste knopje, waarna je standaard in de automatische scanmodus belandt. Dat werkt lekker snel: plaats een pagina in beeld, waarna de app hem automatisch herkent, selecteert, fotografeert en rechttrekt. 

Gaat dat je allemaal net iets te snel, dan kun je ook de optie Manual aantikken; in dat geval moet je zelf op de ontspanknop tikken. Voor de rest blijft alles in principe volautomatisch werken, wel is het mogelijk om de automatisch geselecteerde uitsnede en perspectiefcorrectie indien gewenst nog wat te finetunen.

©PXimport

De magie van Scan Thing is ook nu nog niet voorbij. Tik je na het scannen van een of meer pagina’s op Save, dan wordt OCR losgelaten op het document. Tik op de deelknop en hevel het geheel als pdf over naar je favoriete PDF-viewer. 

De originele ‘scanfoto’ blijft behouden, maar je kunt er nu wel de tekst in selecteren. Ideaal voor als je later nog eens citaten uit bijvoorbeeld een (bibliotheek)boek wilt gebruiken in een werkstuk of rapport: selecteren, kopiëren en plakken.

Alleen tekst bewaren

Heb je echt alleen de tekst van een pagina nodig, dan is dat evenmin een probleem voor Scan Thing. Tik daarvoor in het hoofdpaneel op ’t bovenste knopje, met de streepjes. Om de OCR-procedure te starten tik je op de knop Tekst. 

Hierbij is het een beetje opletten geblazen, want Scan Thing leest (nog?) geen Nederlands. Je kunt de gewenste taal bovenin selecteren door op het taalknopje (standaard Engels) te tikken. Vervolgens kun je dan een van de wel beschikbare talen selecteren.

Tik je vervolgens op de Tekst-knop, dan wordt direct OCR op de in beeld zijnde tekst uitgevoerd; met een tik op Copy hevel je de tekst over naar het clipboard van je apparaat. Van daaruit kun je plakken in elke app die overweg kan met tekst, zoals bijvoorbeeld je tekstverwerker.

©CIDimport

Instellingen

Om de werking van Scan Thing naar wens aan te passen is er helemaal rechtsboven een instellingenknopje beschikbaar. Ziet eruit als een blokje met schuifregelaars. Tik erop en het instellingenmenu opent. Je kunt hier onder meer de startmodus (Default Scanning Mode) instellen, alsmede de standaardtaal voor tekstherkenning.

Mocht je het willen, dan kun je de schakelaar Crop Transparent Pixels onder Image Export Settings aanzetten. Er wordt hier gewaarschuwd dat je daardoor mogelijk extra scantijd verspeelt, maar in de praktijk merken wij er eigenlijk niks van. Waarbij geldt dat een oudere iPhone of iPad er mogelijk inderdaad wat meer moeite mee heeft, kwestie van uitproberen dus.

PDF-kwaliteit

Neem zeker ook even een kijkje onder PDF Export Settings, hier vind je een schuifregelaar om de kwaliteit van een gescand document naar wens aan te passen. Waarbij geldt dat een hogere resolutie tot grotere bestanden leidt. Je moet daar echter wel bij bedenken dat de scanresolutie in vergelijking tot die van een flatbedscanner beduidend lager is. Kies dus beter voor een hogere opslagresolutie, dan kun je de PDF’s later ook nog eens met goed fatsoen afdrukken.

Last but not least: Scan Things is niet alleen voor iOS en iPadOS beschikbaar, maar ook voor MacOS. Al geldt daarbij wel dat de camera van de gemiddelde iPad of iPhone beduidend beter is dan de gemiddelde webcam van een Mac. En ook de flexibiliteit van een los in de hand gehouden apparaat is een stuk handiger, vanzelfsprekend. 

Hoe dan ook, wat ons betreft een van die ‘must have’-apps voor op je mobiel!

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.