Review: Fire Emblem: Fortune’s Weave is eindelijk voor iedereen

Waar spin-off Fire Emblem Engage een greatest-hits uitgave was, is Fortune’s Weave het resultaat van alle lessen die Nintendo door de hele franchise heen geleerd heeft. Dat zijn er nogal wat, want de serie is niet vies van met nieuwe paadjes, mechanieken of gameplayexperimenten. Wel altijd gebouwd op de fundering van tacticsgameplay waar Fire Emblem groot mee is geworden, natuurlijk.

In een notendop geeft ook Fortune’s Weave je elk gevecht een raster waarop zowel personages, als een legertje vijanden staan te wachten. Als jij aan de beurt bent, kun je jouw uitgesproken personages bewegen (en aan laten vallen, of spreuken of een item laten gebruiken). En daarna is het legertje van de vijand aan de beurt. Zo simpel dat een kind het kan begrijpen, maar tegelijkertijd diepgaand genoeg dat het een gemiddelde nieuwkomer misschien afschrikt, zeker als het gepaard gaat met een simulatie-element waarbij elke dag telt. Vóór deze game was ik ook die speler. Lijkt vet, maar is die instapdrempel niet steeds gek hoog?

Bij dat ‘simpele’ concept kwam altijd zoveel kijken. Al die personages van me? Stuk voor stuk uitgediept met een eigen klasse, sterke en zwakke punten, een uitgebreid achtergrondverhaal, persoonlijke banden met weer anderen in het team en het overkoepelende tactische gedeelte moet ook maar net klikken in je brein om vervolgens de juiste keuzes te maken. En dan voegde Three Houses er ook nog eens een kalender aan toe waarin ik honderden dagen vrije tijd moest indelen met een miljoen verschillende mogelijkheden en waar ik maar moest hopen dat ik de goeie keuzes maakte. Het feit dat de game al zo’n 70 uur duurt was genoeg om me af te schrikken.

Niet heel vreemd dus, dat dit alles me altijd een beetje buiten de deur hield. Tot, zoals gezegd, Fortune’s Weave. Deze game mixt al het goeie én diepgaande van de serie, maar is tot in het extreme bezig ervoor te zorgen dat ik me als nieuwkomer op mijn gemak voel. De introductie van de spelwereld duurt misschien daardoor zelfs iets te lang en daagt de eerste uren nog weinig uit. Maar het zorgt er wel voor dat ik rustig kan wennen aan het badwater.

Het moeilijkste aan de game is aanvankelijk de keuze tussen alle verhaallijnen, want de game is opgebouwd uit één overkoepelend verhaal, met één (zelf te maken) hoofdpersonage. Maar in de praktijk speel je 95 procent van de tijd door een van de vier grote verhaallijnen van de personages Cai, Theodora, Leida of Dietrich. Alle vier trekken ze naar wereldstad Dagsion om hun geluk te beproeven in de Heoric Games, want wie die wint, ziet zijn grootste wens in vervulling komen. Nog een stukje waarin het de speler (en mij) tegemoetkomt: ik zit na mijn keuze niet vast aan zo’n verhaallijn. Wanneer ik wil, switch ik gewoon voor de afwisseling naar een andere.

Na die veel te lange introductie, begint het aantal opties me toch al snel te duizelen. Ga ik eten om sociale connecties te versterken, of toch trainen in de arena? Buiten de poorten van de stad wachten talloze zijmissies op me en ik kan dungeons bezoeken voor meer crafting materials en XP. En ik kan…ook naar het theater? De sauna? Cadeautjes uitdelen? Iedereen elke klasse aanmeten die ik maar wil? Het Three Houses-trauma en de bijkomende keuzestress weten me bijna weer te verlammen. Bijna. Want Fortune’s Weave is vooral vriendelijk en begeleidend. ‘Geen zorgen’, zegt de game. Ga gewoon naar de herberg, en laat ons die dagen vrije tijd automatisch voor je invullen. Tillen we je zo geleveld en wel door naar het volgende gevecht. Dat is voor beginners een perfecte optie.

Het helpt me namelijk te focussen op het (even uitgebreide als interessante) verhaal en de kern van de game: die fantastische tacticsgameplay. Maar als de dagen, maanden, gevechten en verhaallijn elkaar opvolgen, groeit mijn zelfvertrouwen. Weet je, deze keer wil ik wél zelf wat vrije tijd invullen. Alleen de maaltijden hoor, want ik wil een betere connectie met iemand die ik wil rekruteren. En ja, voor die zijmissies moet ik toch even zelf op pad. Voor ik het weet kijk ik achter me en heeft de game de zijwieltjes eraf gehaald. Of beter: ík heb de zijwieltjes eraf gehaald. Maar ze zaten er zo lang als ik ze nodig had.

Een beetje doorgewinterde Fire Emblem-fan heeft niet veel aan deze review, maar dat maakt niet uit, want diegene weet al dat dit zijn of haar game is. Ik moet het doen met anekdotes van collega’s die veteraan zijn. Hun onophoudelijke enthousiasme verklapt dat dit ook voor hen een Fire Emblem op het toppen van zijn kunnen is. Zij zien diepgaandere nuances die mij niet eens opvallen. Ik ben allang blij dat ik er ben, dat ik geniet en dat ik nooit overweldigd raak.

De hoop is Fortune’s Weave ook die game voor anderen is, die je eindelijk in deze langlopende reeks trekt. Mensen die al een tijdje aan de zijlijn stonden, maar nooit gedurfd hebben om in te stappen. Want tja, toch wel overweldigend. En een trailer van een tactics-game overtuigt natuurlijk niet zo makkelijk als die van een iconisch ventje in een groen pakje dat door een prachtig grote avontuurlijke wereld rent met zijn zwaard.

Maar tegen al die mensen zeg ik: dit is ‘m. Dit is dé Fire Emblem die ons binnenhaalt en niet meer loslaat. Die tientallen uren gaan voorbij alsof het minuten zijn en voor je het weet sta je bij de volgende titel niet meer aan de zijlijn, maar als volleerd tacticus op het slagveld. En dan ben jij degene die het evangelie verkondigt: probeer het nou, geloof me, het is allemaal niet zo moeilijk, het is grandioos.

Fire Emblem: Fortune’s Weave verschijnt op 17 september voor de Nintendo Switch 2