De meeste gebruikers van Office 365 – en daar vallen ook de thuislicenties onder – zijn inclusief 1 TB cloudopslag via OneDrive. Alleen: wat moet je daar nu mee? Nou, bijvoorbeeld back-ups maken van je Synology NAS!

Een NAS is per definitie een veiliger opslagsysteem dan bestanden lokaal op je pc bewaren. Als dat anno 2021 nog altijd je hoofdmethode van opslag is, ben je eigenlijk verkeerd bezig. Een Windows-pc kan zomaar ineens na een update op hol slaan en – zo hebben we inmiddels uit het verleden geleerd – belangrijke bestanden en mappen onherroepelijk verwijderen. De kans dat dit gebeurt is niet extreem groot, maar dát het blijkt te kunnen moet al genoeg reden tot ernstige zorgen zijn. Back-uppen naar een USB-schijfje is een kleine verbetering, maar zolang die schijf aan de pc hangt kan ook daar van alles mis op gaan. Een NAS is dan veiliger, zeker als deze over meer dan één harddisk (of desnoods SSD) beschikt. In dat geval kun je in een gespiegelde RAID-configuratie draaien. Hang er een externe USB-schijf aan voor back-ups (of gebruik een extra NAS als back-up-doel) en het ziet er nog beter uit. Alleen: al die apparaten staan natuurlijk wel bij jou in huis. Gebeurt daar een natuurrampje of breekt brand uit, dan ben je alsnog alles kwijt. En daarmee komt een back-up naar de cloud om de hoek kijken.

Kiezen

Synology zelf biedt zeer betaalbare cloudopslag-abonnementen aan, waarbij gebruik gemaakt wordt (naar keuze) van een Europees datacenter. Dat is uitstekend, want daarmee vallen jou bewaarde gegevens onder de strenge EU-regels wat privacy betreft. Prijzen lopen van €9,99 per jaar(!) voor 100 GB tot net geen €70 per jaar voor 1 TB. Geen dramatische bedragen dus! Echter: gebruik je Office 365 van Microsoft, dan heb je daar (meestal) ook een 1 TB cloud-drive bij gekregen. De meeste mensen gebruiken die om af en toe eens wat Office-documentjes op te zetten en that’s it. Die 1 TB raakt dus maar voor een fractie gevuld. Eigenlijk zonde! Bezitters van een Synology NAS kunnen die drive echter moeiteloos inzetten als back-up doel, inclusief stevige versleuteling!

OneDrive

Om OneDrive (Business) – zo heet de opslagruimte die je bij je Office 365-abonnement krijgt – te kunnen gebruiken als back-up voor je Synology NAS, is het zaak om eerst vanuit Package Center de app Cloud Sync te installeren. Gelukt? Dan vind je Cloud Sync voortaan in het startmenu van je NAS. Start de app en je ziet een lijst met ondersteunde cloudopslagdiensten. Keuze genoeg, dus mocht je in plaats van OneDrive een andere opslagdienst gebruiken met een ruime opslagruimte: sla je slag. In dit voorbeeld gaan we echter aan de slag met Microsoft OneDrive, klik hier dan ook op in de lijst, gevolgd door een klik op Volgende. Gebruik je trouwens een zakelijk Office 365-account, dan kies je voor de optie Microsoft OneDrive for business! Je dient je nu aan te melden bij je Microsoft-account, gebruik je Office 365-inloggegevens. Klik op Nee bij de vraag of je aangemeld wilt blijven, da’s nergens voor nodig en potentieel onveilig. Klik dan op de knop Agree waarin CloudSync toestemming vraagt.

©PXimport

Kies de doelmap

Je keert weer terug naar de Synology NAS-desktop, alwaar je – desgewenst – de naam van de verbinding kunt aanpassen. We adviseren je die echter voor de duidelijk lekker zo te laten. Klik op de bladerknop achter Lokaal pad en selecteer de map die je wilt back-uppen naar OneDrive. Bedenk daarbij dat de totale inhoud van die map nooit groter mag zijn dan 1 Terabyte of de opslagruimte die nog beschikbaar is op je OneDrive. Gelukkig is het mogelijk om ook submappen te selecteren, dus kies alleen de mappen met écht belangrijke gegevens. Klik op Selecteren om de gekozen map te bevestigen.

Maak een back-up doelmap aan

Nu moet je even opletten. Standaard is achter Extern pad de optie Basismap geselecteerd. Die zou je kunnen aanhouden als je je OneDrive echt nooit gebruikt en deze dus nog maagdelijk leeg is. Gebruik je de drive echter wel voor zo af en toe wat Word-documenten en dergelijke bewaren, dan ontstaat bij gebruik van de basismap als back-up-doel al snel een wat onoverzichtelijke rommel. Om dat te voorkomen klik je op de bladerknop achter Extern pad. Je ziet nu de beschikbare mappen op je OneDrive. Maak een nieuwe map aan met de daarvoor bedoelde knop, bijvoorbeeld BACKUP_DS416 of iets dergelijks. Als het maar duidelijk en herkenbaar voor jou is, dat hier je NAS-backup te vinden is. Klik op Selecteren om de keuze te bevestigen.

Klassieke back-up

Kies – als je een echte klassieke back-up wilt maken – voor de optie Alleen lokale wijzigingen uploaden achter Synchronisatierichting. Laat verder het selectievakje voor de optie Geen bestanden in de doelmap verwijderen wanneer ze al zijn verwijderd in de bronmap uitgeschakeld. Daarmee ben je verzekerd van een echte back-up die er net zo uitziet als ’t origineel. Wil je meer veiligheid betreffende het per ongeluk wissen van bestanden en mappen, dan kun je aan de slag met snapshots op je Synology.

Versleuteling

Schakel vervolgens de optie Gegevenscodering beslist in. Microsoft staat bekend als een dataverzamelaar van jewelste, en dus is het zaak om je documenten stevig versleuteld te back-uppen. Er is echter wel een nadeel – zoals bij al dit soort cloud-backup-systemen: de bestandsnamen worden niet versleuteld. Daar is niks aan te doen helaas. Dus an sich zou een Microsoft nog altijd aan de hand van die bestandsnamen een gebruikersprofiel – zij het niet extreem nauwkeurig – kunnen maken. Als je dat beslist niet wilt, is het zaak om naar bijvoorbeeld de cloudopslagdienst van Synology uit te wijken of – nog beter – een eigen server te huren en daar je back-up naar te maken. Maar da’s iets dat buiten het bestek van dit artikel valt.

©PXimport

Planning

Klik op de knop Schema-instellingen. Je kunt nu een schema opzetten, waarin je aangeeft wanneer geautomatiseerde back-ups van de geselecteerde map gemaakt worden. Dat kan elk uur van de dag zijn, of bijvoorbeeld slechts een keer per week. Net wat je wilt. Mappen waarin maar heel af en toe iets gewijzigd wordt hoef je vanzelfsprekend niet elk uur te back-uppen. Je kunt alle voorgeprogrammeerde blauwe blokjes wissen door op Onderbreken te klikken en over het complete veld te slepen. Klik dan op Uitvoeren en selecteer de tijdstippen waarop een back-up moet worden gedraaid. Klik op OK.

©PXimport

Wachtwoord

Klik in het onderliggende venster op Volgende. Verzin een stevig wachtwoord voor je back-up-versleuteling. Er wordt gebruik gemaakt van AES-256, dus als jij een voldoende complex wachtwoord kiest (maak eventueel gebruik van een wachtwoordgenerator!) zit je helemaal safe. Klik op OK als je het wachtwoord in beide daarvoor bestemde velden hebt ingevoerd. Je ziet dan een overzicht van de gemaakte instellingen; de geavanceerde opties kun je in de meeste gevallen laten voor wat ze zijn. Klik op Toepassen en wacht even, waarna alles geactiveerd is. De eerstvolgende back-up wordt op het in ’t schema geprogrammeerde tijdstip gedraaid. Je krijgt ook nog de optie om een zipje met de codeersleutel te downloaden. Zeker doen als je geen wachtwoordbeheerder gebruikt en deze sleutel op een veilige plek bewaren!

Meer taken toevoegen

Je kunt meerdere mappen van je NAS back-uppen door meerdere taken toe te voegen. Klik daarvoor op Takenlijst in het hoofdvenster van de app Cloud Sync, en aldaar op de knop Maken. Het werkt dan ’t zelfde als eerder beschreven. In het hoofdvenster van de app zie je op de tab Overzicht in één oogopslag hoeveel opslagruimte er nog vrij is op je OneDrive, hou dat een beetje in de gaten.

Sneller uploaden (soms)

Om het uploaden van bestanden te versnellen, kun je eens op het instellingentandwieltje klikken. Verhoog dan het aantal gelijktijdige uploads van de standaard 3 naar wat meer. De mate van succes is daarbij vanzelfsprekend wel grotendeels afhankelijk van de uploadsnelheid van je internetverbinding. Maar als je een back-up in de nachtelijke uurtjes laat draaien zul je er verder weinig ‘last’ van hebben. Bovendien is het vooral de eerste run die veel dataverkeer zal genereren, in opvolgende back-ups worden alleen de gewijzigde bestanden geüpload. Heb je Cloud Sync eenmaal ingesteld, dan staat er voortaan rechtsboven in beeld, in de taakbalk van je Synology-desktop – voortaan een pictogram van de tool. Ten teken dat alles goed werkt. Je hebt er verder geen omkijken meer naar.

©PXimport

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.