Review: Clayface houdt zich gelukkig niet in

Alles wees er eigenlijk al op dat Clayface een goede film zou worden. Weinig personages lenen zich namelijk zó goed voor een volwassen horrorfilm, die ook nog eens bewijst dat DC nog lang niet alles uit haar iconische reeks aan schurken heeft gehaald. Dit is het verhaal over een man die letterlijk ‘one bad day’ (Jokers iconische uitspraak uit het verhaal A Killing Joke) is verwijderd van waanzin.

We volgen namelijk Matt Hagen, een Hollywood pretty boy die alles meezit. Z'n looks, z’n charisma en zelfs een redelijk management dat hem grote rollen over de hele wereld bezorgt. Tot hij op een wilde clubavond de verkeerde tegen de schenen schopt, en zijn gezicht gruwelijk wordt verminkt door één van Gothams grote maffiabazen.

Hoe ‘vies’ is Clayface om naar te kijken? Het is soms behoorlijk luguber, afhankelijk van hoe sterk je maag is natuurlijk. Regisseur James Watkins laat de kijker, in zijn eigen woorden, “even schrikken, maar duwt je nooit van de afgrond”. Je krijgt in ieder geval het gevoel dat de film niets achterwege laat om de fysieke en daaropvolgende mentale pijn over te brengen. Dat laatste maakt vooral sommige scènes lastig om naar te kijken. Zijn verminkte gezicht komt namelijk niet alleen met een afgrijselijk aanzicht, maar Matt heeft na zijn verminking ook moeite om überhaupt een normale zin te formuleren.

Het is een uitvergroting van onze hyperfocus op het uiterlijk van Hollywoodacteurs, en alle fame en volgers die daarbij komen kijken. De film verkent een interessante paradox: Matt heeft écht talent, maar wanneer z’n gezicht het begeeft laat iedereen hem een voor een vallen. DC had daarom geen betere acteur dan Tom Rhys Harries kunnen casten. De man is relatief onbekend en heeft een kaaklijn zoals de Griekse goden het hebben bedoeld, terwijl zijn acteerprestatie hem juist tussen DC’s beste filmacteurs gaat voegen.

Dat geeft ook een uitstekende voorzet voor Dr. Caitlin Corrs verhaal, die investeringen voor haar veelbelovende studies ziet verdampen. In haar ogen is het een nobel doel: een man die alles kwijt is helpen met zichzelf aansturende AI-cellen, een wetenschappelijke doorbraak van ongekende proporties. De cijfers kloppen, de dierproeven zijn gunstig, dus wat kan er misgaan?

Vanaf daar toont Clayface een aantal van de meer expliciete body-horrorscènes, soms billenknijpend om naar te kijken. De eerste momenten dat Matts gezicht uit elkaar begint te vallen deden me op de een of andere manier denken aan Black Swan. Het begint subtiel, met een los velletje huid en een kleine misvorming, om vervolgens te veranderen in een nachtmerrie. Het overkomt Matt op de meest desastreuze en claustrofobische momenten, wat de spanning nog verder opvoert.

Je beseft dan ook dat Caitlin zich steeds dieper in de penarie werkt. Er is een mate van spanning merkbaar wanneer ze afspreekt om Matt te helpen, twee mensen wiens schuldgevoel steeds zwaarder begint te wegen. Ook de pijnlijke gesprekken tussen Caitlin en haar verloofde GCP-agent John, die nog steeds wacht op een datum voor de bruiloft en begrijpt dat het misschien nooit meer gebeurt, maken dit aspect van de film een onverwacht hoogtepunt.

Richting het einde van de film waant Clayface zich meer ‘comicbookfilm’ dan je aanvankelijk denkt. Waar veel aspecten nog behoorlijk gegrond zijn in de realiteit, maakt het toch snel sprongen als het gaat om de ontwikkeling van Matts krachten. Waar hij het ene moment nog mee worstelt, voert hij in de scène erna moeiteloos uit. Zeker als je geen superheldenfilms kijkt wordt de schurk wel érg snel comfortabel met z’n krachten, al zal dat de gemiddelde DC-fan niet zoveel uitmaken.

Het blijft immers Gotham City, met de wat cartooneske maffiosi en dramatische straatcriminelen die daarbij horen. Ook de stad zelf voelt iets minder realistisch aan, al kan dat ook komen door het naar verluidt lagere budget van Clayface. In tegentelling tot bijvoorbeeld de megalomane stad in The Batman voelt het soms tot iets meer basic aan – hopelijk is dat in toekomstige Batman-films anders.

Dat neemt niet weg dat Clayface gewoon een fantastische DC-schurkenfilm is, en ook nog eens uitstekend wegkijkt als bodyhorrorfilm. Doorgewinterde bodyhorrorfans zullen hun ogen misschien niet hoeven af te wenden, maar zien hier wel een overwinning die veel belooft voor de toekomst van het DCU.

Clayface draait vanaf 22 oktober in de bioscoop.