Interview: Clayface-regisseur en -cast over gruwelijke make-up, Batman en 'one bad day'

Lees ook mijn review: Clayface houdt zich gelukkig niet in.

Tom Rhys Harries speelt Matt Hagen, de acteur die uiteindelijk Clayface wordt. Hij vertelt over de uren in de make-upstoel, wat het betekent om een acteur te spelen die alleen op zijn gezicht wordt beoordeeld, en of Clayface het van Batman kan winnen.

Ik ben zo benieuwd of je alle gekte zag aankomen die bij deze rol hoort. Je zit in het nieuwe DCU, je bent een npc in Fortnite en ik heb net een waskaars van jouw hoofd gekregen.

Sorry daarvoor. Je mag er met veel plezier aan beginnen en hem laten smelten of in stukken hakken als je wilt.

Het past wel goed bij het thema van de film.

Ja, compleet laten smelten. Ik vind het echt grappig dat mijn gezicht op zoveel verschillende manieren compleet wordt vernield.

Ik ben echt onder de indruk van de praktische effecten in Clayface. Het ziet er zo goed uit en is zo gruwelijk, ik werd er bijna misselijk van, op een goede manier. Ik kan me voorstellen dat je urenlang in de make-up zat?

‘Misselijk op een goede manier’, oké. Aanvankelijk was het geloof ik zo'n vierenhalf tot vijf uur, en we brachten het terug naar tweeënhalf uur. Maar dat is te danken aan het prostheticsteam.

Trek je het er gewoon af als je klaar bent? Hergebruik je het?

Ja. Nee, het is eenmalig. Ik kwam weleens in de problemen, want ik trok het eraf en dan zeiden Nick Old Stafford, het hoofd make-up, en Lottie Batt, mijn persoonlijke make-upartiest: 'Tom, wat doe je? Je moet morgen een schoon gezicht hebben en je maakt je huid kapot.' Er is iets heel bevredigends aan om dat er aan het eind van de dag af te trekken.

Soms komt er ook een beugel aan te pas. Het lijkt me een flinke uitdaging om überhaupt te praten.

Ja, maar ik had van die dingen die ‘plumpers’ heten, ik haat het om dat woord te zeggen. Die doe je in je mond en ze bootsen na hoe het voelt om trauma in en rond je mond te hebben. Ze zwellen je mond op en veranderden je tandvleeslijn een beetje.

En dan had ik ook lenzen die het wit van mijn ogen helemaal bedekten. Die waren enorm. Maar dat helpt allemaal om het gevoel te hebben dat je er helemaal in zit. Ik volgde gewoon de vibe die het me die dag gaf.

Het werkt zo goed als personage in het DCU. Wat ik interessant vind: mensen in de film hebben het alleen over Matts gezicht, terwijl hij juist bekend wil staan om zijn talent. Ik heb het gevoel dat daar misschien een parallel met het echte leven in zit. Hoe benader je dat aspect van de rol, als acteur die een acteur speelt?

Ik denk dat de ijdelheid rond het uiterlijk vrij snel vrij oppervlakkig wordt. Het is natuurlijk een achtergrond om het verhaal in te komen, en dan duw je door, voorbij dat, naar een plek waar je iemand hebt die op zoek is naar iets vrij universeels: erbij horen en identiteit. Geliefd worden en liefde teruggeven, en dat misschien niet van een anonieme menigte, maar van één persoon.

Iets waar ik me in deze film echt aan vasthoud, is dat Matts prioriteiten op een gegeven moment verschuiven en hij denkt: Dat leven is voorbij, misschien kan ik dit nieuwe leven hebben, met het personage van Naomi. Maar de trein is al vertrokken, dus op een gegeven moment kan hij helemaal niets meer hebben.

Het wordt heel expliciet benoemd: one bad day. Het thema dat mensen één slechte dag verwijderd zijn van ontsporen. Geloof je daarin?

Ik vind het opmerkelijk dat ieder van ons niet al te veel stappen verwijderd is van alles verliezen. We lopen allemaal een beetje op een dunne lijn. Daar zou iets herkenbaars in moeten zitten. Terwijl Matt die fantastische dingen overkomen, moet het voor mijn gevoel in balans zijn: een geaard realisme, terwijl je ook vasthoudt aan het feit dat het een comicbookfilm is.

Het voelt echt als een comicbookfilm, dat vind ik heel tof. Nog één ding wat ik moet weten: Clayface lijkt in deze film onverwoestbaar.

Dat is hij.

Kan hij The Batman verslaan?

Zonder twijfel. Maar de enige manier om daar zeker achter te komen, is door Clayface het tegen Batman op te laten nemen.

Gaat dat gebeuren?

De tijd zal het leren.

James Watkins, bekend van horrorfilms Eden Lake en Speak No Evil, regisseerde Clayface. In een tijd vol horrorsuccessen was ik vooral benieuwd naar zijn blik op het genre, alsmede wat het nou betekent om een relatief onbekende DC-villain tot leven te brengen in het DCU.

Clayface is behoorlijk gruwelijk, zeker voor een DC-film. Was er iets wat te ver ging, waarvan jij of iemand anders zei: dit kunnen we mensen niet laten zien?

Je bedoelt dingen die niet in de film zitten? Nee, ik denk het niet. Je kunt altijd nog verder gaan, maar ik denk dat we behoorlijk ver zijn gegaan. Je wilt het publiek echt tot aan de rand van de klif brengen, maar je wil niet van de klif af springen.

Was het belangrijk voor je dat je zo ver kon gaan als je wilde?

Wat het verhaal betreft wil ik elk moment zo eerlijk mogelijk vertellen, denk ik. En dat is wat ik heb geprobeerd.

Clayface past goed in het huidige horrorlandschap. Er zijn dit jaar ook veel successen, zoals Obsession en Backrooms. Is er iets veranderd, of kijken mensen gewoon altijd horror?

Interessant. Ik weet niet of er iets veranderd is, of dat alleen de perceptie van mensen verandert. Er zijn recent een paar heel goede films geweest, van Weapons en Sinners tot Obsession en Backrooms. Het zijn heel interessante films. En ik denk dat we misschien in een tijdperk van angst leven. Er is ontzettend veel angst in de wereld, en horror is volgens mij een heel goed, legitiem terrein om die dingen te verkennen.

En ook om gedurfd te zijn. Als mensen nu naar de bioscoop gaan, willen ze iets wat gedurfd, uniek, interessant en anders is. Horror maakt dat mogelijk: het laat dingen een beetje grensoverschrijdend zijn, of dingen veranderen of uitdagen.

Tijdens het kijken moest ik steeds denken aan de looksmaxing-trend. Misschien is dat mijn interpretatie, maar was dat een bewust thema voor jou?

Het zit er in zekere zin in, wat betreft de filmindustrie en schoonheidsidealen. Dus er zit een aspect van in, maar voor Matt Hagen was het voor mij meer dan dat. Het was geen kwestie van ijdelheid. Hij is acteur, zijn gezicht is zijn instrument, en dat is kapotgeslagen.

Het is alsof je bij een concertpianist of gitarist de handen kapotslaat. Zijn gereedschap is vernield, en dan verliest hij zijn reputatie, zijn inkomen, zijn identiteit. Die dingen vond ik heel herkenbaar.

En dan het terugkrijgen ervan: als hij naar Caitlyn Corr gaat en die experimentele medische procedure ondergaat, kom je in de bodyhorror terecht. De angst dat ons lichaam ontspoort, de angst voor AI of biotech of dat soort medicijnen, en waar dat over vijf minuten naartoe gaat. Ook die angsten voelden heel herkenbaar. Ik hou van angsten die mensen echt onder de huid kruipen.

Als DC-nerd vond ik het heel gaaf om het nieuwe Gotham te zien in het nieuwe DC-universum. Matt Reeves is producent en heeft zijn eigen versie van Gotham, en James Gunn geeft dit hele universum vorm. Waren er gesprekken over hoe Gotham er wel of niet uit moest zien?

Ik heb met ze allebei gesproken, maar het was nooit: 'Je moet dit doen.' Er was nooit een opdracht, nooit: 'je moet binnen deze kleine ruimte blijven' of 'dit is jouw stukje stad. Niets van dat alles.

Wat er wel gebeurde: ik heb een briljante production designer, James Price. We kwamen met onze interpretatie van wat Gotham volgens ons was, bespraken dat met iedereen, en zij zeiden: 'Ja, absoluut. Ga ervoor.'

Had je een bepaalde nieuwe versie van de Caped Crusader in je achterhoofd?

Daar hoefde ik me geen zorgen over te maken. Voor mij is dit gewoon het verhaal van één man in Gotham. Ik wilde niet proberen om leuk te doen, of er iets in wringen dat niet organisch uit het verhaal voortkwam.

Naomi Ackie speelt Caitlyn Corr, de wetenschapper die Matt met een experimentele behandeling probeert te helpen. Max Minghella speelt John, de rechercheur met wie ze een relatie heeft. Vooral de spanning tussen deze twee personages vond ik interessant om te verkennen, plus welke films zij eigenlijk iets te eng vonden.

Op één moment tijdens Clayface schrok ik me echt rot. Ik ben benieuwd: was er een film die jullie de stuipen op het lijf joeg, als volwassene of misschien als kind?

Max Minghella: Ik geef je een echt antwoord in plaats van een gevat antwoord. Ik heb het gevoel dat er begin jaren 2000 een periode was waarin ze die remakes maakten, zoals The Last House on the Left en The Hills Have Eyes. En die torture porn-periode, met Hostel. Dingen waren zo extreem. Ik denk dat ik Hostel: Part 2 zag en dacht: ik kan hier amper naar kijken. Het was zo bloederig. Die periode was best eng, denk ik.

Naomi Ackie: Final Destination. Ik ben zo blind als een mol. Ik heb Final Destination 2 of 3 gezien, waarin een man zijn ogen laat laseren, maar de laser wordt een echte laser en lasert zijn gezicht eraf. Daardoor heb ik mijn ogen nog steeds niet laten laseren.

Max Minghella: Ik heb het ook niet gedaan.

Daar ben ik ook bang voor!

Naomi Ackie: Ik vertrouw het gewoon niet. Ik wil niet degene zijn bij wie het misgaat.

Max Minghella: Ik vind het niet erg om een beetje blind te zijn. Mensen zien er geweldig uit, alsof iedereen gefotoshopt is. Als ik een bril opzet, denk ik: 'Oh mijn god.' Zonder bril zien mensen er geweldig uit. Iedereen is mooi in mijn ogen. Het is top.

En als de film echt eng is, kun je gewoon je lenzen uitdoen!

Naomi Ackie: Soms ga ik naar feestjes zonder bril of lenzen, zodat ik niemand kan zien. Dan word ik niet zenuwachtig.

Caitlyn houdt in de film letterlijk het gezicht van Matt in haar handen en snijdt het open. Was dat moeilijk om te doen, of om naar te kijken?

Naomi Ackie: Nee. Ik was eigenlijk gewoon heel erg onder de indruk van het werk.

Max Minghella: Je eigen werk, Caitlyns werk.

Naomi Ackie: Ja, mijn werk. Mijn prachtige werk. En wat het personage betreft: er was veel empathie. In die eerste scène zegt ze: 'Laat me je gezicht zien', en ze ziet wat hem is overkomen. Het is echt triest. Je ziet hem er nog in. Het is niet grotesk, het is schade aan het gezicht, en er zit een verhaal achter.

Het is ook zo'n goede twist voor een kwaadaardige wetenschapper.

Naomi Ackie: Ja, dat ze juist veel zorg heeft. Ze weet niet wat er gaat gebeuren. Ze probeert gewoon te helpen.

Horrorfilms frustreren me soms door het gebrek aan communicatie. Caitlyn en John praten juist veel, maar er lijkt geen uitweg te zijn. Hoe hebben jullie die spanning tussen jullie opgebouwd?

Max Minghella: Ik denk dat we wilden dat de relatie niet voelde alsof die uit elkaar viel. Dat we elkaar echt leuk vonden en een goede relatie hadden, maar dat de vonk er misschien een beetje af was. Dat was best iets specifieks wat we probeerden te raken.

En het is vrij makkelijk. Naomi is zo'n geweldige actrice en brengt al die complexiteit mee. Ik denk dat veel van dat werk eigenlijk zit in hoe Naomi op John reageert. Als je in de film ziet hoe ze naar hem kijkt, daar komt veel van vandaan.

Naomi Ackie: En andersom.

Max Minghella: Je voelt dat ze van hem houdt, maar dat er ook iets een beetje bezadigds aan is. Hopelijk komt dat over.

Er loopt een vrij expliciet thema door de film: one bad day. Dat is de zin die de Joker tegen Batman zegt: 'Je bent één slechte dag verwijderd van zijn zoals ik.' Geloven jullie dat dat klopt, in het echte leven?

Naomi Ackie: Eén slechte dag? Jeetje. Dan moet je er wel heel dicht tegenaan zitten. Misschien tien slechte dagen. Misschien drie maanden, als je mensen de kans geeft. Ik denk dat we allemaal tot geweldige dingen in staat zijn, maar ook allemaal tot kwaad.

Max Minghella: Ik vind het niet fijn als mensen te veroordelend zijn naar elkaar en we op een moreel hoog paard gaan zitten. Ik denk dat we allemaal in staat zijn tot dingen waar we niet trots op zouden zijn. Morele superioriteit maakt me in het leven vaak een beetje ongemakkelijk.

Naomi Ackie: Ja. Ik denk dat het soms even duurt om op het punt te komen waarop je kwade daden echt kunt rechtvaardigen. En met kwade daden bedoel ik: vermoord geen mensen. Dat is een duidelijke. Gewoon niet doen.

Max Minghella: Ik schrijf het even op.

Naomi Ackie: Voor iedereen: niet moorden. Maar om dat te kunnen rechtvaardigen, heb je een bepaalde mate van zelfbedrog nodig, en zelfbedrog kost tijd. Je kunt jezelf niet snel iets wijsmaken. Niet in 24 uur.

Clayface draait nu in de bioscoop.