De Soundcore Space One-koptelefoon van Anker heeft een adviesprijs van 99,99 euro, maar kun je meestal voor een iets lagere prijs vinden. Met zo’n prijs bevindt het product zich in een interessante productcategorie, waar ontzettend veel gebeurt.

We willen niet claimen dat er een race naar de bodem plaatsvindt als het gaat om betaalbare koptelefoons van rond de 100 euro. Maar meestal lukt het wel om een fijne variant uit te kiezen. Zo hebben we eerder naar de Sony WH-CH720N gekeken, die over dezelfde chipset als zijn duurdere familieleden beschikt. Ook komt JBL geregeld met niet te onderschatten over-ears en on-ears, zoals de JBL Live 770NC en JBL Live 670NC. De 770NC is met 139 euro wel (flink) duurder, maar heeft vergelijkbare specificaties, waardoor een vergelijking moet kunnen.

©Wesley Akkerman

Positieve eerste indruk

De eerste indruk die de Soundcore Space One achterlaat, is positief. Zowel de hoofdband als oorkussen voelt zacht en comfortabel aan. Het kan zijn dat je oren wat warm worden tijdens het luisteren, maar qua comfort hebben we weinig te klagen. De hoofdband zet geen spanning op het hoofd en trekt ook niet aan je haren wanneer je hem afdoet. Plus: als je kleine oorbellen in hebt, dan drukken de randen van het oorkussen de achterkant niet in je nek. Je kunt de oorcups eventueel bijdraaien en de band wat verder uitrekken, zodat alles nog beter zit.

Op de twee cups zitten verschillen knoppen. Links zitten de power- en ANC-knoppen, terwijl rechts afspelen/pauzeren en de volumebediening zitten. De knoppen zijn goed bereikbaar en blind van elkaar te onderscheiden, waardoor je niet meteen naar je telefoon grijpt voor dit soort simpele bediening. Links tref je ook twee openingen aan: een usb-c-poort en een audiojack (die kabels zijn meegeleverd). De eerste poort is voor het opladen, terwijl je met de tweede opening de koptelefoon bedraad gebruikt. Superfijn, want zo heb je een back-upoptie als de accu leeg is.

©Wesley Akkerman

Hi-res audio beluisteren

Op papier heeft de Soundcore Space One verder indrukwekkende specificaties op dit prijsniveau. Denk dan aan 40mm-drivers en ondersteuning voor verschillende audiocodecs als sbc, aac en ldac. Vooral die laatste optie is interessant voor Android-gebruikers, aangezien die hun muziek in een hoge resolutie kunnen beluisteren. Daarnaast is er support voor bluetooth 5.3 (waardoor je twee apparaten tegelijkertijd kunt koppelen) en Google Fast Pair. De accu gaat tot veertig uur mee met actieve ruisonderdrukking aan en tot 55 uur met die optie uitgeschakeld.

Zelfs op lagere prijsniveaus heeft de actieve ruisonderdrukking geen negatieve effecten meer op de audiobeleving. Ook bij de Soundcore Space One zul je geenszins merken dat audio ondergedompeld of weggemoffeld klinkt. De ruisonderdrukking zelf is niet van het hoogste niveau, maar filtert toch een deel van aanwezige geluiden voor je. Je hoort niet elke toetsenbordaanslag, en voortdurend aanwezige tonen verdwijnen naar de achtergrond. Ze zijn volledig niet weg, maar genoeg geminimaliseerd om er geen echte last van te hebben.

©Wesley Akkerman

De breedte in

En dat is maar goed ook, want an sich kun je echt goed genieten van je favoriete nummers met de Soundcore Space One op. We bouwen natuurlijk een beetje voorzichtigheid in vanwege de prijs – maar als je daar rekening mee houdt, dan concludeer je al snel dat de koptelefoon zowel helder als aangenaam klinkt. Zeker wanneer je naar gemakkelijk te verteren popnummers luistert, of wat meer elektronisch georiënteerde muziek.

Rock, metal en de wat meer ingewikkelde genres kunnen anders klinken dan je wellicht gewend bent. Dat komt doordat de bas bijvoorbeeld niet supersterk is. Ook gaat de audio flink de breedte in, waardoor die wat op diepte inlevert. Ondanks dat klinkt veel muziek toch warm en ontvankelijk, waardoor je zowel een comfortabel als prettig product overhoudt. Van echte nuance is vaak geen sprake, houd daar wel een beetje rekening mee. Dit is vooral een koptelefoon voor algemeen gebruik, voor een zo breed mogelijk publiek. Daar is in de basis niets mis mee, maar voor 100 euro moet je vaak wel even je verwachtingen wat bijschaven.

Persoonlijke audiobeleving

Gelukkig kun je het een en ander ondervangen door de gratis Soundcore-app te downloaden. Daar tref je allerlei middelen aan om de geluidservaring naar eigen wens aan te passen. Zo heb je bijvoorbeeld HearID, waarmee de app de audio op jouw gehoor aanpast. Je doet dan een korte test, en voor je het weet heb je een gepersonaliseerde geluidservaring. Om eerlijk te zijn klinkt de muziek dan minder fijn dan je zou denken (in onze ervaring), waardoor we die functie al snel links lieten liggen. Gelukkig is er meer te vinden binnen de app, waar we gretig gebruik van maakten.

Zo zet je hier razendsnel de ANC of transparante modus aan en uit, en kun je Easy Chat activeren. Dan gaat de muziek op zacht, en kun je een gesprek met iemand aangaan. Ook tref je hier een aanpasbare equalizer aan en kun je je genoeg doen aan de grote selectie aan geluidsprofielen. Onze favoriet is Lounge, die muziek een zacht en breed karakter meegeeft. Maar per genre of nummer je de preset natuurlijk aanpassen. Deze functies zijn niet uniek voor deze koptelefoon, maar desondanks is het fijn dat Anker dezelfde app aanbiedt voor alle audioproducten.

©Wesley Akkerman

Soundcore Space One kopen?

Eerlijk is eerlijk, voor minder dan 100 euro tref je gewoonweg niet snel iets beters aan. De Sony WH-CH720N klinkt misschien wat beter, maar levert weer flink in op comfort. Daarnaast is de gelijk geprijsde JBL Live 670NC soms wat begrensd en legt die koptelefoon meer nadruk op bas. Bovendien is dat een on-ears model, en dat moet dan ook net je ding zijn. Qua accuduur wint de 770NC van JBL het van de rest. Maar qua algemeen comfort en luisterplezier (en vooral de combinatie daarvan) staat de Soundcore Space One fier bovenaan.

Game of Thrones kennen we als een reeks brute, grootschalige verhalen, maar A Knight of Seven Kingdoms is het tegenovergestelde. Wat blijkt? Met een schattig, kleinschalig verhaal voelt Westeros alleen maar groter.

Het regent. Op een heuvel, onder een boom, zien we een kast van een vent in de weer met een schop. Een ridder, lijkt het. Hij graaft een graf. Tegelijkertijd praat de ridder in zichzelf: er is in de buurt een toernooi, en we kijken waarschijnlijk naar de winnaar. De muziek zwelt op, terwijl onze held vastberaden in de verte staart. De iconische Game of Thrones-muziek lijkt ons te gaan overspoelen, klaar om naar een prachtig geanimeerde intro te gaan. In plaats daarvan, knippen we naar een shot waarin onze held achter een boom staat te poepen.

De boodschap is duidelijk: de serie heeft schijt aan de verwachtingen die je van Game of Thrones hebt. De serie stond er ooit immers om bekend dat het brak met de conventies van mainstream fantasy. Nu de reeks daar inmiddels zelf toe behoort, is het aan A Knight on Seven Kingdoms om er weer een flinke draai aan te geven.

Een ridder van de heg

Nog een spin-off? George R. R. Martin is toch die schrijver die nooit schrijft? Tja, dat valt wel mee. Hoewel de beste man zich al tien jaar uit een hoekje probeert te schrijven met het langverwachte Winds of Winter, heeft hij een hoop andere verhalen in Westeros verteld.

Zo komen de verhalen van House of the Dragon uit het boek Fire and Blood, waarin we volgen hoe de Targaryen-familie zichzelf met generaties aan ruzies ten val brengt. Maar George R. R. Martin heeft de schaal ook wel eens flink verkleind: in het korte boek The Hedge Knight, dat nog stamt uit de vorige eeuw, volgen we een ridder en zijn schildknaap.

©HBO Max

Daarin volgen we de ridder Dunk - niet onze eigen Dunke, maar Ser Duncan The Tall. Hij is een ‘hagenridder’: een ridder zonder verwantschap aan een heer. Of, in andere woorden: een freelancer die, als hij niet werkt, in de heg mag slapen. Dunk blijft niet lang een zzp’er: hij ontmoet de kale stadsjongen Egg, die dolgraag zijn schildknaap wil zijn.

Vrede!?

De verhalen van dit geliefde tweetal bieden de basis van A Knight of the Seven Kingdoms. De twist? Er is vrede in Westeros - ja, het kan echt - en we volgen een nobody, dus er is ineens ruimte voor een gezellig, klein verhaal. Dat wordt gereflecteerd in de afleveringen: geen dik uur, maar een comfortabel halfuurtje.

©HBO Max

De ridder Dunk wil dolgraag bewijzen dat hij een eervolle ridder is, maar dat is in het brute Westeros best een uitdaging. Al helemaal als je een lompe lieverd als Dunk bent. Dan komt zo’n slimme, wereldwijze schildknaap als Egg ineens goed van pas.

Het wordt al helemaal lastig als je niet eens kan bewijzen dat je een ridder bent. Dan mag je namelijk niet eens meedoen aan een toernooi - eentje waarbij Dunk overigens zijn paard en zijn spullen kwijtraakt, mocht hij verliezen.

Meneer, mag ik meedoen?

Met dat toernooi wordt een van de Game of Thrones-clichés lekker op zijn kop gezet. In de oorspronkelijke serie zagen we in aflevering vier een heftig toernooi en House of the Dragon opende er zelfs mee: het is vaak een goede manier om zonder grote verhaalconsequenties te laten zien hoe gewelddadig Westeros is.

©HBO Max

In A Knight of the Seven Kingdoms komen we dat toernooi niet eens bínnen. Eerst moet Dunk maar eens bewijzen dat hij een ridder is, uitzoeken hoe zo’n toernooi werkt en een heer overtuigen hem te helpen - maar ook dansen, touwtje trekken en een poppenspel aanschouwen. Het is een fantastische stap terug van al die grootschalige oorlogen.

Doordat het verhaal zo’n piepkleine focus heeft, begin je om iedereen te geven: iemand die z’n paard verkoopt in A Knight of Seven Kingdoms is vele malen pijnlijker dan een draak die wordt doodgeschoten in Game of Thrones. We bevinden ons nog steeds in de brute wereld, maar het komt allemaal wat harder aan omdat we ook zien hoe grappig en gezellig het kan zijn.

©HBO Max

Een fossiele brandstof

Toch loopt ook A Knight of Seven Kingdoms een zeker risico. De kwaliteit van Game of Thrones kelderde toen de makers het bronmateriaal inhaalden. Ook die van House of the Dragon nam wat af, toen showrunner Ryan Condal besloot George R.R. Martin niet langer te raadplegen en de grote climax werd doorgeschoven naar het volgende seizoen.

Er zijn momenteel drie korte boeken rondom Dunk en Egg, waarvan dit eerste seizoen het eerste boek beslaat. George R.R. Martin zegt nog twaalf verhalen in zijn hoofd te hebben, maar volgens HBO-baas Casey Bloys moeten de seizoenen van A Knight of Seven Kingdoms jaarlijks verschijnen: dat klinkt goed, maar dan mag Martin wel even doorschrijven. Zijn verhalen voelen nu als een fossiele brandstof: het is een enorm waardevolle bron, maar die wordt niet echt meer aangevuld.

©HBO Max

Gelukkig lijken showrunner Ira Parker en George R.R. Martin goed bevriend. De schrijver heeft Parker een outline gegeven van de twaalf verhalen, dus in theorie kan de serie daarmee verder - maar laten we niet vergeten dat dit bij de laatste seizoenen van Game of Thrones óók het geval was.

Bombastisch gefluit

Toch verdient Ira Parker ons optimisme, want A Knight of Seven Kingdoms is een fenomenale toevoeging aan de wereld van A Song of Ice and Fire. Verhalen hebben contrast nodig: door het klein te houden, voelt de wereld groot. Door het lief te houden, komen de gemene momenten keihard aan.

©HBO Max

De muziek is hier een spectaculair voorbeeld van. De bombastische muziek wordt ons aan het begin als wortel voorgehouden, maar dat is het ook wel - in plaats daarvan moeten we het doen met een gezellig gitaartje, iemand die fluit en het gezang van de vogeltjes.

Als het balletje dan eenmaal gaat rollen, neemt de muziek toch een bombastischer formaat aan - maar op dat moment voelt het verdiend. En, het allerbelangrijkste: in die epische muziek zit óók gewoon nog dat schattige gefluit.

Afleveringen van A Knight of Seven Kingdoms verschijnen wekelijks op HBO Max.

Mike Flanagan, die eerder onder andere de Stephen King-verhalen Doctor Sleep en The Life of Chuck verfilmde, gaat zich weer bezighouden met een film gebaseerd op een boek van de horrorschrijver. Ditmaal gaat het om The Mist.

Dat is opvallend, omdat The Mist in 2007 ook al verfilmd werd. Toen was het Frank Darabont die de film regisseerde, nadat hij eerder al naam maakte met Stephen King-verfilmingen The Shawshank Redemption en The Green Mile. De in 2007 uitgekomen verfilming van The Mist viel al goed in de smaak, dus sommige fans vragen zich dan ook af of het verhaal nog een verfilming nodig heeft.

Hoe dan ook is Flanagan tegenwoordig een expert op het gebied van Stephen King-films. Zoals gezegd heeft hij al bewerkingen van verhalen als The Life of Chuck, Doctor Sleep en Gerald's Game geleverd, en werkt hij ook aan een miniserie gebaseerd op Carrie. Daarnaast gaat hij de zevendelige Stephen King-epos The Dark Tower omtoveren tot een serie, al is niet bekend wanneer dat gaat gebeuren.

Over The Mist

Het in 1980 verschenen boek The Mist draait om een mysterieuze mist die een dorpje in zijn ban houdt. De mist maakt mensen niet alleen dood, er zitten ook allerlei monsters in die mist uit een andere dimensie. Overigens kwam tien jaar geleden ook een serie gebaseerd op The Mist uit, maar zonder veel succes. De eerdere verfilming uit 2007 wordt wel gezien als een succesverhaal - in ieder geval op kwalitatief gebied.

Mike Flanagan

Flanagan is overigens niet alleen bekend voor zijn verfilmingen van Stephen King-boeken. Hij heeft ook veel succes met zijn horrorseries op Netflix, waaronder The Haunting of Hill House, The Haunting of Bly Manor, Midnight Mass en The Fall of the House of Usher.