Nee, dit zijn geen nieuwe AirPods Pro, maar draadloze oortjes van Huawei. De headset zit bomvol techniek en dat merk je op meerdere manieren. Je leest er meer over in deze Huawei Freebuds Pro 2 review.

Zoals het een Chinese techfabrikant betaamt is er bij dit product niet subtiel afgekeken bij de concurrent. De Huawei FreeBuds Pro 2 moeten een alternatief zijn voor de Apple AirPods Pro en dat zie je: een wit ovalen oplaaddoosje en witte oortjes met dito rubber tipjes waarbij zwarte vlakken de geplaatst zijn over de microfoontjes en andere externe sensoren. Onderscheid is er wel te maken: het steeltje is vlak afgewerkt en herbergt het Huawei-logo.

Gelukkig zijn de oortjes ook in het grijs en blauw verkrijgbaar, kleuren die het imitatie-gevoel wegnemen.

©PXimport

©PXimport

Devialet

Zoals het Chinese techfabrikanten óók betaamt heeft Huawei de samenwerking gezocht met een gerenommeerd bedrijf wiens bedrijfsnaam ook op het product pronkt: Devialet. Dit Franse audiobedrijf is in 2007 opgericht en brengt hoogwaardige speakers en versterkers op de markt. De samenwerking is vooral op het gebied van audio-afstelling. Huawei ontwerpt en produceert de oortjes helemaal zelf. Vaak zijn dit soort samenwerkingen meer voor de marketing, maar een merk als Devialet zal niet zomaar de goede naam te grabbel gooien. Overigens zagen we deze samenwerking eerder ook al terug in de Huawei Sound Joy bluetooth-speaker.

En dat is te horen ook! De geluidskwaliteit en afstelling van de Huawei Freebuds Pro 2 is uitmuntend. Geluidsdetails die andere draadloze in-ears vaak missen zijn met deze oortjes opeens hoorbaar. Voor draadloze in-ears hebben ze dan ook een relatief breed geluidsbereik van 14 tot 48.000 hertz. Bovendien is de geluidsafstelling in balans, zodat het geluid opvallend helder klinkt. Vooral bij de middentonen. 

De lage bastonen zijn wat mild afgesteld, om zo juist het heldere gedetailleerde geluid te behouden zonder dat het overstemd wordt. Persoonlijk kan ik de geluidskwaliteit van de Freebuds Pro 2 beter waarderen dan die van de AirPods Pro.

Luisteren en spreken

De Freebuds Pro 2 hebben ook verschillende luistermodi: ruisonderdrukking (ANC), omgevingsgeluidmodus (ambient noise) en natuurlijk een gewone luistermodus. Hoewel de microfoons ervoor zorgen dat je prima verstaanbaar bent bij telefoongesprekken en (video)conferenties, merk je dat ze voor de luistermodi niet alles goed verwerken. De ruisonderdrukking filtert veel weg, maar lang niet alles. De ambient aware modus laat omgevingsgeluid goed door, maar het klinkt wel wat mechanisch. Geluiden uit de omgeving zijn lastig van elkaar te onderscheiden.

De luistermodi zijn niet slecht te noemen, maar ben je op zoek naar in-ears waarmee je je echt afsluit van de buitenwereld afsluit of hele gesprekken volgt terwijl je muziek luistert… Dan zijn er betere alternatieven.

LDAC-geneuzel

Er is echter een vervelende adder onder het gras als je de oortjes aan een Androidtoestel koppelt. Om de uitstekende geluidskwaliteit te kunnen benutten wordt de LDAC-bluetoothcodec gebruikt. Deze staat echter standaard uit en kun je alleen in de app inschakelen. Dat is vervelend omdat de app (met de verwarrende naam AI Life) niet in de Play Store staat, maar handmatig buiten de Play Store om gedownload moet worden als APK-bestand. Deze installatiemanier is niet aan te bevelen omdat het veiligheidsrisico’s meebrengt. Toch dringt Huawei de app op, door dit soort functies zo aan te bieden.

Vanwege het handelsembargo mag Huawei de app niet in de Play Store aanbieden. Gek genoeg heeft Huawei nog wel toegang tot de App store. Gebruik je een iPhone of iPad, dan kun je de oortjes gewoon koppelen en de app gebruiken. Alleen ondersteunt Apple geen LDAC en wordt er sowieso een andere codec gebruikt.

De app kun je verder onder meer gewoon gebruiken om een geluidsprofiel te kiezen of zelf met schuifjes aan de equalizer te zitten, de bediening in te stellen, afspeelmodi te configureren of de oortjes te updaten. Die bediening van de oortjes gebeurt door in het steeltje te knijpen, niet door op het oortje te tikken. In praktijk niet bepaald een betere bedieningsmogelijkheid.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Pasvorm

Er zit veel technologie in de Freebuds Pro 2. En dat merk je ook aan het gewicht, dat relatief hoog ligt en redelijk gecentreerd in de oortjes verwerkt zit. Ondanks dat is de pasvorm prima, mede dankzij de verwisselbare tipjes zodat je ze op maat afstelt. De oortjes draag je daardoor gerust langere tijd, maar zitten door de gewichtsverdeling niet heel stabiel als je beweegt. Dat maakt de Freebuds Pro 2 geschikt voor op het werk, onderweg of op de fiets… Maar ongeschikt voor sportieve activiteiten of andere situaties waarbij je veel beweegt. Overigens hoef je je geen zorgen te maken over een regenbui of een andere spat water, dankzij de IP54 rating.

Je kunt de oortjes lange tijd dragen vanwege de pasvorm, alleen niet vanwege de accuduur. Een volle accu houdt in dat je zo’n zes uur kunt luisteren zonder ruisonderdrukking. Ruim twee uur minder als je de ruisonderdrukking of omgevingsgeluid aan hebt.

Het oplaaddoosje kan de oortjes zo’n vijf keer volledig opladen. Het doosje zelf kun je opladen via de usb-c-poort of door deze draadloos op te laden.

©PXimport

Alternatieven voor de Huawei Freebuds Pro 2

De Huawei Freebuds Pro 2 blinken uit in de geluidskwaliteit, bepaald geen onbelangrijke eigenschap. In deze prijsklasse kun je momenteel geen beter klinkende oortjes krijgen. Zijn de accuduur en ruisonderdrukking echter belangrijke eigenschappen voor je, dan kun je ook kijken naar Galaxy Buds 2, de Jabra Elite 85t. De Sony Linkbuds S en Apple AirPods Pro bieden ook betere ruisonderdrukking en hebben een gelijkwaardige accuduur.

Conclusie: Huawei Freebuds Pro 2 kopen?

Waar veel Huawei-oortjes in beetje in de grijze middenmoot vielen, weten de Freebuds Pro 2 op te vallen qua geluidskwaliteit. Op alle andere vlakken, zoals de ruisonderdrukking en pasvorm, is alles zoals je verwacht. Het grote nadeel is de app en de manier waarop deze opgedrongen wordt voor Android-gebruikers.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.