Nee, dit zijn geen nieuwe AirPods Pro, maar draadloze oortjes van Huawei. De headset zit bomvol techniek en dat merk je op meerdere manieren. Je leest er meer over in deze Huawei Freebuds Pro 2 review.

Zoals het een Chinese techfabrikant betaamt is er bij dit product niet subtiel afgekeken bij de concurrent. De Huawei FreeBuds Pro 2 moeten een alternatief zijn voor de Apple AirPods Pro en dat zie je: een wit ovalen oplaaddoosje en witte oortjes met dito rubber tipjes waarbij zwarte vlakken de geplaatst zijn over de microfoontjes en andere externe sensoren. Onderscheid is er wel te maken: het steeltje is vlak afgewerkt en herbergt het Huawei-logo.

Gelukkig zijn de oortjes ook in het grijs en blauw verkrijgbaar, kleuren die het imitatie-gevoel wegnemen.

©PXimport

©PXimport

Devialet

Zoals het Chinese techfabrikanten óók betaamt heeft Huawei de samenwerking gezocht met een gerenommeerd bedrijf wiens bedrijfsnaam ook op het product pronkt: Devialet. Dit Franse audiobedrijf is in 2007 opgericht en brengt hoogwaardige speakers en versterkers op de markt. De samenwerking is vooral op het gebied van audio-afstelling. Huawei ontwerpt en produceert de oortjes helemaal zelf. Vaak zijn dit soort samenwerkingen meer voor de marketing, maar een merk als Devialet zal niet zomaar de goede naam te grabbel gooien. Overigens zagen we deze samenwerking eerder ook al terug in de Huawei Sound Joy bluetooth-speaker.

En dat is te horen ook! De geluidskwaliteit en afstelling van de Huawei Freebuds Pro 2 is uitmuntend. Geluidsdetails die andere draadloze in-ears vaak missen zijn met deze oortjes opeens hoorbaar. Voor draadloze in-ears hebben ze dan ook een relatief breed geluidsbereik van 14 tot 48.000 hertz. Bovendien is de geluidsafstelling in balans, zodat het geluid opvallend helder klinkt. Vooral bij de middentonen. 

De lage bastonen zijn wat mild afgesteld, om zo juist het heldere gedetailleerde geluid te behouden zonder dat het overstemd wordt. Persoonlijk kan ik de geluidskwaliteit van de Freebuds Pro 2 beter waarderen dan die van de AirPods Pro.

Luisteren en spreken

De Freebuds Pro 2 hebben ook verschillende luistermodi: ruisonderdrukking (ANC), omgevingsgeluidmodus (ambient noise) en natuurlijk een gewone luistermodus. Hoewel de microfoons ervoor zorgen dat je prima verstaanbaar bent bij telefoongesprekken en (video)conferenties, merk je dat ze voor de luistermodi niet alles goed verwerken. De ruisonderdrukking filtert veel weg, maar lang niet alles. De ambient aware modus laat omgevingsgeluid goed door, maar het klinkt wel wat mechanisch. Geluiden uit de omgeving zijn lastig van elkaar te onderscheiden.

De luistermodi zijn niet slecht te noemen, maar ben je op zoek naar in-ears waarmee je je echt afsluit van de buitenwereld afsluit of hele gesprekken volgt terwijl je muziek luistert… Dan zijn er betere alternatieven.

LDAC-geneuzel

Er is echter een vervelende adder onder het gras als je de oortjes aan een Androidtoestel koppelt. Om de uitstekende geluidskwaliteit te kunnen benutten wordt de LDAC-bluetoothcodec gebruikt. Deze staat echter standaard uit en kun je alleen in de app inschakelen. Dat is vervelend omdat de app (met de verwarrende naam AI Life) niet in de Play Store staat, maar handmatig buiten de Play Store om gedownload moet worden als APK-bestand. Deze installatiemanier is niet aan te bevelen omdat het veiligheidsrisico’s meebrengt. Toch dringt Huawei de app op, door dit soort functies zo aan te bieden.

Vanwege het handelsembargo mag Huawei de app niet in de Play Store aanbieden. Gek genoeg heeft Huawei nog wel toegang tot de App store. Gebruik je een iPhone of iPad, dan kun je de oortjes gewoon koppelen en de app gebruiken. Alleen ondersteunt Apple geen LDAC en wordt er sowieso een andere codec gebruikt.

De app kun je verder onder meer gewoon gebruiken om een geluidsprofiel te kiezen of zelf met schuifjes aan de equalizer te zitten, de bediening in te stellen, afspeelmodi te configureren of de oortjes te updaten. Die bediening van de oortjes gebeurt door in het steeltje te knijpen, niet door op het oortje te tikken. In praktijk niet bepaald een betere bedieningsmogelijkheid.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Pasvorm

Er zit veel technologie in de Freebuds Pro 2. En dat merk je ook aan het gewicht, dat relatief hoog ligt en redelijk gecentreerd in de oortjes verwerkt zit. Ondanks dat is de pasvorm prima, mede dankzij de verwisselbare tipjes zodat je ze op maat afstelt. De oortjes draag je daardoor gerust langere tijd, maar zitten door de gewichtsverdeling niet heel stabiel als je beweegt. Dat maakt de Freebuds Pro 2 geschikt voor op het werk, onderweg of op de fiets… Maar ongeschikt voor sportieve activiteiten of andere situaties waarbij je veel beweegt. Overigens hoef je je geen zorgen te maken over een regenbui of een andere spat water, dankzij de IP54 rating.

Je kunt de oortjes lange tijd dragen vanwege de pasvorm, alleen niet vanwege de accuduur. Een volle accu houdt in dat je zo’n zes uur kunt luisteren zonder ruisonderdrukking. Ruim twee uur minder als je de ruisonderdrukking of omgevingsgeluid aan hebt.

Het oplaaddoosje kan de oortjes zo’n vijf keer volledig opladen. Het doosje zelf kun je opladen via de usb-c-poort of door deze draadloos op te laden.

©PXimport

Alternatieven voor de Huawei Freebuds Pro 2

De Huawei Freebuds Pro 2 blinken uit in de geluidskwaliteit, bepaald geen onbelangrijke eigenschap. In deze prijsklasse kun je momenteel geen beter klinkende oortjes krijgen. Zijn de accuduur en ruisonderdrukking echter belangrijke eigenschappen voor je, dan kun je ook kijken naar Galaxy Buds 2, de Jabra Elite 85t. De Sony Linkbuds S en Apple AirPods Pro bieden ook betere ruisonderdrukking en hebben een gelijkwaardige accuduur.

Conclusie: Huawei Freebuds Pro 2 kopen?

Waar veel Huawei-oortjes in beetje in de grijze middenmoot vielen, weten de Freebuds Pro 2 op te vallen qua geluidskwaliteit. Op alle andere vlakken, zoals de ruisonderdrukking en pasvorm, is alles zoals je verwacht. Het grote nadeel is de app en de manier waarop deze opgedrongen wordt voor Android-gebruikers.

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.