Met de Sport True Wireless biedt Sennheiser een interessant product aan. Dit setje oordoppen heeft allerlei mooie eigenschappen, waar sporters van kunnen genieten. Maar door de prijs kunnen ze ook interessant zijn voor de doorsnee gebruiker. Wat haal je in huis voor 130 euro? Lees het in deze Sennheiser Sport True Wireless review.

Aan betaalbare oordoppen hebben we geen gebrek. Verschillende partijen, zoals Skullcandy, Oppo, Teufel en OnePlus, proberen consumenten te overtuigen met handige functies en toffe designs, terwijl de audiokwaliteit soms wat te wensen overlaat. Basgeluid dat niet diepgaat, een audioweergave die vrij smal blijft en schelle tonen zijn aan de orde van de dag. Sennheiser gooit het nu over een andere boeg en geeft zijn betaalbare oordoppen een interessante propositie mee.

De fabrikant zet zijn oordoppen in de markt voor sporters, maar laat je daardoor niet afleiden. Want de Sennheiser Sport True Wireless kan namelijk ook interessant zijn voor mensen die niet willen sporten, maar wel op zoek zijn naar fijne en goede oordoppen. Waar we in feite mee te maken hebben is een technisch minder vernuftige versie van de Momentum True Wireless 3. De basis komt redelijk overeen, maar enkele functies schitteren in afwezigheid.

©PXimport

Zelfde dynamische driver van 7 millimeter

En met de basis bedoelen we de dezelfde TrueResponse-driver van zeven millimeter. Dit is gepatenteerde drivertechnologie die moet zorgen voor diepe bassen, natuurlijke middentonen en heldere hoge tonen. Daarnaast is er ondersteuning voor de audiocodecs SBC, AAC en aptX, via bluetooth 5.2. Dat is een energiezuinige verbindingsoptie voor audio. Er is helaas geen support voor aptX Adaptive; dat is één van de concessies die je doet.

Dat laatste hoeft geen groot gemis te zijn. De maximale bitrate van aptX Adaptive is 420 kbps, terwijl aptX HD tot 520 kbps gaat. De minimale bitrate bedraagt 384 kbps, terwijl dat voor het reguliere aptX op 280 ligt. Je levert dus misschien iets in op de minimale audiokwaliteit over bluetooth, maar niet heel veel; en aan de andere kant van het spectrum is het verschil voor de gemiddelde luisteraar ook verwaarloosbaar. En onthoudt: je betaalt 130 euro voor dit setje.

Zodra je de oordoppen anderhalf uur de tijd geeft om op te laden, gaan ze tot negen uur mee op een volle accu. Dat aantal is op te rekken tot 27 uur, wanneer je het oplaaddoosje meetelt. Dat kunststofdoosje laad je overigens op via de meegeleverde usb-c-kabel; draadloos opladen is niet aanwezig. Ook hier geldt: dat is geen groot gemis. Draadloos opladen is een luxe. Wat voor sommige mensen wel een gemis kan zijn, is het gebrek aan ruisonderdrukking.

Lees ook: Wat zijn de beste oortjes? 18 bluetooth-in-ears getest

©PXimport

Tijdens het sporten

In plaats daarvan selecteer je binnen de app de modus Focus of Aware. Met Focus verhoogt de Sport True Wireless de bass, terwijl die erop achteruitgaat met Aware. Die modi combineer je met de meegeleverde, meer geopende of juist gesloten siliconen dopjes, voor een beter resultaat. De Focus-modus houdt weinig geluid buiten. Je hoort de harde muziek in de sportschool nog steeds en ook het getypt van het toetsenbord komt er flink doorheen.

Maar als je buiten sport, is het gebrek aan ruisonderdrukking wellicht een voordeel. Want zo hoor je je omgeving nog steeds heel goed. Toegegeven, consumenten de keuze geven zich wel of niet af te sluiten van hun omgeving had beter geweest, maar voor sportoordoppen werkt dit prima. Daarnaast is het zo dat de Sennheiser Sport True Wireless een ip54-certificaat heeft; ze zijn dus spatwaterdicht en stofvrij, maar niet geschikt om mee te zwemmen. Dat is dan weer jammer.

Of je dat zou moeten doen, is een tweede. Opvallend aan het design van de oordoppen zijn de vinnen die uitsteken. Met die vinnen zet je de oordoppen vast door ze achter de randen van je oor te haken. Dit werkt in principe goed, mits je de juiste dop gebruikt. Want als de siliconen dop te klein is, dan vallen ze nog steeds uit tijdens het hardlopen. Maar eerlijk is eerlijk, ze blijven wel goed zitten wanneer de pasvorm goed is; daar helpen die kleine haakjes goed bij.

©PXimport

Audio en app

Omdat de drivertechnologie hetzelfde is, komt de audiokwaliteit heel goed uit de verf. De muziek klinkt ontzettend helder, warm en breed en geeft details in de verschillende lagen flink de ruimte. Dit is het punt waarop de Sennheiser True Wireless ontzettend goed scoort en gewoon vergelijkbaar is met de Momentum True Wireless 3. Mocht je zonder ruisonderdrukking kunnen leven en het ietwat vierkante design voor lief nemen, dan heb je geen reden om het duurdere model te kiezen.

Binnen de app krijg je toegang tot een equalizer, evenals een personalisatiemodus. Je kunt het geluid dus geheel afstemmen op je eigen gehoor en voorkeur. Ook hier zijn de mogelijkheden nagenoeg gelijk aan de nieuwe Momentum. Het enige wat mist, is de bass boost. Een groot gemis is het niet, aangezien die modus de bass kan opblazen. Dat gaat bij de Momentum TW 3 soms ten koste van de gedefinieerde muziekweergave, maar hier dus gelukkig niet.

Tot slot komen we geen vreemde verbindingsproblemen tegen met de Sennheiser Sport True Wireless. Het koppelproces verloopt voorspoedig en de app herkent het setje meteen, waardoor je snel naar je favoriete muziek luistert. Verder is er nog een ander, klein verschil met de Momentum TW 3: de Sport TW heeft ‘slechts’ twee microfoons per oordop, ten opzichte van drie op de Momentum. Maar ook dit gaat niet heel erg ten koste van de belkwaliteit.

©PXimport

Sennheiser Sport True Wireless – conclusie

De Sennheiser Sport True Wireless laat een ontzettend positieve indruk achter. Zo’n goede indruk zelfs, dat je je kunt afvragen waarom je moet kiezen voor een duurdere variant. Natuurlijk doe je concessies: je levert in op bouwkwaliteit (de oordopjes ogen wat log en het doosje voelt wat goedkoop), ruisonderdrukking en technisch gezien op audiokwaliteit. Maar alleen wanneer je echt een geoefend oor hebt, zul je dat laatste actief merken.

De audioweergave komt voor het grootste deel overeen met wat de Sennheiser Momentum True Wireless 3 aanbiedt. De audio klinkt helder, breed en behoorlijk warm en dat zijn toch wel de belangrijkste eigenschappen voor een setje oordoppen. Ben je op zoek naar een fijn setje voor thuis en onderweg en kun je leven zonder ruisonderdrukking, dan heb je eigen geen reden om niet voor de Sport True Wireless te kiezen. Zo goed is die audioweergave, ook op dit prijspunt.

Er zijn oordoppen die iets minder kosten en toch ruisonderdrukking aanbieden. Vind je dat onderdeel vooral belangrijk, dan moet je daar zeker voor gaan. Of je spaart voor een setje dat goed klinkt én anc aanbiedt of je wacht totdat duurdere modellen betaalbaar worden. Maar als je op zoek bent naar gewoon goede oordoppen, die ook tijdens het sporten bevallen en niet zomaar uit je oor vallen, dan zit je met de Sennheiser Sport True Wireless meer dan goed. 

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.