De Xiaomi Pocophone F1 is een Chinese smartphone, die topspecificaties biedt voor een vriendelijke prijs. Voor zo’n 350 euro heb je specificaties die meekomen met toestellen van twee keer deze prijs. Dat verhaal hebben we eerder gehoord...

De Pocophone doet denken aan de OnePlus One, de eerste OnePlus-smartphone die in 2014 verscheen. Voor 299 euro had je een toestel dat ongeveer hetzelfde bood als de topsmartphones van destijds. Intussen is OnePlus van koers gewijzigd en zijn de smartphones niet te onderscheiden qua prijs en onderdelen. Dat wil niet zeggen dat er geen vraag meer is naar goede, betaalbare smartphones. Xiaomi probeert met het online merk Pocophone in het vacuüm te springen dat OnePlus achterlaat. De Pocophone F1 is wat duurder dan de OnePlus One destijds: rond de 349 euro. Je moet daarbij wel opletten dat de smartphone uit China geïmporteerd moet worden, dus je moet rekening houden met mogelijke importtarieven. Eventueel kun je de Pocophone F1 smartphone ook bij Europese webshops verkrijgen, dan betaal je geen importheffing, maar ligt de aanschafprijs vaak wat hoger. Ook bieden deze webshops vaak wat meer duidelijkheid als het op garantie aankomt.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Topspecificaties

Voor die 350 euro krijg je heel wat terug: de krachtigste Snapdragon 845-processor, 6GB werkgeheugen en 64GB opslaggeheugen, dat je desgewenst uitbreidt met een geheugenkaart... Of een tweede simkaart. Ook is er een enorme 4.000 mAh-accu in de smartphone geplaatst en zit er op de achterzijde een dualcam. Wie een beetje thuis is in de specs, weet dat dit behoorlijk indrukwekkend is. Smartphones met vergelijkbare specificaties vallen in de prijsklasses van 500 tot 800 euro. Een consolidatie heeft Xiaomi wel moeten doen in de specs: er is geen NFC-chip aanwezig, die je bijvoorbeeld gebruikt voor mobiel betalen. Maar specificaties zijn slechts theorie, hoe werkt het toestel in praktijk?

De Pocophone F1 oogt in ieder geval niet als een budgetsmartphone. Aan de voorzijde is een groot scherm geplaatst, met een iPhone X-achtige scherminkeping (ook wel notch genoemd) aan de bovenzijde. De schermranden aan de zij- en bovenkant zijn klein gebleven, maar aan de onderzijde is de schermrand helaas wel erg dik. De achterzijde is van kunststof, waardoor de Pocophone F1 niet zo’n vingerafdrukmagneet is als al die generieke glazen smartphones. Rondom het toestel is een stevige metalen rand geplaatst en qua aansluitingen vind je gewoon een usb-c-poort en een koptelefoonaansluiting.

De Pocophone is niet overdreven groot, ondanks dat het scherm op papier een doorsnee heeft van 6,2 inch. Door een alternatieve schermverhouding van 19 bij 9 is het formaat een fractie kleiner dan de meeste andere topsmartphones. Het LCD-scherm heeft een full-HD resolutie en is kwalitatief acceptabel. Het is helder genoeg en de kleurweergave is goed genoeg. Minpunt van het scherm is het contrast, witte vlakken ogen ook wat grauw. Het is qua weergave nou eenmaal niet zo indrukwekkend en levendig als de amoledscherm van duurdere smartphones. Maar het kan zich kwalitatief uitstekend meten met de betere schermen in dezelfde prijsklasse, zoals de Moto G6 Plus.

Voor sommigen kan het in gebruik wel een flink nadeel zijn dat Netflix en Amazon Prime niet in full HD afspelen, wat wellicht te herleiden is tot de DRM-vereisten van deze apps.

Duurloper

Dat de Pocophone F1 krachtig is, dat bewijzen de benchmarks wel. De krachtigste apps en games draaien prima op de Pocophone F1, alhoewel het toestel wel vrij heet kan worden als je hem zwaar belast. Ook qua uithoudingsvermogen scoort de smartphone indrukwekkend goed, een dag of twee is prima haalbaar. In de doos van de Pocophone F1 vind je een snellader, die in een half uur tijd tot een procent of veertig oplaadt. Dat breekt geen snelheidsrecords, maar dat er überhaupt een snellaadfunctie in zit, is voor deze prijsklasse ongewoon.

Android 8.1

De Pocophone F1 is qua telefoon de nieuwe budgetkoning, maar helaas troeft de concurrentie de Pocophone op software af. Op dit moment draait de smartphone nog altijd op Android 8.1 (Oreo), gelukkig wel met een redelijk recente veiligheidspatch (oktober 2018). Wanneer een update naar Android 9 verschijnt, dat is nog maar de vraag. Ook is het nog maar de vraag wat we van het updatebeleid kunnen verwachten. Xiaomi’s updatebeleid is redelijk, maar voeren ze dit door bij het submerk Pocophone?

Steeds meer concurrenten kiezen in de lagere prijsklasse voor Android One, een schone versie van Android, die door Google zelf ondersteund wordt met snelle updates. Helaas is dat niet het geval bij de Pocophone F1: over Android zit een eigen schil verwerkt MIUI Global 10.0. Heel erg ingrijpend is de skin niet, maar een vooruitgang ten opzichte van een kale Android? Dat ook niet. Het instellingenmenu is rommelig, de icoontjes wat kinderlijk en er is veel te veel bloatware, van Microsoft, Facebook en Xiaomi zelf, zoals een dubbele browser of zelfs een Beveiligings-app die zich niet laat verwijderen en daarmee wel misleidende antivirus op je smartphone smokkelt. Hopelijk kiest Xiaomi ervoor om de Pocophone F2 ook uit te rusten met Android One.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Camera

an de achterzijde van de Pocophone F1 vind je een dualcam terug. Verwacht niet dezelfde functionaliteit als de duurste iPhones en Samsung Galaxy’s. Zo kun je de tweede lens bijvoorbeeld niet gebruiken om in te zoomen zonder kwaliteitsverlies. Deze is er enkel voor portretfotografie, zodat je foto’s met een scherptediepte-effect maakt (ook wel bokeh genoemd). Het is jammer dat je wat geavanceerde functies mist van de dubbele camera en dat de camera-app is bijna één op één overgenomen van Apple. De camera schiet helemaal geen verkeerde foto’s, maar wanneer je ze naast foto’s legt van duurdere smartphones, zoals de OnePlus 6 zie je wel verschillen. De foto’s van de Pocophone zijn wat fletser en minder gedetailleerd. Maar over het algemeen: echt niet verkeerd! Vergeleken met de andere smartphones in de prijsklasse heeft de Pocophone een van de betere camera’s.

De selfiecam is over het algemeen ook wat flets en heeft daarbij veel last van felle lichtbronnen en een wat lage resolutie. Niet echt geschikt voor de mooiste selfies helaas. Zoals met veel Chinese smartphones het geval is, heb je wat schoonheidsfilters in de camera-app die je gezicht ontzettend plastic eruit laten zien.

©PXimport

©PXimport

Alternatieven

Als je kijkt naar de specificaties is de Pocophone ongeëvenaard snel voor zijn prijsklasse en hetzelfde geldt voor de accuduur. Nadeel is echter de software, mocht dat erg belangrijk voor je zijn kun je kiezen voor alternatieven als de Motorola Moto G6 Plus of de Nokia 7 Plus. Een iets luxere uitstraling krijg je met smartphones van Huawei (zoals de Mate 20 Lite), maar ook deze kunnen de snelheid van de Pocophone F1 niet bijbenen

Conclusie

De verkrijgbaarheid is wellicht problematisch, maar los daarvan: voor het prijskaartje van zo’n 350 euro kun je momenteel geen betere, krachtigere smartphone krijgen dan de Pocophone F1. Op specificaties komt het toestel mee met smartphones van zo’n 800 euro. Concessies zijn er wel, het scherm en de camera en bouwkwaliteit zijn bijvoorbeeld prima. Maar niet even indrukwekkend als de duurste smartphones, en natuurlijk geeft dat ook helemaal niks. Alleen laat de MIUI-software met Android 8 een steekje vallen. Hopelijk weet Xiaomi dat met de Pocophone F2 op te lossen, bijvoorbeeld met Android One.

Met dank aan Gearbest voor het beschikbaar stellen van een testexemplaar van de Xiaomi Pocophone F1.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.