Als het op betaalbare, goede smartphones aankomt, heeft Nokia een veelzijdig aanbod. Zo ook deze nieuwe Nokia 5.1 Plus. Deze smartphone kost slechts 249 euro en is ondanks zijn wat generieke voorkomen helemaal geen verkeerde keuze.

Het is lastig om Nokia-smartphones van elkaar te onderscheiden. De markt wordt overspoeld met verschillende smartphoneseries, vooral in de goedkopere segmenten. Zoals we al decennia van Nokia gewend zijn, valt er ook geen chocola te maken van de serienummers. Neem nou deze Nokia 5.1 Plus, die verkrijgbaar is voor zo’n 250 euro. Het is geen andere uitvoering van de Nokia 5.1 te noemen (die eerder dit jaar verscheen), en vergelijkingen met de Nokia 5 uit 2017 gaan ook niet op. Tel daarbij ook nog eens een generiek design op en de Nokia 5.1 valt enorm weg in de massa van betaalbare smartphones, van Nokia, Motorola en verschillende Chinese merken.

©PXimport

©PXimport

Waarom een Nokia 5.1 Plus kopen?

De prijs maakt de Nokia 5.1 Plus interessant, want je krijgt er behoorlijk wat voor terug. De smartphone oogt erg luxe en modern, dankzij een stevige bouwkwaliteit en modern scherm met dunne randen en een inkeping aan de bovenzijde. Aan de achterkant vind je een dubbele camera en vingerafdrukscanner terug, en ook de usb-c- en koptelefoonaansluiting mogen niet ontbreken.

Wie een smartphone zoekt met een bescheiden toestelformaat komt ook al gauw bij deze Nokia 5.1 Plus uit. Met zo’n 15 bij 7 centimeter is het formaat dan ook goed te behappen, voor de meeste broekzakken en handtassen. Zoals bij veel moderne smartphones, is in de bescheiden behuizing een zo groot mogelijk (6,8 inch) scherm geplaatst. Zoals ik al vermeldde zijn hiervoor een scherminkeping en dunne randen gebruikt, maar ook een alternatieve beeldverhouding van 19 bij 9.

De kwaliteit van het scherm valt me voor deze prijsklasse helemaal niet tegen. De kleurweergave is prima en de helderheid in orde. Minpuntjes zijn er echter ook te noemen. Zo is het jammer dat het scherm niet heel scherp is: er is geen Full HD-resolutie. Ook is het contrast van het lcd-paneel wat matig, witte vlakken ogen wat grauw.

Dual cam zonder zoom

Aan de achterzijde tref je een dubbele camera aan. Die tweede camera heeft niet echt veel meerwaarde. Het maakt geen optische zoom mogelijk en biedt ook niet echt andere leuke portret-effecten. Hij is enkel voor een scherptediepte-effect in de portretmodus. Maar dat kan in theorie ook softwarematig. Nokia had er wellicht beter voor kunnen kiezen een enkele lens te gebruiken van betere kwaliteit. Al maait dat wellicht veel gras voor de voeten van Nokia’s marketingafdeling weg.

De kwaliteit van de foto’s is redelijk. Kleuren komen aardig goed doet, alleen zijn de foto’s niet heel erg scherp en gedetailleerd. Grauwe wolkenluchten zijn een groot grijs vlak. Dat is al bij voldoende kunst- en daglicht. Wanneer het licht uit gaat is de fotokwaliteit niet echt de moeite waard. De kwaliteit is echter wat je in deze prijsklasse mag verwachten: foto’s zijn leuk om even te delen via WhatsApp, maar wil je ze graag uitprinten of opscheppen op Instagram... Dan kun je beter meer geld investeren in een duurdere smartphone.

©CIDimport

Android One: wachtend op Pie

Waar Nokia in uitblinkt is de software. Ook de Nokia 5.1 Plus draait op Android One, waardoor je een veilig toestel hebt dankzij een goed updatebeleid en je smartphone is schoon van vervuiling, zoals misleidende virusscanners en batterijslurpende skins. Op dit moment draait de Nokia 5.1 Plus nog op Android 8.1, het wachten is nog op de update naar Android 9. Wel is (op het moment van schrijven) de meest-recente veiligheidspatch geïnstalleerd.

Een schone Androidversie, gecombineerd met een scherm dat een niet-al-te-hoge resolutie heeft belooft veel goeds voor de accubelasting. De accu heeft een capaciteit van 3.000 mAh, niet ongewoon. Maar vanwege het scherm en Android One kan een volle accu lekker lang mee. Afhankelijk van je gebruik zo’n anderhalf tot twee dagen. Alleen mis ik wel de snellader.

Specs

De prestaties zijn eveneens naar behoren, maar je merkt in praktijk wel dat je met een budgettoestel te maken hebt. Soms reageert het toestel net even te traag of duurt het laden van een site of app wat langer dan je zou verwachten. Zolang je geen overdreven zware apps draait, zal je hier echter niets van merken. Ook de opslagcapaciteit van 32GB is acceptabel, mocht dat niet genoeg zijn, dan kun je dit nog altijd uitbreiden met een geheugenkaartje.

©CIDimport

Alternatieven voor Nokia 5.1 Plus

In de prijsklasse tussen de 200 en 300 euro, kom je steevast uit bij smartphones van Nokia, Motorola en Huawei. De Moto G6 Plus is een wat betere smartphone, met een groter formaat, betere schermkwaliteit en betere camera... Maar de Motorola kan op het gebied van de ondersteuning niet meekomen. Op het gebied van software komt vooral Huawei met de P Smart een stuk minder voor de dag, maar deze Chinese fabrikant maakt mooiere smartphones, met een betere camera. Over Chinees gesproken, het beste alternatief komt bij Xiaomi vandaan. De Pocophone F1 wordt voor vergelijkbare prijzen aangeboden, en biedt dezelfde specificaties als smartphones van rond de 700 euro. Alleen moet je rekening houden met importeren, en het feit dat ook deze smartphone niet over Android One beschikt.

Conclusie

Natuurlijk krijg je voor 250 euro geen toestel met een geweldige resultaten in benchmarks en cameragebied. Maar waar de Nokia 5.1 Plus in opvalt is dat hij op geen enkel gebied echt tegenvalt: de smartphone presteert op alle gebieden naar verwachting, met als bonus een luxe (wat generieke) bouw en Android One. Aan de Nokia 5.1 Plus valt geen buil te vallen.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.