Huawei leverde met de P Smart één van de beste budgetsmartphones van 2018 af. De fabrikant hoopt dat kunstje te herhalen met de P Smart 2019. In deze Huawei P Smart 2019 review vertellen we of de smartphone een goede koop is.

Huawei P Smart (2019) vs de Honor 10 Lite

De Huawei P Smart (2019) is met een adviesprijs van 249 euro scherp geprijsd, maar wel twee tientjes duurder dan de bijna identieke Honor 10 Lite. Honor is een dochtermerk van Huawei. De 10 Lite heeft een andere frontcamera en een minder duidelijk softwarebeleid – verder is hij gelijk aan de P Smart. Koopjesjagers zijn daarom beter uit met de Honor-smartphone, maar twintig euro meer betalen voor Huawei’s betere softwareondersteuning is een slimme keuze.

©PXimport

Ontwerp en beeldscherm

Het ontwerp van de P Smart (2019) is fraai, zeker voor een goedkopere telefoon. Het toestel heeft een bijna voorkantvullend display met een smalle inkeping voor de selfiecamera. De achterkant ziet er luxe uit, maar is van plastic en trekt stof en vingerafdrukken aan. Een hoesje is daarom geen overbodige luxe, en beschermt de smartphone ook tegen krassen en vallen. Hoewel de naam plastic anders doet vermoeden, is de P Smart een stevig gebouwde en goede afgewerkte telefoon. De vingerafdrukscanner op de achterkant is snel en accuraat.

Het 6,21 inch lcd-scherm heeft een accurate kleurweergave en kan lekker helder. De full-hd-resolutie zorgt voor scherp beeld. Rond de inkeping ‘lekt’ wel wat licht weg, lightbleeding op zijn Engels. Op mijn reviewmodel is het nauwelijks merkbaar, maar ik heb toestellen gezien waar meer licht weglekt.

©PXimport

Hardware

Onder de motorkap van de P Smart (2019) zit een HiSilicon Kirin 710-processor. Deze chip wordt ook gebruikt in de Honor 8X en de Huawei P Smart+ en heeft aardig wat rekenkracht. Gecombineerd met 3GB werkgeheugen is de P Smart vlot in gebruik en handelt hij alle populaire apps en spelletjes prima af. Verwacht alleen niet dat je zware games als Fortnite op de hoogste instellingen kan spelen.

Het werkgeheugen van de telefoon is met 64GB aan de ruime kant voor een budgettoestel. Van die 64GB is er zo’n 53GB beschikbaar en daar kan je heel wat apps, foto’s, video’s en andere media op kwijt. Heb je toch meer (tijdelijk) geheugen nodig dan kan je een micro-sd-kaartje in de smartphone stoppen. De Huawei P Smart ondersteunt ook dual-sim, wat betekent dat je twee simkaarten tegelijk kan gebruiken. Een nfc-chip voor contactloos betalen is ook aanwezig. Een fijne vernieuwing ten opzichte van de Huawei P Smart van vorig jaar is de ondersteuning van 5GHz-wifinetwerken.

©PXimport

Maak je geen zorgen over een lege batterij. De – niet verwijderbare – 3400 mAh accu gaat gerust een dag mee. Doe je het rustiger aan dan is twee dagen ook mogelijk. Het opladen duurt vrij lang, ruim anderhalf uur. Jammer genoeg gebruikt de P Smart een micro-usb-aansluiting in plaats van de nieuwe standaard: usb-c. Laatstgenoemde biedt veel voordelen, waaronder sneller laden en compatibiliteit met allerlei moderne apparatuur.

©PXimport

©CIDimport

©CIDimport

Camera's

Om te beginnen met de 8 megapixel frontcamera: die maakt prima selfies. Mits je genoeg daglicht hebt, want in het (schemer)donker treedt er ruis op en vallen de details van je gezicht en de omgeving weg. Huawei’s ingebouwde schoonheidsmodus kan je beter uitzetten, want die past je gezicht wel erg vreemd aan.

De dubbele 13 en 2 megapixel camera achterop lijkt identiek aan die van de vorige P Smart. Dat is echter niet zo: de camera op het 2019-model heeft een groter diafragma (en vangt zo meer licht op in het donker) en gebruikt slimme software om betere foto’s te schieten. Dat klinkt misschien wat vaag, maar de smartphone maakt over het algemeen mooie foto’s en video’s. In een donkere situatie heeft de camera het lastiger, maar de resultaten zijn alsnog voldoende. De kunstmatige intelligentie-software schiet soms wel iets te ver door bij het oppoetsen van je plaatjes, maar gelukkig kan je de aanpassingen (ook achteraf) tenietdoen. We zijn benieuwd hoe de P Smart-camera presteert in vergelijking met nieuwe modellen als de Motorola Moto G7 (Plus).

©CIDimport

©CIDimport

©CIDimport

Software

Zoals alle Huawei- en Honor-smartphones draait de P Smart (2019) op Android met de EMUI-schil van Huawei. In dit geval gaat het om Android 9.0 (Pie), de meest recente Android-versie. De EMUI 9-schil wijkt weinig af van vorige EMUI-versies en kan ons (nog steeds) niet bekoren. De software past visueel veel zaken aan terwijl dat in de meeste gevallen geen verbetering is ten opzichte van de standaard Android-versie. Ook voert EMUI aanpassingen door in het beheren van prestaties, de accuduur en inkomende app-notificaties. Die wijzigingen komen de accuduur ten goede, maar beperken de mogelijkheden van apps en achtergrondprocessen.

©CIDimport

©CIDimport

©CIDimport

Huawei belooft dat de P Smart (2019) twee jaar lang minstens een keer per kwartaal een beveiligingsupdate krijgt. Op moment van schrijven draait de telefoon op de 1 november-update.

Er komt ook een update naar Android Q, de volgende Android-versie die Google vermoedelijk in augustus uitbrengt. Dat is netjes voor een budgetsmartphone, al moet nog blijken hoelang het duurt voordat de Android Q-update beschikbaar komt.

Conclusie

De Huawei P Smart (2019) is een betaalbare smartphone die op veel vlakken ruim voldoende tot goed scoort. Hij heeft een mooi en stevig ontwerp, vlotte hardware en degelijke camera’s. De EMUI-software zal niet bij iedereen in de smaak vallen, maar er valt mee te werken en Huawei’s updatebeleid stemt positief. Kortom: veel telefoon voor weinig geld. Een aanrader dus, al is de concurrentie fel. De Honor 10 Lite, Motorola Moto G7 (Plus), Xiaomi Mi A2 en Xiaomi Redmi 6 Pro zijn bijvoorbeeld goede alternatieven.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.