Met de Apple AirTag raak je nooit meer je sleutels, tas of portemonnee kwijt. Hoewel de AirTag in principe ook compatibel is met Android-telefoons via de NFC-reader, werkt de tracker verreweg het beste in combinatie met een Apple-apparaat zoals je iPhone of iPad. Android-gebruikers die een tracker willen voor hun sleutels, kunnen beter op zoek gaan naar AirTag-alternatieven. Wij zetten de beste voor je op een rijtje.

Een AirTag van Apple is een handig apparaatje om niets uit het oog te verliezen. Een AirTag is ongeveer zo groot als een sleutelhanger, en kan daarom makkelijk in een tas worden gestoken, aan de sleutelbos of zelfs aan de halsband van je huisdier. Via de Zoek Mijn-app op je Mac, iPhone of iPad kun je vervolgens de AirTag tot op de meter nauwkeurig lokaliseren. De AirTag is voorzien van een batterijtje dat ongeveer een jaar mee moet gaan en daarna makkelijk vervangen kan worden.

Om dit mogelijk te maken gebruikt Apple het Find My-netwerk. Hier zijn bijvoorbeeld alle iPhones mee gekoppeld. Wanneer een willekeurige iPhone in de buurt van zo'n AirTag komt geeft deze zijn locatie door aan Apple, zodat de AirTag-eigenaar kan zien waar de AirTag connectie maakte. Dat kan bijzonder nauwkeurig door de locatiebepaling van de iPhone die werkt met GPS en wifi.

De connectie tussen de AirTag en het voorbijkomende Apple-apparaat verloopt via bluetooth. De bluetooth Low Energy (bluetooth LE)-verbinding zorgt voor de lange accuduur bij Airtags. Het bluetooth-signaal van de AirTag wordt opgepikt door bijvoorbeeld de voorbijkomende iPhone. Voorzien van een locatie en doorgestuurd naar Apple, zodat de AirTag-gebruiker kan zien waar zijn AirTag is in de Zoek Mijn-app.

Superhandig. Ook omdat de AirTag-technologie ook ingebakken zit in bijvoorbeeld AirPods, zodat je die makkelijk terugvindt. Maar er zijn een paar keerzijdes. Zo is AirTag-stalking echt een probleem. Een ander probleem is dat AirTags natuurlijk naadloos passen in het ecosysteem van Apple-apparatuur. Maar gebruik je een apparaat dat niet van Apple is, dan heeft Apple het systeem dermate dichtgetimmerd dat functionaliteit beperkt is.

Wat wel de mogelijkheden zijn lees je in ons artikel: Zo kun je een AirTag gebruiken op een Android-smartphone

Helaas is een AirTag dermate gemankeerd voor niet-Apple apparaten dat je beter op zoek kunt gaan naar alternatieven. Deze alternatieven maken echter geen gebruik van het enorme Zoek Mijn-netwerk waar Apple wel mee werkt.

Galaxy SmartTag

Zoals we Samsung kennen waren ze er als de kippen bij om Apple's technologie na te maken. Niet alleen de positieve punten worden gekopieerd, ook de negatieve. Zo heeft Samsung met Galaxy Find Network een identiek netwerk als Apple's Zoek Mijn-netwerk opgetuigd. Maar net als Apple wordt functionaliteit moedwillig beperkt door functionaliteit te beperken: Galaxy SmartTags werken alleen met Samsung Galaxy-apparaten. Zo lijkt Samsung net als Apple meer prioriteit te geven aan de eigen belangen dan aan het terugvinden van je tag.

Tile Pro 

De Tile Pro is een van de bekendste bluetooth-trackers voor je sleutels. Het bedrijf achter de Tile was dan ook niet te spreken over de AirTag van Apple en beticht het bedrijf van oneerlijke concurrentie. De Tile Pro blinkt uit als sleuteltracker, al is het alleen al vanwege het bereik van 120 meter. Dat is meer dan de 100 meter van de AirTag en ook veel andere bluetoothtrackers halen dit bereik niet. Bovendien is de batterij vervangbaar, waardoor de tracker lang meegaat. 

Tile Slim

Ben je op zoek naar een tracker voor je portemonnee, dan kun je het beste kiezen voor de Tile Slim. Deze dunne tracker past perfect in je portemonnee en de batterij gaat maar liefst drie jaar mee, hetgeen twee jaar langer is dan de batterij in de Tile Pro. Het grote nadeel is dat de batterij niet vervangbaar is. Bovendien mist de tracker een gaatje, waardoor je deze niet aan je sleutelbos kunt hangen. De Tile Slim is dus echt puur voor in je portemonnee. 

Chipolo One 

De Chipolo One is met een adviesprijs van rond 24 euro wat aantrekkelijker geprijsd dan de Tile Pro, dat een prijskaartje heeft van 39 euro. Een aanzienlijk verschil. Bovendien maakt de gps-tracker van Chipolo een enorm luid geluid, zodat je je sleutelbos gemakkelijk kunt terugvinden. Ook handig is de optie dat het alarm van de tracker vanzelf afgaat als de afstand tussen je telefoon en de tracker te groot wordt. Zo voorkom je dat je belangrijke spullen, zoals je sleutels of portemonnee, ergens laat liggen. 

©PXimport

Nut 4 Focus 

De Nut 4 heeft ten opzichte van zijn voorganger een verbeterd geluidssignaal en ziet er bovendien wat strakker uit. De tracker is voorzien van een handige antidiefstalfunctie: als je telefoon te ver uit de buurt van de Nut 4 is, dan geeft je smartphone een alarmsignaal af. Het bereik is met 50 meter wel beperkt ten opzichte van andere trackers. Via Google Maps en de gps-functie van je smartphone kun je wel zien waar de verbinding tussen de Nut en de telefoon verbroken is.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.