Steevast lees je het in reviews van Huawei smartphones: het zijn prachtige smartphones, vaak ook voor een aantrekkelijke prijs. Maar op het gebied van software en iedere Huawei-update gaat het vaak mis, omdat Android met Huawei's EMUI niet ten goede wordt aangepast door de Chinezen. Maar er speelt meer.

Afgelopen voorjaar verscheen de Huawei P20-serie, bestaande uit de Huawei P20, de P20 Lite en het absolute topmodel P20 Pro. Deze laatste is een fraai toestel, met een prachtig beeldscherm, krachtige specificaties en een driedubbele camera aan de achterzijde die zich kan meten met de allerbeste smartphone-camera’s. Ondanks de prachtige hardware kan ik de toestellen niet van harte aanbevelen, omdat de Android-skin eerder achteruit gaat dan vooruit.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Emui

De P20-serie kwam met de versie 8 van EMUI, de naam van de Androidskin die Huawei op z’n smartphones installeert. Omdat Android open source is, kunnen fabrikanten flink sleutelen aan het besturingssysteem om zich te differentiëren met andere fabrikanten. Maar ook hobbyisten kunnen knutselen om een andere Androidversie op hun toestel te zetten, zogeheten ROMs. Bekende voorbeelden zijn LineageOS, Resurrection Remix OS en Paranoid Android.

Huawei past Android tot in de kleine details aan, maar meestal niet ten goede. Dat er bloatware op te vinden is in de vorm van onnodige virusscanners en optimalisatie-apps, reclame-apps, games en allerlei Huawei-diensten is te verwachten, dat doen andere fabrikanten helaas ook veelvuldig. Huawei’s EMUI valt echter negatief op, door de vele knullige spelfouten, regels die niet uitlijnen en een verouderd ogend uiterlijk dat iets te overduidelijk is afgekeken van Apple’s iOS. Daar valt op zich prima mee te werken, en als het niet bevalt installeer je een andere launcher, zoals Nova Launcher: Android biedt immers voor gebruikers ook gewoon deze vrijheid.

Zorgelijk

Waar het zorgelijker wordt is dat Huawei met EMUI aan de stoelpoten van Android’s vrijheden zaagt. Deze zorgelijke ontwikkeling werd al een paar jaar geleden ingezet, toen Huawei de mogelijkheid voor een alternatieve launcher verstopte in de instellingen en gebruikers geheel ten onrechte waarschuwt als ze de standaardlauncher daadwerkelijk veranderen.

Met de komst van EMUI 8, dat op de P20 smartphones te vinden is, heeft Huawei flink ingezet op accuduur. Die is ook behoorlijk geoptimaliseerd, waardoor een lange accuduur wel goed zit. Maar ook dit komt met een prijs: veel achtergrondprocessen worden afgekapt, waaronder processen die je liever laat draaien, zoals een actieve VPN-verbinding of wachtwoordmanager. In de opties lijk je de mogelijkheid te hebben hieraan te kunnen sleutelen, maar in praktijk worden deze apps op de achtergrond nog altijd afgesloten. Dit rigoureuze afsluitbeleid heeft er zelfs voor gezorgd dat de ontwikkelaars van de bekende mediaspeler VLC hun app niet meer beschikbaar stellen in de Play Store voor Huawei-toestellen.

Geen vrijheid

Gevorderde gebruikers, die graag het toestel willen voorzien van een andere ROM om geen last te hebben van deze minpunten en wel te genieten van de krachtige Huawei-smartphones worden ook de pas afgesneden. Huawei voorziet niet meer in de mogelijkheid het toestel te unlocken (wat moet gebeuren voordat je een ROM installeert). Een update die Huawei deze zomer heeft verspreid frustreert zelfs ontwikkelaars van Magisk, een programma dat wordt gebruikt voor het unlocken en rooten van Huawei-smartphones. Deze ontwikkelaars kwamen na de update opeens met een niet-werkend toestel te zitten.

Ondersteuning

Deze zorgelijke ontwikkelingen vinden plaats in een ongelukkige tijdsperiode. In verschillende landen, zoals in de VS, het Verenigd Koninkrijk en zelfs in Nederland, worden recentelijk Huawei-smartphones geweerd vanwege privacy-zorgen rondom de Chinese fabrikant. Wie deze zorgen deelt heeft geen andere mogelijkheid meer dan z’n Huawei-smartphone om te ruilen voor een smartphone van een andere fabrikant.

Ook heeft Huawei een zeer matige reputatie als het aankomt op de ondersteuning van Android met versie- en beveiligingsupdates. Door de vrijheid weg te nemen voor gebruikers om de Android zelf te beheren met geïnstalleerde ROMs, ben je volledig afhankelijk van de ondersteuning van Huawei zelf. Die dus tot nu toe te wensen overlaat.

Weet waar je aan begint

Zijn Huawei smartphones af te raden? Zeker niet voor wie watertandt voor de uitmuntende accuduur, fraaie camera’s, bouwkwaliteit, aantrekkelijke prijzen en krachtige hardware waar Huawei smartphones vaak van voorzien zijn, en minder waarde hecht aan de software. Wees er echter van bewust dat er grote zorgen zijn rondom Huawei: Emui, het updatebeleid en privacyzorgen vanuit overheden.

©PXimport

Toekomst

Het lijkt er helaas op dat het probleem met Emui eerder verergert dan verbetert, vooral in de zomermaanden van 2018 stapelde negatieve berichtgeving over Emui zich op. Toch zijn er lichtpuntjes. Op dit moment wordt er bij Huawei hard gewerkt aan Emui 9, dat in oktober verschijnt op nieuwe Mate 20-smartphones. Wellicht weet Huawei plooien glad te strijken. Ook heeft Google met Android 8.0 Oreo iets nieuws ingebouwd: Treble. Dit zorgt ervoor dat toekomstige updates sneller en makkelijker kunnen worden uitgerold, waardoor Huawei alle mogelijkheid heeft om z’n reputatie aangaande het updatebeleid te verbeteren. Ook begint Google’s Android One programma steeds beter aan te slaan. Wie weet kiest Huawei er in de toekomst voor om enkele smartphones met Android One uit te brengen, om meer uit de prachtige smartphones te halen en privacy- en updatezorgen bij gebruikers weg te nemen.

Achtpotige mottenballen, levende huidplooien en gemuteerde pelikanen: in het ‘schattige’ Reanimal kom je het allemaal tegen. Gelukkig sta je er niet alleen voor, want je kunt er voor kiezen om samen met een medespeler via coöp dit levende schilderij in te duiken - al is het resultaat vooral dat je sámen geen snars van het verhaal snapt.

Het Zweedse Tarsier Studios heeft al even geoefend met het concept van Reanimal. De game heeft namelijk een hoop weg van hun vorige games, Little Nightmares 1 en 2: ook hier wandel je door een stel surrealistische, levende horrorschilderijen.

Hoewel het niet letterlijk om een schilderij gaat, kan ik het gevoel niet anders beschrijven. Je beweegt je door een reeks prachtige omgevingen gevuld met bizarre monsters, die vooral de logica volgen van nachtmerries en kinderangsten. Reanimal lijkt in de verte wel een verhaal te willen vertellen, maar Tarsier beseft dondersgoed dat minimalisme het alleen maar griezeliger maakt.

Simpel doch effectief

De mist hangt over het waterlichaam. Er zit een kind in een bootje. Als je aan de knoppen zit te morren, heb je door dat jij het kind bestuurt - tijd om naar dat rode licht in de verte te varen. Als je dichterbij komt, blijkt het een boei te zijn, met daarnaast spartelend in het water een vriendje. Ze klimt bij je in de boot. Als je een tweede controller aansluit of online speelt, is dit je coöp-partner. Zo niet, dan blijft het een computergestuurde vriend die vooral gezelschap biedt.

Terwijl je samen van boei naar boei vaart, doemt er in de verte een rotspartij op. Oh, die ziet er groot uit. Wacht, die is écht groot! Als je eenmaal bij het strand komt, ram je je bootje het zand in. Zo, die ligt lekker stevig.

Als je een dichte deur tegenkomt, snap je als gamer wel wat je missie is: zoek maar naar een sleutel. Vervolgens blijf je zonder echte reden maar een pad volgen, al kom je er gaandeweg achter dat je andere kinderen probeert te redden van monsters.

©THQ Nordiq/Tarsier Studios

Een versleten screenshotknop

Het verhaal staat dus niet echt voorop - en eerlijk gezegd staat diepgaande gameplay óók niet echt voorop. Maar wat maakt deze game dan in godsnaam zo indrukwekkend? Dat komt allemaal neer op fenomenaal ontworpen omgevingen en geniaal ontworpen monsters.

Het helpt daarbij dat Reanimal een ontzettend goed gevoel van schaal weet over te brengen: je voelt je piepklein, en grote dingen in de spelwereld voelen gigantisch. Daar komt ook een sterk staaltje camerawerk bij kijken. Op precies de juiste momenten wordt de camera naar achteren getrokken om te onthullen dat er in de achtergrond al de hele tijd een of ander gemuteerd boerderijdier op je ligt te wachten.

Op de PlayStation 5, waar we de game op hebben gespeeld, ziet Reanimal er prachtig uit. Op een zeldzame lelijke texture na is het spel gevuld met visuele meesterwerkjes. Je kunt op ieder willekeurig moment een screenshot maken, en het bij wijze van spreken inlijsten en ophangen. In vijf uur speeltijd heb ik 108 screenshots gemaakt, mede vanwege de mooie lichtinval.

Previous slideNext slide

Niet meer dan een middag

Daar is dan ook meteen het grootste struikelblok: in vijf uurtjes was ik wel door de game heen, terwijl ik het best rustig aan deed. Het spel gaat voor vier tientjes over de toonbank - toch best een hoge prijs voor zo’n korte game. In coöp doe je er misschien nog iets langer over, maar ik zou er niet op rekenen.

In de omgeving zijn er nog enige collectibles te vinden: posters met concept art en dierenmaskers, waar je je personages mee kan aankleden. Dat is best leuk, want die art is belachelijk mooi en die maskers worden steeds absurder. Gelukkig spat de kwaliteit er wel van af, want iedere omgeving is een kunstwerk op zich.

©Tarsier Studios/Tijn Kranen

Lekker rondkijken

Om nog even op die coöp-gameplay terug te komen: we hebben hier niet te maken met een game als Portal 2, waarbij de puzzels zijn gebouwd om als duo op te lossen. Hoewel de functie een van de selling points is, heb je absoluut geen tweede speler nódig.

De coöp-modus is zowel online als lokaal beschikbaar, al is er geen matchmaking. Je moet de lobbycode invoeren van de persoon met wie je wil spelen, dus met een vreemdeling spelen is er niet bij. We hebben de functie daardoor niet uitvoerig kunnen testen, maar het lijkt prima te werken.

Voor de puzzels heb je ook geen twee sets hersenen nodig: het zijn vrij simpele puzzels die er vooral voor zorgen dat je aandacht naar de mooie locaties getrokken wordt. Ingewikkelder hoeft het ook niet te zijn, want als je echt je hersens had moeten gaan kraken, dan had het die melancholische droomsfeer misschien wel kapotgemaakt.

©Tarsier Studios/Tijn Kranen

Hypnotiserend

Tarsier Studios weet precies wat Reanimal moet zijn: hypnotiserend, surrealistisch, schattig en tegelijkertijd doodeng. Het minimalistische verhaal is lastig te volgen, maar de gevoelens raken wél - al is het einde wat abrupt. Het grijpt je niet bij de keel, maar glijdt langzaam om je strot heen en knijpt zonder dat je het doorhebt.

Het voelt als de vreemdste plekken uit Silent Hill, of de Dark Place uit Alan Wake 2, maar het heeft ook weer wat weg van Coraline en Guillermo Del Toro’s Pinocchio. Het deed me misschien nog het meest denken aan deze concept trailer van Silent Hills, een game die helaas nooit het daglicht heeft mogen zien.

Stel je voor dat je door een bioscoop heen loopt, waar een dood (of gehypnotiseerd) publiek zit te kijken naar iets dat je alleen kan vergelijken met de videoband uit The Ring. Als je naar buiten komt, staat er een grote spinachtige man met een ijscowagen op je te wachten om je op te grissen. Als je eenmaal aan hem bent ontsnapt, wordt je geconfronteerd met de volgende griezelige omgeving en een nieuw, prachtig, tragisch en doodeng gemuteerd monster. In Reanimal snap je misschien niet precies wat er gebeurt, maar je gaat het zeker niet vergeten.

Reanimal is vanaf 13 februari verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles, Nintendo Switch 2 en pc. Voor deze review is de game op PlayStation 5 gespeeld.

Met de introductie van een nieuwe Home-architectuur heeft Apple de ondersteuning voor de iPad als centrale woninghub stopgezet. Gebruikers moeten nu overstappen op een Apple TV of HomePod om hun slimme apparaten op afstand te bedienen en automatiseringen uit te voeren.

Het idee was altijd zo handig: die oude tablet die toch maar in de kast lag te verstoffen kreeg een tweede leven als het brein van je woning. Je plakte hem tegen de muur of zette hem op een standaard in de keuken, en plotseling kon je overal ter wereld je lampen bedienen. Toch merkten veel gebruikers dat de betrouwbaarheid vaak te wensen overliet, met apparaten die niet reageerden of automatiseringen die simpelweg weigerden te starten. Apple heeft nu de knoop doorgehakt en de tablet officieel uit de lijst van ondersteunde hubs geschrapt. In dit artikel leggen we uit waarom deze besluitvorming logisch is en wat dat voor jouw huidige opstelling betekent.

Overstap naar een stabiele architectuur

De reden dat de tablet niet langer als hub fungeert, ligt diep in de softwarematige fundering van de Woning-app verborgen. Met de komst van de nieuwe architectuur in iOS 16.2 heeft Apple de manier waarop apparaten met elkaar communiceren volledig herzien. Waar de iPad voorheen als een soort tussenstation fungeerde dat af en toe signalen doorgaf, vereist het nieuwe systeem een apparaat dat altijd aan de stroom hangt en een constante, bekabelde of zeer stabiele draadloze verbinding heeft.

We hebben in onze tests gemerkt dat een iPad die in de slaapstand gaat of waarvan de batterij net onder een bepaald percentage zakt, de communicatie met de rest van het huis direct verstoort. Bovendien ontbreekt in de iPad de hardware voor Thread, een netwerkprotocol dat zorgt dat apparaten razendsnel en zonder vertraging op elkaar reageren. Wanneer je nu op een knop drukt, hoor je bij een moderne hub direct de klik van de schakelaar, terwijl de iPad daar voorheen merkbare seconden over kon doen.

©PHILIPPE RAMAKERS

Soms werkte het wel...

In een heel specifieke context kon de iPad nog wel dienstdoen, mits je geen behoefte had aan de nieuwste snufjes. Voor een simpel huishouden met slechts een paar lampen die alleen via bluetooth of een eigen bridge werkten, was de tablet een prima interface. Het gaf toch een gevoel van controle om een visueel overzicht te hebben op een groot scherm in de woonkamer. Je kon de iPad inzetten als een soort veredelde afstandsbediening die ook toevallig de automatiseringen draaide wanneer je zelf niet thuis was.

Dit werkte vooral goed in kleine appartementen waar de afstand tussen de tablet en de slimme verlichting minimaal was, waardoor de bluetooth-verbinding stabiel bleef. De koopintentie voor een iPad was in die tijd vaak gebaseerd op deze multifunctionaliteit, maar die vlieger gaat met de huidige eisen voor een modern slim huis niet meer op.

Mobiliteit is niet goed voor een hub

Een centraal zenuwstelsel van een woning hoort niet verplaatsbaar te zijn, en dat is precies waar het in de praktijk misging met de iPad. Zodra iemand de tablet van de lader haalde om even op de bank een video te kijken, liep de verbinding met de beveiligingscamera buiten gevaar. We zien vaak dat een hub die op wifi werkt in plaats van via een ethernetkabel, kwetsbaar is voor storingen van andere apparaten in de buurt.

De iPad is ontworpen als een persoonlijk apparaat dat energie bespaart zodra het scherm uitgaat, wat natuurlijk haaks staat op de rol van een server die 24 uur per dag paraat moet staan. In grotere woningen merkten we bovendien dat de iPad simpelweg het bereik niet had om apparaten op de bovenverdieping aan te sturen, iets wat een systeem met meerdere verdeelde hubs veel beter oplost.

©IHAR ULASHCHYK

Signalen om over te stappen

Er zijn een paar duidelijke situaties waarin je de iPad als hub direct moet vervangen door een volwaardige slimme speaker of mediaspeler. Als je van plan bent om apparaten aan te schaffen die met de Matter-standaard werken, heb je eigenlijk geen keuze meer, aangezien de iPad dit protocol niet ondersteunt als hub. Ook wanneer je merkt dat je automatiseringen vaker niet dan wel werken zodra je de voordeur achter je dichttrekt, is dat een teken dat de iPad de verbinding niet stabiel kan houden.

Een ander breekpunt is de behoefte aan beveiligde video-opslag in iCloud. Voor het streamen en analyseren van beelden van je deurbel is simpelweg meer rekenkracht en een constantere verbinding nodig dan een (vaak oudere) tablet kan bieden. Tot slot is het onmogelijk om de woning te upgraden naar de nieuwste softwareversies zonder een ondersteunde hub, waardoor je bijvoorbeeld nieuwe functies en beveiligingsupdates misloopt.

De juiste opvolger kiezen

Het toetsen van je eigen woonsituatie begint bij de vraag hoeveel apparaten je wilt aansturen en of je ook behoefte hebt aan een fysieke interface. Voor de meeste mensen is een mediaspeler zoals de Apple TV de beste keuze, omdat deze (de duurdere versies in elk geval) met een kabel aan je router verbonden kan worden voor de meest betrouwbare verbinding.

Heb je echter geen televisie in de buurt van je slimme apparaten, dan is een compacte speaker die ook als hub fungeert een slimmer alternatief. Je plaatst deze eenvoudig op een centrale plek in huis waar de microfoons ook je stemcommando's kunnen opvangen. Kijk hierbij goed naar de ruimte die je hebt; een kleine speaker past op elk nachtkastje, terwijl een volwaardige mediaspeler vaak een vaste plek in het tv-meubel vereist.

Nee, de iPad is definitief geen woninghub meer

De iPad kan officieel niet meer als hub worden ingesteld in de vernieuwde Woning-app van Apple omdat de hardware niet voldoet aan de eisen van de nieuwe woningarchitectuur. Voor het bedienen van je huis op afstand en het configureren van automatiseringen heb je nu minimaal een HomePod of een Apple TV nodig (mocht je wel bij Apple willen blijven). Deze apparaten bieden ondersteuning voor Thread en Matter, wat zorgt voor een snellere en betrouwbaardere communicatie tussen je slimme apparaten. Hoewel de iPad een handig bedieningspaneel blijft voor op de muur, vinden de processen achter de schermen nu plaats op hardware die altijd met het stroomnetwerk en internet is verbonden.