Grote veranderingen waren onvermijdelijk na de overname van Warner Bros. Discovery door Paramount - een beslissing waardoor laatstgenoemde bedrijf omgedoopt is tot Skydance. Dat werd een maand geleden officieel, en wordt gevolgd door een reorganisatie waarbij verschillende Warner Bros.- en Paramount-topmensen van posities wisselden, of hun functies verloren.
Opvallend genoeg leken James Gunn en Peter Safran veilig te zijn: ze mochten DC Studios blijven aansturen, en Skydance-baas David Ellison droeg hen schijnbaar op om 'te blijven doen wat ze doen'. Op de hielen van de nieuwste DC-film Clayface, die een redelijk succes schijnt te zijn met 100 miljoen dollar aan opbrengsten tegenover een budget van 40 miljoen dollar, heeft het duo nu toch de bons gekregen. Jeremy Latcham, een oud Marvel-producent, neemt hun taken over. Maar daarover later meer.
De punkrock van het DCU
Ik ben namelijk al sinds de eerste Guardians of the Galaxy-film verknocht aan het werk van James Gunn. Voordat ik in de inside baseball van dit ontslag en de toekomst van het DCU-filmuniversum duik, wil ik dus zijn perspectief op zowel de films als deze situatie duiden.
Toen het nieuws brak dat hij niet langer aan het roer staat, plaatste de regisseur een statement op Instagram en Threads. Daarin benoemt hij trots te zijn op wat hij de afgelopen vier jaar heeft neergezet, maar benadrukt ook dat deze periode hem niet per se gelukkiger heeft gemaakt.
“Ik hekel aan de soms zakelijke kern van het werk (bedankt aan Peter, die daar het meeste van heeft opgepakt). Ik ben een harde werker, maar als filmmaker kreeg ik in ieder geval korte pauzes om te ontspannen, en die heb ik de afgelopen vier jaar van mijzelf en mijn geliefden afgenomen. [...] En mijn ADHD-hyperfocus heeft veel moeite gehad met het verdelen van mijn tijd tussen de projecten waar ik wel veel passie voor heb, projecten waar dat niet zo was, en mijn taken als studiohoofd.”
Als je dit zo leest, klinkt het niet geheel alsof Gunns tijd als co-CEO nog bijzonder lang doorgetrokken zou worden - al was het maar voor eigen bestwil. De filmmaker geeft overigens aan dat hij nog aan een nieuw project voor in het DCU werkt - volgens geruchten een derde Superman-film, als een soort vervolg op Man of Tomorrow dat volgend jaar uitkomt en door Gunn is geregisseerd.
Man of Tomorrow is een opvolger van Gunns Superman-film uit 2025, wat ook het ware ‘begin’ van het DCU-filmuniversum betekende - na de Creature Commandos-animatieserie op HBO Max. Door de jaren hoorden we van veel plannen rondom aankomende DC-films, waaronder een nieuwe Batman-film en een Teen Titans-project. Wat dit filmuniversum echter ook kenmerkt is een focus op de wat kleinere, minder bekende comicbookpersonages. Figuren als Peacemaker, de eerder genoemde Creature Commandos en de Batman-schurk Clayface.
Gunn staat bekend om zijn voorliefde voor dergelijke obscure personages. Hij maakte van Marvel’s Guardians of the Galaxy een monsterlijk populaire IP, terwijl het kosmische superheldenteam in de stripboeken praktisch in de vergetelheid was beland. Door de jaren heen is online veelal kritiek geuit op deze aanpak bij DC.
Waarom is er een Clayface-film voordat we überhaupt weten wie Batman speelt in dit universum? Waarom is er eerst een The Authority-film aangekondigd, zonder enig uitzicht op een veel bekendere Justice League? Waar Marvel bekend is geworden om sterke opbouw naar crossovers, voelde DC veelal als een verzameling van op zichzelf staande eilandjes. En dan geen Hawaii ofzo, maar eerder onze Waddeneilanden: niche, en vooral bekend bij een zeer specifieke doelgroep.
Op hetzelfde moment zie ik die diversiteit echter ook als de grote kracht van het DCU. Dat besef kwam pas echt aan toen ik Clayface zag. Tien jaar geleden had ik me niet voor kunnen stellen dat ik naar een film rondom dit obscure personage zou kijken, en het nog naar mijn zin zou hebben ook. Een dergelijke aanpak rondom een superheldenuniversum zie ik niet snel gebeuren onder iemand anders dan James Gunn.
Zeker ook omdat hij filmmakers de tijd en ruimte wil geven om hun ideeën uit te werken: zo krijg je een unieke versie van een Green Lantern-verhaal te zien in Lanterns, en krijgt een visionaire filmmaker als Mike Flanagan de kans om zijn visie voor Clayface op papier te zetten.
Niet om te zeggen dat James Gunn de perfecte topman voor een superheldenuniversum is. Sterker nog, allesbehalve. Door de jaren heen heb ik vaak genoeg mijn vraagtekens bij veel beslissingen gehad: het behouden van verhaallijnen uit de vorige, zeer verwarrende DCEU-continuïteit bijvoorbeeld.
En het opbouwen van de pilaren in zo’n universum, een Batman en Wonder Woman bijvoorbeeld, heeft veel te lang op zich laten wachten. James Gunn was niet de perfecte man voor de baan, maar hij durfde zich wel hard te maken voor nieuwe ideeën, en dat is dezer dagen erg veel waard.
Waarom zijn Gunn en Safran ontslagen?
Goed, ondanks dat James Gunn niet de meest gelukkige man ter wereld was in zijn positie, had hij wel plannen voor de toekomst van het DCU. Toch zag Skydance reden om hem en Peter Safran uit de organisatie te stoten. Volgens deze rapportage van The Hollywood Reporter - het medium dat overigens eerder ook het nieuws van de ontslagen bracht - waren er verschillende redenen voor het vervangen van de co-CEO’s.
Een daarvan draaide om opbrengsten: het eerder dit jaar uitgekomen Supergirl is een van de grotere superheldenflops van de afgelopen jaren, en volgens Paramount waren de 618 miljoen dollar die binnenkwamen voor Gunn’s Superman-film van vorig jaar niet indrukwekkend genoeg. Daarbij vond Skydance naar verluidt dat de plannen van het DC Studios-duo te vaag waren.
Er waren echter ook aspecten van de organisatie die schijnbaar een rol speelden in dit geheel. Toen DC Studios nog enkel onderdeel was van Warner Bros. Discovery genoten Gunn en Safran een vrij unieke positie: ze leidden een veelal autonome studio, die niet hoefde te rapporteren aan de algemene filmdivisie van het bedrijf. Zij hoefden zich in essentie enkel te verantwoorden tegenover WBD-baas David Zaslav. Deze regeling was onderdeel van het contract van de co-CEO’s, en zou dus ook doorgetrokken worden naar de nieuwe Skydance-organisatie. Volgens bronnen van THR was hier ook onvrede over binnen de filmdivisie van het nieuwe Paramount.
Hoe nu verder?
Veel van bovenstaande blijven rapportages van derden en anonieme bronnen, dus échte zekerheid over de zaken die zich achter de schermen afspelen blijft lastig te vinden. Wel zijn er een paar dingen bekend over de toekomst van DC Studios, waaronder dus het feit dat Jeremy Latcham de leiding over deze tak van het bedrijf overneemt. Latcham is bekend met het superheldengenre: hij produceerde een aantal van de vroege Marvel Studios-producties, waaronder de eerste Iron Man, Avengers en het in 2017 uitgekomen Spider-Man: Homecoming.
De eerste aankomende release van DC Studios is, ironisch genoeg, Man of Tomorrow: een door Gunn geregisseerd vervolg op Superman waarin de Man of Steel samen moet werken met zijn aartsrivaal Lex Luthor. Verder komt in 2027 ook nog de HBO Max-serie The People vs. Gorilla Grodd uit, en volgen in het jaar daarop nog de Batman-gerelateerde films The Batman Part 2 en Dynamic Duo. Deze zijn niet verbonden met het DCU.
Aan Latcham nu de taak om een nieuwe koers voor DC uit te stippelen. Een persoonlijke verwachting is dat het merk veelal teruggaat naar bekende personages om het universum omheen te bouwen. Hoeveel van de plannen uit de stal van Gunn en Safran hij daarvoor gaat gebruiken valt te bezien. Mijn verwachting? Niet veel.
Matthew Belloni van Puck News - ook een vrij betrouwbaar outlet - vermeldt in zijn Hollywood-nieuwsbrief al dat alleen The Batman Part 2, Man of Tomorrow en The People vs. Gorilla Grodd 'veilig' zijn, binnen de reorganisatie. Alle overige plannen die Gunn en Safran door de jaren ontwikkeld hebben worden volgens Belloni 'ontmanteld'. DC gaat volgens het rapport terug in de 'reboot-modus'.
En James Gunn? Misschien wint hij wel het meeste van iedereen. Nu hij geen verantwoording meer hoeft af te leggen tegen zowel fans als ceo’s, kan hij zich immers weer gaan richten op zijn echte passie: het maken van films. En ik kan niet wachten op zijn volgende project.
