Review: Supergirl doet net genoeg om zich te onderscheiden

Het verhaal van deze Supergirl-film met Millie Alcock in de hoofdrol is in grote lijnen gelijk aan de Woman of Tomorrow-comic. Kara Zor-El - de titulaire heldin - is naast haar neef Kal-El, ofwel Superman, een van de laatst overgebleven Kryptoniërs. Waar Supes als baby naar de liefdevolle Kents in Kansas werd geschoten, moest Kara opgroeien op een klein stukje Krypton, en langzamerhand iedereen om haar heen zien vergaan voordat ze Kal-El achterna gaat.

Een van de voornaamste doelen van deze film is dan ook om het contrast tussen Kara en haar neef duidelijk te maken. Waar Supergirl geregeld werd neergezet als de vrouwelijke versie van Superman, met al zijn op het naïeve grenzende optimisme, is deze versie van het personage overduidelijk hevig getekend door die ingrijpende levenservaring.

Hoewel ze een goed hart heeft, is Kara ook ruw, kortaf en emotioneel teruggetrokken. Millie Alcock verdient dan ook alle lof voor hoe ze al deze facetten naar voren brengt - de emoties en pijn, maar ook het sarcastische en ontwapenende. Supergirl is niet een ‘klassieke’ superheld, en wil dat eigenlijk ook totaal niet zijn. Die tweestrijd vormt het hart van de film, en zou niet werken zonder Millie.

Wat Supergirl ook meeneemt uit Woman of Tomorrow is de plot rondom de dertienjarige Ruthye, en haar zoektocht naar Krem of the Yellow Hills. Deze schurk heeft haar familie vermoord, en Ruthye wil de hulp van Kara om wraak op hem te nemen. Hoewel Kara daar bijzonder weinig zin in heeft, krijgt ze wat extra motivatie wanneer Krem haar superhond Krypto vergiftigt en ze het tegengif van hem moet zien te krijgen. Het is een fantastische opzet voor het personage, voor wie Krypto de laatste echte verbinding is die ze heeft met haar thuis en in Ruthye een kans ziet om een jong, bang meisje te beschermen tegen het harde universum.

Het maakt de film op bepaalde punten een introspectiever superheldenverhaal dan je wellicht van het genre gewend bent. Zeker de eerste akte en een aantal flashbacks naar Kara’s vroege leven blinken hierin uit, waarna Supergirl gaat voor een Mad Max-achtige reis door het universum. Mad Max qua tempo, maar zeker ook qua meedogenloosheid die het verhaal soms toont. Er zitten een aantal schokkende moorden in het verhaal, die het ‘gewicht’ van de film wat opkrikken. Dat is ook wel nodig.

De comicversie van dit verhaal staat mij nauw aan het hart, en deze film heeft een lastige opgave met het ‘vangen’ van die magie. Teleurstellend genoeg zijn er dan ook een aantal fundamentele aspecten die de comic zijn karakter geven weggelaten, voornamelijk in de vorm van een twist op het einde die het hele verhaal een compleet nieuwe lading geeft, en de rol die Krem of the Yellow Hills daarin speelt.

Hij komt een stuk meer voorbij in de film dan in het bronmateriaal, en hoewel Matthias Schoenaerts hem met veel extase speelt, voelt zijn continue aanwezigheid eigenlijk juist meer als een afleiding dan dat het zijn personage versterkt. Ik snap dat de keuze gemaakt is: de bad guy in een superheldenfilm geeft het geheel nu eenmaal spanning, maar Supergirl had dus juist minder op het superheldengenre kunnen leunen en zich meer op die introspectie kunnen richten.

Het verhaal dat er staat werkt en is nog altijd zeer meeslepend - nogmaals hulde voor Alcock - maar het voelt meer generiek terwijl een écht uniek verhaal in het genre binnen handbereik ligt.

Waar ik me aanvankelijk vooral zorgen om maakte was hoe de visuele identiteit van Bilquis Evely’s tekeningen meegenomen zou worden in de film. Die zijn immers zo kleurrijk en buitenaards, dat de taferelen eigenlijk nauwelijks te verfilmen zijn. Dat heeft regisseur Craig Gillespie zich gerealiseerd. Wat werkt in een comic werkt nou eenmaal niet altijd op het witte doek, maar Supergirl heeft een zeer specifieke en werkelijk prachtige visuele stijl. Het is niet zo in-your-face als de comic, maar het kleurgebruik werkt wel goed om het buitenaardse over te brengen, en de sfeer van bepaalde sequenties voldoende grauw te maken.

Dat is trouwens ook te danken aan de fantastische aankleding van de film - oftewel de production design. Krem, zijn factie - de Brigands genaamd - en de plekken waar zij komen zijn grauw en vies, Kara’s eigen ruimteschip is op een manier aangekleed die al een verhaal op zichzelf vertelt: het beeld vertelt je al genoeg over de personages en de werelden waar zij zich in bevinden. Het bredere DCU wordt zo op geloofwaardige wijze uitgediept. En er zijn aliens! Met praktische protheses, kostuums en CGI worden buitenaardse wezens neergezet, die het geheel nog immersiever maken.

Het enige plonsje water in deze wijn is dat er hier en daar merkbare CGI-compromissen zijn gemaakt. Personages die vrij overduidelijk voor een groen scherm staan vallen nogal uit de toon bij de anderzijds zo prachtig verlichte scènes. Anderzijds zit er overduidelijk veel liefde in deze productie.

We kunnen het eigenlijk ook niet hebben over liefde en de Supergirl-film zonder Jason Momoa’s rol als Lobo te benoemen. De acteur - die in het voorgaande DC-filmuniversum Aquaman vertolkte - wil deze intergalactische Bastich-roepende premiejager al jaren spelen, en hij heeft overduidelijk de tijd van zijn leven. Zijn rol in de film is niet bijzonder diep, hij is een vrij simpele tegenhanger en ‘slechte invloed’ op Ruthye ten opzichte van Kara, maar dat neem je snel voor lief door hoe vermakelijk het personage is.

Ik heb hier en daar wat tegenstrijdende gevoelens rondom Supergirl, maar het is dan ook lastig om zulk fantastisch bronmateriaal los te laten als je er continu aan herinnerd wordt. De gemiste potentie neemt niet weg dat Millie Alcocks Kara Zor-El schittert in een grotendeels prachtig vormgegeven, meeslepend en waar nodig meedogenloos superheldenverhaal.

Supergirl draait nu in de bioscoop.