In Carrie is de middelbare school de broedplaats van het kwaad

Schrijver-regisseur Mike Flanagan heeft er een handje van om de ‘onverfilmbare’ Stephen King-verhalen te verfilmen. Zo speelt Gerald’s Game zich geheel in één ruimte af, waar de hoofdpersoon zich grotendeels alleen in bevindt. Doctor Sleep was een vervolg op zowel de film als het boek van The Shining, terwijl de twee anders eindigen en ruimschoots bekend is dat Stephen King een hekel aan de film van Kubrick heeft. En The Life of Chuck? Tja, alleen als je het verhaal kent snap je waarom dat zo ontzettend lastig te verfilmen is.

Toch werden het alle drie uitstekende films. Nu viel Flanagan’s oog op Carrie, een verhaal dat zich juist wél goed voor het medium leent, zoals in 1976 bewezen door Brian De Palma. Vijftig jaar later wordt het verhaal opnieuw verteld, ditmaal als serie. Maar iedereen vraagt het zich af: waarom nou Carrie?

Carrie is een verhaal over hoe pesten kan uitlopen tot een bloedbad. In dit geval ontwikkelt het slachtoffer telekinetische krachten, maar de link met de realiteit is eenvoudig te leggen door de bovennatuurlijke krachten te vervangen met een vuurwapen - al helemaal in de context van middelbare scholen in de Verenigde Staten.

Die context is in de afgelopen vijftig jaar enorm veranderd, dus het pestgedrag ziet er ook behoorlijk anders uit. Vandaar dat het verhaal wel een update kan gebruiken, aldus Flanagan. De middelbare school in de serie weerspiegelt dan ook de rest van de moderne maatschappij, vol polarisatie, big tech en complottheorieën.

Flanagan heeft zich licht laten inspireren door het verhaal van de Turpin-familie. In 2018 werd bekend dat diens kinderen in gevangenschap opgroeiden en te maken hadden met verschrikkelijke mishandelingen.

Dat gevangenschap maakte deze vertolking van Carrie (fenomenaal gespeeld door Summer H. Howell) ook mee: ze heeft nog nooit een stap in een echte school gezet. Op het moment dat ze als onschuldige lieveling dan eindelijk de wrede middelbare school binnenwandelt, wordt die onwetendheid door haar nieuwe klasgenoten natuurlijk keihard afgestraft.

Ze wordt in deze serie vooral een buitenbeentje doordat ze extreem aardig en naïef is. Nu we onze eigen wereld door haar onschuldige ogen zien, wordt duidelijk hoe ontzettend naar het eigenlijk allemaal is.

Dat de middelbare school als ‘hel’ wordt getoond is niet nieuw, maar de manier waarop wreedheid zich uit is dat wel: social media biedt een soort panopticon waarin ieders gênante acties worden vereeuwigd en voor iedereen zichtbaar zijn. Ondergetekende is naast schrijver ook docent digitale geletterdheid en helaas is het nare online gedrag in Carrie erg herkenbaar.

In deze versie van Carrie is pestkop Chris Hargensen (Alison Thornton) verantwoordelijk voor een expose-account. Dat is de grote drijfveer van de moderne versie van Carrie: de nare dingen die ze meemaakt worden nu ook nog eens gefilmd en op social media geplaatst.

Daardoor moet de arme Carrie het telkens opnieuw beleven, maar daar houdt het niet op. Iederéén krijgt het te zien, keer op keer. Bovendien verloopt het op social media altijd op dezelfde manier: op zijn beurt wordt iedereen slachtoffer van het expose-account en loopt de boel ontzettend uit de hand.

Het is een prachtige kettingreactie. Van ieder personage is glashelder waar hun nare gedrag vandaan komt, maar dat maakt het alleen maar pijnlijker om naar te kijken. Het lelijke aan die escalatie is dat niemand gespaard blijft: kinderen, leraren en ouders raken allemaal op hun eigen manier bij de ellende betrokken. Het arme schoolhoofd Grayle (Matthew Lillard) probeert de boel in te dammen, maar dat blijkt een onmogelijke taak.

Hoewel Carrie wordt gezien als een horrorserie, schittert het eigenlijk vooral als drama. De tragische gebeurtenissen bevatten voornamelijk sociale ‘horror’ en worden vooral gedragen door ijzersterk acteerwerk. Het heeft in die zin wat weg van andere tienerseries of van Mean Girls, waarin de sociale dynamiek van middelbare scholen de voornaamste bron van spanning is.

Tot het bloedbad, natuurlijk.

Geen zorgen, we gaan niets inhoudelijks over het einde zeggen - maar het is toch iets om bij stil te staan. Het schitterende sneeuwbaleffect leidt natuurlijk naar de climax op het gala, maar die is wat anders ingestoken dan je gewend bent.

De rest van het verhaal loopt zo ontzettend lekker als moderne versie van het boek, maar hier neemt Flanagan een kleine afslag. Die lijkt vooral als doel te hebben om zijn toekomstige Stephen King-verfilmingen aan elkaar te knopen - een terechte ambitie, gezien Flanagan ook Kings alomvattende fantasy-epos The Dark Tower wil verfilmen.

Omdat in dat verhaal zo veel samenkomt, is het een werkelijke nachtmerrie van auteursrecht. Het is dus lastig om het Flanagan kwalijk te nemen dat het slotstuk van Carrie nog een ander smaakje krijgt - het lijkt erop dat er naar iets toe wordt gewerkt dat we nu nog niet mogen weten, al helemaal gezien er voor Carrie een plan van drie seizoenen klaarligt.

Echter, op dit moment zorgt het ervoor dat dit seizoen van Carrie net niet helemaal landt, terwijl het de definitieve versie van het verhaal had kunnen zijn. Gelukkig smaakt het eerste seizoen van Carrie ongetwijfeld naar meer, dus die toekomstplannen mogen er best wezen.

Alle acht afleveringen van Carrie zijn nu te bekijken op Prime Video.