De Skullcandy Crusher Evo is sinds begin september verkrijgbaar in Nederland voor een verkoopadviesprijs van 169,99 euro. Het is een hoofdtelefoon die tot 40 uur meegaat op een volle accu en beschikt over een behoorlijk basgeluid, maar het zonder active noise cancelling moet doen.

In vergelijking met de eerder gelanceerde Skullcandy Crusher ANC is de Skullcandy Crusher Evo een budgetvriendelijke hoofdtelefoon. 170 euro is nog steeds een flink bedrag, maar dat is bijna de helft goedkoper dan de introductieprijs van de ANC. Inmiddels is de Crusher ANC flink in prijs gedaald en komt die gevaarlijk dichtbij de Crusher Evo. Dan rijst de vraag: welke van de twee koptelefoons kun je nu het beste kopen? En nog belangrijker, waarom?

Skullcandy Crusher Evo

In de basis is de Skullcandy Crusher Evo bijna gelijk aan de Crusher ANC. Beide koptelefoons zijn behoorlijk licht en flexibel en passen perfect op het hoofd. De zachte oorkussens, gemaakt van memory foam, gaan ook prima om de oren en blijven goed zitten (al moeten we daar we de kanttekening bij zetten dat we geen bovengemiddeld grote oren hebben).

Bovendien hebben beide modellen knoppen op de oorschelpen zitten. Rechts zitten drie knoppen waarmee je de muziek pauzeert, telefoongesprekken aanneemt en een stemassistent (zoals Siri of Google Assistent) aanspreekt, evenals knoppen voor het volume en het volgende of vorige nummer. Alle functies zijn verspreid over drie knoppen. De eerste keer is het even wennen welke knop wat precies doet, maar, net zoals we al concludeerden in de review van de Crusher ANC, het werkt stukken beter dan touchbediening. De feedback is belangrijk als je niet ziet wat je doet.

Op de andere oorschelp zit een audiojack (voor wanneer je koptelefoon leeg is en je hem alsnog wil gebruiken), een usb-c-poort (voor het opladen), de aan/uit-knop (waarmee je ook de koppeling via bluetooth verricht) en de slider voor het basgeluid. Die slider was al indrukwekkend te noemer op de Crusher ANC en hij is niet minder indrukwekkend op de Skullcandy Crusher Evo.

©PXimport

De belangrijke Sensory Bass

Met de slider pas je het bereik van de basweergave aan. Bij veel nummers kan dit toegevoegde waarde hebben, waardoor we er ook nu nog steeds heel erg blij van worden. Muziek klinkt ontzettend warm waar dat moet en komt echt keihard binnen op andere momenten. Gelukkig heb je met de slider helemaal zelf in de hand in hoeverre die punch binnenkomt. We raden aan hem niet helemaal open te zetten, want dat is echt een aanslag voor je oren. Desondanks blijft het verbluffende technologie, die de Skullcandy-koptelefoons een streepje voor geeft op de concurrentie.

Over het algemeen zijn we ook echt te spreken over de geluidskwaliteit van de Crusher Evo. Het geluidsveld klinkt behoorlijk breed. Nergens hebben we het idee dat bepaalde tonen of lagen afgemeten worden, waardoor veel muziekstijlen goed tot hun recht komen. Soms komt het voor dat de baslaag net even te goed z’n best doet, waardoor klanken nog wel eens kunnen wegvallen. Maar dan schuif je de regelaar meer naar beneden en lost het probleem zich vanzelf op. Wel valt op dat Skullcandy zich vooral lijkt te richten op muziek met veel bas. Denk dan aan (ouderwetse en moderne) r&b, dance en rock en in mindere mate genres als soft rock en country.

©PXimport

Persoonlijk geluid

Wat heel veel invloed heeft op de klank van de muziek is het persoonlijke geluid. Dat persoonlijke geluid wordt Personal Sound van Audiodo genoemd. Skullcandy heeft dit in samenwerking met het Zweedse Audiodo ontwikkeld. Via de gratis app, te downloaden voor Android en iOS, kan de koptelefoon een persoonlijk geluidsprofiel samenstellen, waardoor de muziek op jouw gehoor afgesteld wordt.

Dat gaat door middel van een aantal piepgeluiden. Je zet de koptelefoon op, geeft binnen de app aan dat je het persoonlijke geluid wil afstellen en krijgt vervolgens een serie tonen te horen waarvan je moet aangeven of je die hoort of niet. Aangeraden wordt dit in een stille omgeving te doen. Omdat de Skullcandy Crusher Evo geen active noise cancelling heeft, konden we de piepjes niet altijd goed horen omdat de bovenburen hier op dat momenteel veel geluid produceerden. Dat is een persoonlijke situatie, maar we weten wel dat ANC dat probleem zou kunnen wegnemen. Desondanks hebben we toch het idee dat het persoonlijke geluid goed afgesteld is.

In ons geval resulteert het in geluid dat standaard al meer voorzien is van een baslaag en veel compacter klinkt. Wanneer we Personal Sound uitschakelen, dan klinkt de muziek wat breder, verder weg, meer helder en minder zwaar, wat in principe ook al heel goed is. Zonder het persoonlijke geluid maken we veel meer gebruik van de Sensory Bass-slider. We maken we dus weinig gebruik van de slider wanneer ons persoonlijke geluidsprofiel ingeschakeld is, maar daar hebben we vrede mee. Het geluid klinkt immers goed in deze stand. En dat is het belangrijkste. Bovendien maak je toch gebruik van één van de tofste functies van deze koptelefoon; het persoonlijke geluid.

©PXimport

Gaat ontzettend lang mee

Een ander aspect waar we zeer over te spreken zijn, is het feit dat de ingebouwde accu tot veertig uur mee kan gaan. Dat is afhankelijk van het gebruik van de slider. Maar als je er op een rustige manier mee omgaat, dan hoef je je dus voorlopig geen zorgen te maken dat de accu leeg raakt. Bovendien: wanneer je hem tien minuten aan de oplader legt, dan kan die weer voor tien uur meegaan. Je kunt het batterijniveau helaas niet op de koptelefoon checken, maar het overgebleven percentage wordt wel duidelijk aangegeven in de app.

Verder is het handig om te weten dat ook de Skullcandy Crusher Evo Tile-technologie aan boord heeft. Daardoor kun je de koptelefoon snel terugvinden wanneer je hem kwijt bent. Ook levert de fabrikant standaard een audiokabel (maar wanneer je hem gebruikt verlies je wel toegang tot de extra bas en het persoonlijke geluid) en een handig tasje mee. Toegegeven, die opberghoes is niet net zo luxe als die van de ANC, maar de introductieprijs ligt dan ook een stuk lager.

©PXimport

Dingen om rekening mee te houden

Los van de nadelen die we her en der genoemd hebben vinden we het nog noemenswaardig dat de koptelefoon best strak kan zitten. Ja, hij is flexibel en licht, maar als je een volle bas haar bovenop hebt dan kan die aan de haren trekken. En dat levert toch wat oncomfortabele situaties op wanneer je daar geen rekening mee houdt. Ook klinken telefoongesprekken ook niet ideaal voor de persoon aan de andere kant, is ons verteld. Alsof we in een soort verkeerskegel zaten, zo klonk het.

Dan is er nog het probleem met de app. In principe is er niets mis met de app wanneer alles in één keer goed ingesteld wordt. Maar wanneer je het niet eens bent met het geluidprofiel, en je niet constant tegen dat verkeerde profiel in de app wil aankijken, dan moet je door flink wat hoepels springen om de boel gereset te krijgen. Je moet de headset terugbrengen naar de fabrieksinstellingen, de app opnieuw installeren en de Crusher Evo uit je lijst met bluetoothapparaten halen. Vervolgens moet je de test opnieuw uitvoeren, in de hoop dat het nu wel goed gaat. Dat had toch iets gemakkelijker gekund.

©PXimport

Skullcandy Crusher Evo – conclusie

Over het algemeen zijn we zeer te spreken over de Skullcandy Crusher Evo. Ondanks zijn relatief lage prijskaartje haal je toch een premium headphone in huis. Het geluid klinkt echt heel goed en kan zelfs op je eigen gehoor afgestemd worden via de app. Daarnaast ziet de hoofdtelefoon er ook gewoon tof uit, vinden we de knoppen fijn en is de slider een unieke functie.

Maar de Evo is niet echt beter dan de eerder uitgebrachte Crusher ANC. Aangezien die koptelefoon flink in prijs gezakt is en nu bijna net zo duur is als de Crusher Evo, kun je je hardop afvragen of je niet beter voor die koptelefoon kunt gaan. Daar zit immers active noise cancelling op. In vergelijking met de Crusher ANC klinkt de Crusher Evo misschien nét even wat beter, waardoor je er iets meer genres op kunt afspelen, maar over het algemeen is de ANC toch nog echt de betere van de twee vanwege de active noise cancelling en de premium opbergcase.

In vergelijking met andere populaire koptelefoons, zoals de Sony WH-1000MX3 (of M4), Bowers & Wilkins PX5 en Philips PH805 wint de Skullcandy Crusher Evo het op het gebied van de basweergave en een hippe uitstraling. Het merk is immers veel stoerder dan de drie hierboven genoemde merken. En aangezien je een koptelefoon op doet en iedereen ziet wat je draagt, is het van belang dat de stijl bij je past. De headset zit comfortabeler dan die van Philips, is inklapbaar en daardoor beter mee te nemen dan bijvoorbeeld de PX5, maar wint het helaas niet op het gebied van algemene audioweergave wanneer je hem naast de Sony-headphones legt.

Skullcandy concurreert hier dus onder meer door zichzelf. Mocht de Crusher Evo snel in prijs dalen en de Crusher ANC op dit nieuwe prijspunt (we hebben voor minder dan 190 euro online zien staan) blijven hangen, en je vindt active noise cancelling niet het belangrijkste, dan zijn er weinig redenen om de Skullcandy Crusher Evo niet op je hoofd te zetten.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.