De Poco M3 is een 149 euro kostende smartphone met specificaties die passen bij een duurder toestel. Daarnaast heeft hij een reusachtige batterij. In deze Poco M3 review testen we of de budgetsmartphone een schot in de roos is.

Poco was een dochtermerk van Xiaomi en bracht in de afgelopen maanden onder andere de Poco F2 Pro en Poco X3 NFC uit. Poco claimt inmiddels op eigen benen te staan en met Xiaomi samen te werken voor de productie en software. Ik vind het een weinig overtuigend verhaal en vermoed dat Xiaomi nog steeds een stevige vinger in de pap heeft bij de ontwikkeling en verkoop van Poco-toestellen. De nieuwste Poco M3 is in ieder geval de eerste 'eigen' smartphone en in deze review lees je wat de voor- en nadelen van het toestel zijn. 

Ontwerp

Het uiterlijk van de Poco M3 is opvallend. Niet alleen omdat Poco de smartphone in de kekke kleuren blauw en geel verkoopt (er is ook een zwart model verkrijgbaar), maar ook omdat de kunststof achterkant als leer overkomt. Het ziet er zo uit en voelt ook redelijk zo aan, wat ik prettig vind omdat de afwerking geen vingerafdrukken toont. Wel is het materiaal wat glad. Het enorme camera-eiland met het Poco-logo had van mij niet gehoeven, maar stoort me ook niet. 

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Belangrijker vind ik dat de smartphone stevig aanvoelt, prettig in de hand ligt en voorzien is van een usb-c-poort en infraroodsensor. Met die laatste functie kun je je televisie bedienen. Poco installeert daarom ook een afstandsbediening-app op de smartphone. Verder heeft de Poco M3 smalle randen rond het scherm, een redelijk forse inkeping voor de (prima) selfiecamera en zit de vingerafdrukscanner in de aan- en uitknop op de rechterzijkant. De scanner is snel en accuraat en een fijne extra op zo’n betaalbare telefoon. 

©PXimport

Scherm

Het scherm van de smartphone is met 6,53 inch aan de grote kant en daarom niet tot nauwelijks met één hand te bedienen. Ik vind dat niet erg. Het grote formaat betekent namelijk ook dat je lekker veel ziet en prettiger met twee handen kunt typen. De schermkwaliteit is boven verwachting voor zo’n goedkope telefoon. De Poco M3 gebruikt een full-hd-display dat dus lekker scherp oogt. De kleurweergave is ook prima, het scherm reageert goed op aanrakingen en kan fel genoeg op een zonnige winterdag. 

©PXimport

Specificaties

De Poco M3 draait op een Snapdragon 662-processor, die ook in veel concurrerende budgetsmartphones zit. Poco stopt er 4 GB werkgeheugen en 64 of 128 GB opslaggeheugen bij, wat bovengemiddeld is. Het toestel draait populaire apps vlot genoeg en kan eenvoudigere games ook prima aan. Natuurlijk is de Poco M3 niet zo snel als duurdere smartphones, maar gezien de prijs heb ik niets te klagen.

Ook prettig is dat het toestel twee simkaarten én een micro-sd-kaartje slikt en overweg kan met het snellere wifi 802.11ac op de 5 GHz-frequentie. Veel goedkope smartphones bezuinigen hierop en leveren daarom langzamere internetsnelheden. De Poco M3 bezuinigt – net als veel concurrenten – wel op zijn camera’s. Achterop vind je een 48 megapixel hoofdcamera, aangevuld met een 2 megapixel macrolens en een 2 megapixel dieptesensor. 

©PXimport

De hoofdcamera maakt overdag en in het donker prima plaatjes. De nachtmodus helpt zeker. Al met al een aardige camera in zo’n goedkope smartphone, maar het nut van de dieptesensor en macrolens is zeer beperkt. Poco lijkt dat zelf ook te snappen, want de macrostand is zorgvuldig weggewerkt in de camera-app. De portretmodus is wel snel in te schakelen, maar is niet nauwkeurig genoeg om je foto’s écht te verfraaien. 

Poco M3 accu: de beste batterijduur

Het belangrijkste verkoopargument van de Poco M3 is zijn accuduur. Het toestel is voorzien van een 6000 mAh-accu en dat is veel groter dan gebruikelijk (4000 tot 5000 mAh) voor dit type smartphone. Sowieso zijn er nauwelijks smartphones met een 6000 mAh-accu. In de praktijk levert de reusachtige accu een gebruiksduur van twee tot vier dagen op, afhankelijk van hoe intensief je de Poco M3 gebruikt. De uitstekende accuduur is helemaal noemenswaardig omdat de Poco M3 één van de goedkoopste smartphones van dit moment is. Een grote accu hoeft dus niet duur te zijn.

Het opladen van die enorme accu duurt een paar uur. Niet verwonderlijk en ook niet storend als je het mij vraagt. Het opladen kan immers prima een keer ’s nachts. Poco levert netjes een oplader mee die de smartphone met 18 Watt oplaadt. 

©PXimport

Software en updatebeleid

De Poco M3 draait bij zijn release op Android 10, de versie van 2019. Een Android 11-update volgt nog, maar wanneer is niet duidelijk. Android 11 is de versie van 2020 en had naar mijn mening standaard op de smartphone geïnstalleerd moeten zijn. Jammer is dat Poco geen verder updatebeleid communiceert. Het is dus niet duidelijk of de Poco M3 een Android 12-update krijgt en hoe lang en met welke frequentie er beveiligingsupdates beschikbaar komen. 

©PXimport

©PXimport

©PXimport

De softwareschil is ook noemenswaardig. Poco gebruikt de MIUI-schil van Xiaomi en die wijkt visueel en onder de motorkap nogal af van de standaard Android-software. Poco wilt graag dat je automatisch diagnostische gegevens doorstuurt, meedoet aan het gebruikersprogramma en zet standaard het vinkje aan bij gepersonaliseerde advertenties. Dit zou ik allemaal uitschakelen. Na de installatie blijkt dat er aardig wat commerciële apps geïnstalleerd zijn, onder andere van Facebook, Amazon, Netflix en LinkedIn. Gelukkig kun je die apps verwijderen als je ze niet nodig hebt. 

Conclusie: Poco M3 kopen?

De Poco M3 is een 189 euro kostende smartphone die naar mijn mening ongelooflijk veel waar voor zijn geld biedt. Van een degelijk ontwerp en scherp scherm tot complete hardware en een geweldige accuduur: dit toestel scoort op alle punten goed en komt met prima software. De MIUI-schil is wat ingrijpend en komt zonder duidelijk updatebeleid, maar gezien de prijs kan ik daar mee leven. Onder de streep imponeert de Poco M3 met zijn prijs-kwaliteitsverhouding en is hij een goede keuze als je minder dan 199 euro wilt uitgeven aan een smartphone. Zoek je een goedkoper model met de beste accuduur, dan kun je ook niet om de Poco M3 heen.

Liveservicegames en hero shooters waren in 2016 niet per se nieuw. Destiny ging al twee jaar hard, en hoewel nieuwkomer Overwatch erg goed ontvangen werd, trokken sommigen al snel vergelijkingen met Valve’s inmiddels oude Team Fortress 2. Toch wist de hero shooter van Blizzard een Game of the Year Award voor de neus van onder andere Uncharted 4: A Thief’s End weg te grissen. Het was een glorieus begin van een moeizaam traject.

In de afgelopen tien jaar onderging Overwatch grote veranderingen. Na een groot succes met ruim 50 miljoen totale spelers in de eerste drie jaar kondigde Blizzard in 2019 aan dat er een vervolg zou komen, dat ‘naast het originele Overwatch’ moest bestaan en uitgebreid werd met Player-versus-Environment-content. De 6-tegen-6 Player-versus-Player-gameplay waar Overwatch om bekendstaat, zou blijven bestaan en voorzien worden van dezelfde content in de twee games. Ook zou Overwatch 2 een exclusieve PvE-modus met een verhaallijn en skill-trees krijgen, waarmee ieder personage op zowel grote als subtiele wijze aangepast kon worden.

©Blizzard

Nee, toch niet

Wie Overwatch 2 sinds de early access-verschijning eind 2022 heeft gespeeld, weet dat daar maar bar weinig van is waargemaakt. Overwatch en Overwatch 2 werden ten eerste geen aparte titels: laatstgenoemde heeft de plaats van het origineel simpelweg ingenomen. Die verhaalmodus? Voor 15 euro kreeg je met de 1.0-release van Overwatch 2 in augustus 2023 toegang tot drie missies. Die verkochten niet goed genoeg voor Blizzard – volgens bronnen Bloomberg - waarmee de mogelijkheid van meer PvE-content direct werd begraven.

Het was toen zelfs al bekend dat de PvE-modus grotendeels geschrapt was, gezien de modus volgens regisseur Aaron Keller ‘de focus tijdens het ontwikkelproces van de game belemmerde’. Dat is geen vreemde redenering, maar PvE was wel juist datgene dat Overwatch 2… nou ja, Overwatch 2 maakte. Uiteindelijk was de lancering van de ‘nieuwe’ game vooral een grote update, met drie nieuwe personages, wat extra arena’s en een nieuwe 5v5-opzet in plaats van 6v6. Er stond nu slechts een ‘2’ achter.

©Blizzard

Een alternatieve toekomst

Recent werd aangekondigd dat Overwatch 2 het cijfer van de naam afknipt met het twintigste seizoen en dus weer gewoon Overwatch heet – we zijn dus weer terug bij af. Ik stapte zelf destijds op de Overwatch-trein door juist de belofte van PvE in het vervolg, en heb uiteindelijk pakweg 300 uren tussen beide games verdeeld. Hoewel ik naarmate de tijd vorderde wat uren in de competitieve modus stak, maakte het spelen met vrienden de ervaring écht vermakelijk.

Gezellig kletsen, schreeuwen tegen willekeurige teamgenoten en de mix van tactiek en variatie die de vele personages in Overwatch bieden: dat staat mij bij. Een PvE-modus waarin juist dat samenspel en de speelwijze van de verschillende heroes aan te passen zijn naar jouw speelstijl was een soort heilige graal, die uiteindelijk dus nooit verscheen. Dat is eeuwig zonde. De competitieve e-sportscene van Overwatch is al sinds het begin een belangrijk aspect van de game, dus ergens is het begrijpelijk dat het team dit niet uit het oog wilde verliezen.

©Blizzard

Maar juist in de laatste jaren zien we een interessante verschuiving naar PvE, of in ieder geval multiplayer-ervaringen die niet geheel om competitie draaien. Denk aan Helldivers 2 van een paar jaar terug, waarin vrienden en willekeurige spelers het opnemen tegen legioenen aan vijanden – en zelfs wereldwijd samen naar een doel werken. Of de explosie aan zogenaamde ‘friendslop’ games als Peak en Lethal Company, die geheel draaien om het samen uitvoeren van taken als een berg beklimmen of het verzamelen van schroot. Een game als Arc Raiders bevat daarbij ook PvP-elementen, maar staat ook bij omdat meerdere spelers samen kunnen komen om een gigantische robot te verslaan. Video’s waarbij spelers plots oude vrienden tegenkomen in de game tonen aan waarom PvE momenteel zó ontzettend leuk kan zijn.

De realiteit

Het is achteraf makkelijk te zeggen, maar de originele visie voor Overwatch 2 had best een prominente rol in het huidige gamelandschap kunnen bekleden. Met de aankondiging werden uitgebreide skilltrees getoond voor de verschillende personages waar Overwatch om bekendstaat.

©Blizzard

Een van Mei’s speciale vaardigheden is bijvoorbeeld het veranderen in een ijspegel, om zo health terug te verdienen en een paar seconden onverwoestbaar te zijn. Met een van de skills die getoond werd veranderde deze ijspegel in een ijsbal, waarmee ze op spectaculaire wijze door groepen vijanden kan kegelen. De PvE-modus had de potentie om een soort zandbak voor dergelijke ideeën en ingrijpende veranderingen voor het klassieke Overwatch te worden. Een speelsere mix van skills en samenwerking om juist die avonturen uit bijvoorbeeld een Helldivers 2 te nabootsen. De tactische teamgameplay had dan ook niet hoeven verdwijnen, het zou juist vet geweest zijn om met vrienden verschillende skills af te stemmen en los te laten op de robots van Null Sector.

Dat is nog zoiets: de lore en verhaallijn van Overwatch zijn ontzettend interessant, en had meer in de schijnwerpers kunnen staan met de PvE-insteek. Nog voordat ik de games überhaupt had aangeraakt, verslond ik de prachtig geanimeerde filmpjes van Blizzard en verhalen die ze voor de personages uitbrachten.

Wat ik dan ook zie van de nieuwe update wringt met mijn gevoel. Ja, het lijkt erop dat Blizzard een inhaalslag maakt en sneller met nieuwe personages komt om de game fris te houden. Het wekt de indruk dat we weer terug zijn bij het ‘oude’ Overwatch, en dat de ontwikkelaar nog altijd een sterke hero shooter wil behouden nu concurrenten als Marvel Rivals het speelveld hebben betreden. Toch kan ik het niet laten om te fantaseren over hoe Overwatch meer had kunnen zijn dan een hero shooter.

De realiteit is dat het Overwatch-team geen goede balans wist te vinden tussen het bijhouden van de PvP- en competitieve scene van Overwatch en de ontwikkeling van de PvE. Zonde, want zeker in het huidige multiplayerklimaat, waar mensen steeds meer achterover lijken te hangen om met elkaar te spelen in plaats van tegen elkaar, had het originele Overwatch 2 perfect gepast.

Samen met onze vrienden van bol geven we wekelijks een nieuwe game weg, en deze week is dat natuurlijk Mario Tennis Fever.

Fever verscheen namelijk deze week voor de Nintendo Switch 2 en is volgens onze Simon een uitstekende Mario-sportgame. Met z'n Fever Rackets - die speciale slagen vol onvoorspelbare effecten mogelijk maken - goede basisgameplay en flink wat content weet Fever boven de afgelopen delen uit te stijgen:

Mario Tennis Fever barst van de content. De vele personages, banen en rackets geven unieke, diepere lagen aan de gameplay en multiplayerpotjes gaan met grote glimlach en een berg vertier gespeeld worden. Jammer voor de wat volwassenere spelers dat die volgende laag diepgang nét niet geraakt wordt. Daarvoor is het singleplayeraanbod niet genoeg, de tegenstanders niet uitdagend genoeg en ontbreekt er hier en daar net wat finesse. Maar ga zo door, Nintendo. Mario Tennis Fever zit namelijk wél in de richting van die tijdloze Camelot-klassiekers waar we zo naar hunkeren.

Winnen

Wat moet je doen om te winnen? Ga naar de website van bol, vind de productcode in de url (bestaande uit zestien cijfers) en vul die hieronder in het invulformulier in! Vergeet ook niet je naam en emailadres in te vullen, dan sturen we je zo snel mogelijk een code om de game fysiek op bol.com te bestellen!

Werkt het formulier niet? Klik dan hier.