De Moto G-serie van Motorola is al jaren de beste keuze als je een goede smartphone zoekt, voor een portemonnee-vriendelijke prijs. Ook deze nieuwste Motorola Moto G7 Plus is een goede keuze, maar je moet wel een paar concessies doen. Welke? Dat lees je in deze Moto G7 Plus review.

De Motorola Moto G7 Plus is het topmodel uit de Moto G-serie. Deze serie volgt de Moto G6 serie op, die in 2018 verscheen. Opvallend uit deze G6-serie was dat de Moto G6 flinke concessies deed ten opzichte van de Moto G6 Plus. De Plus uitvoering had betere prestaties, een betere camera, een beter scherm en een wat groter formaat. Motorola heeft er hard aan gewerkt in de G7-serie om de verschillen tussen de Moto G7 en deze Moto G7 Plus kleiner te maken. Het formaat en de luxe behuizing zijn hetzelfde gebleven. Deze behuizing is overigens niet waterdicht. Verder heeft de G7 Plus uitvoering wederom een iets snellere chipset, iets betere camera en een iets beter scherm. Maar de verschillen zijn minder merkbaar dan bij de G6-serie. Vorig jaar was nog het advies om altijd de paar tientjes meer te investeren in de Plus-uitvoering. Bij de G7-serie maakt het niet uit. De G7 is een uitstekende basis, die je met deze G7 Plus uitbreidt met een iets betere camera’s, prestaties en een 27 W-snellader.

©PXimport

©CIDimport

Waar voor je geld

De Motorola Moto G7 Plus kost 300 euro, een paar tientjes meer dan de gewone G7. Daarmee is de prijs-kwaliteitsverhouding gewoonweg uitstekend te noemen. De Moto G7 Plus oogt ontzettend luxe, dankzij een glazen behuizing en de voorzijde waarbij een groot 6,3 inch scherm is geplaatst met dunne randen en druppelvormige scherminkeping. Stiekem heb ik ook wel een zwakje voor de rode uitvoering die we te testen kregen. Fraai detail is dat de vingerafdrukscanner aan de achterzijde in het Motorola-logo verwerkt zit. Het ronde camera-eiland maakt de smartphone herkenbaar als Moto-smartphone, maar steekt wel een stuk uit de behuizing. Toegegeven, bij de Moto G6-smartphones was dit erger. Toch is het geen smartphone die je zonder hoesje gebruikt vanwege de camera die uit de behuizing steekt en de glazen behuizing die vingerafdrukken aantrekt.

Niet alleen de buitenkant doet je vermoeden dat je een smartphone van rond de 600 euro in handen hebt. Ook de binnenkant is dik in orde: de Snapdragon 636 chipset met 4GB breken natuurlijk geen snelheidsrecords, maar zijn voor deze prijsklasse dik in orde voor de belangrijkste taken van je smartphone. De accucapaciteit van 3.000 mAh is voldoende om de dag mee door te komen. Maar veel meer ook niet.

Groot scherm

De Moto G7 Plus heeft hetzelfde schermpaneel als de Moto G7: een 6,2 inch scherm met een full HD-resolutie. Net als bij andere moderne smartphones maakt Motorola gebruik van een druppelvormige inkeping, dunne schermranden en een afwijkende beeldverhouding. In dit geval van 19 bij 9. De beeldkwaliteit is dik in orde: het scherm oogt helder en de kleuren komen er mooi uit… Maar er is iets geks aan de hand. Onze testversie van de Moto G7 Plus had een mindere beeldkwaliteit dan de gewone Moto G7 die op de testbank ligt. Onze Moto G7 Plus had een wat grauwer beeld en minder goede kijkhoek. Dat is eigenaardig. Want navraag leerde me dat het toch echt om dezelfde schermpanelen gaat. We kunnen een afwijkend toestel hebben gekregen, maar het zou ook kunnen dat de beeldkwaliteit per toestel wisselt.

©CIDimport

Moto G7 Plus camera

Aan de achterzijde van de Moto G7 Plus zit een dualcam. Deze kan helaas niet gebruikt worden voor geavanceerde mogelijkheden zoals zoomen zonder kwaliteitsverlies. De tweede cameralens is puur bedoeld voor diepte-waarneming, die weer toegepast wordt in bijvoorbeeld de portretmodus (waarbij een scherptediepte-effect wordt gebruikt), uitsnedes en spotkleur (die een monochrome foto maakt, met uitzondering van één kleur die je zelf ingeeft). Desondanks voelt zo’n tweede lens altijd een beetje overbodig als het geen zoomfunctie biedt. Google kan de mogelijkheden die ik net noemde namelijk ook softwarematig uitvoeren met een enkele lens aan de achterzijde van de Pixel-smartphone.

©CIDimport

©CIDimport

©CIDimport

©CIDimport

Bij moeilijke lichtomstandigheden merk je al gauw dat de Moto G7 Plus (links) in staat is betere foto's vast te leggen.

De hoofdlens is in staat om goede foto’s te schieten. Smartphones in dezelfde prijsklasse laten vaak veel grauwere foto’s zien dan deze Moto G7 Plus. Dat is overigens ook het verschil tussen de G7 en G7 Plus. Wie een degelijke camera zoekt in een budgetsmartphone is beter af om die paar tientjes extra te investeren in de Plus-uitvoering, want vooral wanneer de lichtomstandigheden moeilijker worden, merk je het verschil duidelijk. De Moto G7 Plus schiet levendige foto’s, waarbij het dynamisch bereik groot genoeg is om zowel donkere als lichte oppervlaktes in een foto redelijk duidelijk weer te geven. Natuurlijk komt de Moto G7 met zijn foto’s niet in de buurt van de duurste Huawei, Samsung of Apple smartphone. Maar desondanks, de foto’s die je met de G7 Plus schiet zijn dik in orde.

Android 9.0 met Motosaus

Naast de prestaties en de betere camera’s is de G7 Plus gelijk aan de Moto G7. Uiterlijk, bouwkwaliteit, maar ook de software. De Motorola’s draaien op Android 9 (Pie), met een Motorola-sausje. Toevoegingen zijn bijvoorbeeld Moto Acties, waarbij je de smartphone handig bedient. Bijvoorbeeld door de zaklamp aan te zetten door de smartphone te schudden of de camera te starten met een polsbeweging. Motorola is een voorbeeld voor veel fabrikanten, door niet te ingrijpend zaken te veranderen in Android, gewoon de meest recente Androidversie op de smartphone te leveren en duidelijk te zijn over het updatebeleid. Toch laat Motorola op softwaregebied wat steken vallen. Het updatebeleid kan namelijk beter: je krijgt één grote versie-update en twee jaar lang veiligheidspatches. Veel andere budgetsmartphones draaien op Android One en zien daarmee betere ondersteuning tegemoet.

©CIDimport

©CIDimport

©CIDimport

Alternatieven voor de Moto G7 Plus

Hoewel de Moto G7 Plus een van de beste budgetsmartphones is, zijn er genoeg alternatieven. Natuurlijk is er de Moto G7, die qua camera en prestaties iets minder scoort, maar wel wat goedkoper is. Maar ook Xiaomi’s Pocophone F1 is een interessant alternatief voor ongeveer dezelfde prijs. Qua prestaties loopt deze smartphone rondjes om de Moto G7 Plus, alleen kan de Pocophone niet tippen aan de Androidversie van Motorola. Wie juist het beste zoekt wat Android te bieden heeft kan beter in dezelfde prijsklasse op zoek naar een Android One smartphone, zoals de Nokia 6.1 en Nokia 7.1.

Conclusie: Motorola Moto G7 Plus kopen?

Net als bij de vorige generaties van de Moto G-serie is de Moto G7 Plus de beste budgetsmartphone die je kunt kopen. De smartphone oogt luxe en modern en het toestel heeft gewoonweg geen grote minpunten. Dat gezegd hebbende, er komt steeds meer serieuze concurrentie, qua beter presterende smartphones en smartphones met betere Android-support. Ook zijn de verschillen tussen de gewone Moto G7 en Plus-versie minder groot.

The Duskbloods, de nieuwe game van Elden Ring- en Dark Souls-ontwikkelaar FromSoftware, zal echt alleen op Nintendo Switch 2 uitkomen.

Dat heeft de ontwikkelaar benadrukt bij het bekendmaken van zijn kwartaalcijfers (via VGC). Daarbij werd ook nog eens benadrukt dat The Duskbloods nog altijd gepland staat om ergens dit jaar uit te komen, net zoals de Switch 2-versie van Elden Ring.

Over de exclusieve Switch 2-release van The Duskbloods: "Het wordt verkocht via een samenwerking met Nintendo, met verkoopverantwoordelijkheden verdeeld per regio. De game komt alleen voor Nintendo Switch 2 beschikbaar." Daarmee is dus duidelijk gemaakt dat Nintendo een nauwe samenwerking met FromSoftware is aangegaan voor de game en dat het spel niet zomaar op andere platforms uit zal komen.

Over The Duskbloods

The Duskbloods werd begin vorig jaar aangekondigd in een speciale Nintendo Direct waarin de eerste Switch 2-games werden getoond, maar sindsdien zijn er geen nieuwe beelden van het spel uitgebracht. Zoals gezegd is de game ontwikkeld door FromSoftware, het Japanse bedrijf dat naam voor zichzelf heeft gemaakt met enorm uitdagende spellen, waaronder de Dark Souls-serie en Bloodborne. Met de openwereldgame Elden Ring scoorde de ontwikkelaar enkele jaren geleden nog een megahit.

The Duskbloods wordt een PvPvE-game, waarbij spelers het dus tegen elkaar en tegen computergestuurde vijanden opnemen. Maximaal acht spelers doen aan potjes mee. Na het kiezen van een personage in een hub-gebied wordt men naar een gebied getransporteerd waar er met andere spelers en vijanden gevochten wordt, al kan men soms ook samenwerken om vijanden te verslaan.

Spelers besturen een 'Bloodsworn', wezens die dankzij een speciaal bloed dat in hun lichaam zit meer krachten tot hun beschikking hebben dan reguliere mensen. Ondertussen is het einde van de mensheid nabij, en bestaat de wereld uit verschillende tijdperken, wat voor een mengelmoes van stijlen zorgt.

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.