Motorola’s Moto G-serie levert al jaren degelijke budgetsmartphones met een scherpe prijs/kwaliteitsverhouding. De Moto G7 is het nieuwste model. In deze Motorola Moto G7 review zoeken we uit hoe de smartphone presteert. Ook vergelijken we hem met de iets betere en duurdere Moto G7 Plus.

De Moto G7-serie bestaat uit maar liefst vier toestellen. Het instapmodel (149 euro) is de Moto G7 Play, terwijl de 199 euro kostende Moto G7 Power zich onderscheidt met een grote accu. Het reguliere model is de Moto G7 van 249 euro en de Moto G7 Plus (299 euro) biedt de beste hardware. De afgelopen weken hebben we zowel de G7 als de Plus-versie getest en binnenkort publiceren we een video waarin we de twee smartphones vergelijken. In deze geschreven review stippen we de verschillen kort aan.

Ontwerp

De tijd dat een goedkopere smartphone een krakkemikkige plastic behuizing heeft, ligt (gelukkig) achter ons. Toestellen zijn anno 2019 gemaakt van glas of metaal, wat ze luxe en degelijk maakt. Dit geldt ook voor de Moto G7. De smartphone heeft een fraaie glazen ontwerp en ziet er duurder uit dan hij is. De behuizing is goed afgewerkt en het toestel ligt fijn in de hand. Minpunten zijn er ook. Het glas is erg glad, trekt vingerafdrukken aan en beschadigt relatief snel als de telefoon op straat valt. Een hoesje is dus geen overbodige luxe. Motorola levert een ultragoedkoop plastic (transparant) hoesje mee en dat is fijn, al biedt die weinig bescherming bij een valpartij.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

De achterkant van het toestel heeft een cameramodule die helaas flink uitsteekt. Dit kan je oplossen met – jazeker – een hoesje. Het Motorola-logo onder de camera bevat een vingerafdrukscanner die snel en accuraat is. De voorkant van de Moto G7 bestaat bijna helemaal uit scherm, wat de smartphone een modern uiterlijk geeft. Onderin zit een smalle rand met het Motorola-logo en bovenin vind je een smalle maar diepe inkeping voor de frontcamera. Het display is 6,2 inch groot en oogt scherp door de full-hd resolutie. Het lcd-scherm biedt mooie kleuren en de maximale helderheid is fel genoeg om het display af te lezen in een winterzonnetje. We vragen ons wel af of de helderheid toereikend is in de zomer.

Volgens Motorola is de Moto G7 waterafstotend, wat betekent dat hij niet stuk gaat in een regenbui. Neem het toestel echter niet mee in het zwembad! De smartphone heeft zowel een usb-c-poort als een 3,5mm-audioaansluiting onderop, waar je ook de speaker aantreft. Die produceert aardig geluid, maar erg indrukwekkend is het niet.

Hardware

Onder de motorkap van de telefoon is een Qualcomm Snapdragon 632-chipset geplaatst. Deze octacore-processor is niet de snelste, maar wel een logische en degelijke keuze voor een goedkopere smartphone. Het werkgeheugen van de Moto G7 is met 4GB iets groter dan gebruikelijk (3GB) in deze prijsklasse. De prestaties van de smartphone zijn prima en vergelijkbaar met de concurrentie. Alle populaire apps draaien zonder problemen en een spelletje spelen kan ook. Zware games lopen natuurlijk niet zo soepel als op veel duurdere toestellen. De Moto G7 Plus gebruikt een iets snellere processor, maar is verder gelijk aan de Moto G7.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

De Moto G7 is voorzien van een 3000 mAh accu. Dat is niet erg groot voor een smartphone met een fors full-hd scherm, dus verwacht geen wonderen van de accuduur. Je komt bij normaal gebruik prima de dag door, maar elke avond of nacht opladen is vereist. Als je het toestel zwaarder belast door bijvoorbeeld te gamen of de hotspot-functie te gebruiken, is de kans groot dat je bij het avondeten een oplader nodig hebt.

Het laden gaat via usb-c. De meegeleverde TurboPower-oplader heeft een vermogen van 15 Watt en dat is netjes voor een budgetsmartphone. Hoe hoger het vermogen, hoe sneller de batterij oplaadt. Om die reden is er al jaren kritiek op Apple, dat prijzige iPhones levert met een langzame 5W-lader. Overigens krijg je bij de Moto G7 Plus een indrukwekkende 27W TurboPower-lader die de accu dus razendsnel oplaadt.

Handig is dat de Moto G7 (net als de Plus-variant) een driedelig kaartslot heeft. Je kan dus twee simkaarten (dual-sim) én een micro-sd-kaartje tegelijk gebruiken. De meeste smartphones hebben twee kaartsloten, waardoor je gedwongen bent om te kiezen tussen dual-sim of meer geheugen. De kans dat je meer opslagruimte nodig hebt, is overigens niet zo groot. De Moto G7 heeft 64GB intern geheugen, waarvan ruim 52GB beschikbaar is voor je apps en media.

Het toestel ondersteunt moderne technieken als 5GHz-wifi en heeft een nfc-chip voor toepassingen als contactloos betalen in winkels.

Camera's

Selfies maakt de Moto G7 met de 8 megapixel frontcamera. De resultaten zijn goed genoeg, al heeft de camera het lastig in een ruimte met weinig licht. Achterop de Moto G7 zit een dubbele camera. De primaire sensor heeft een resolutie van 12 megapixel. De secundaire 5 megapixel sensor wordt ingezet als je een bokeh-foto schiet. Hierbij vervaagt de lens de achtergrond, zodat de persoon of het object op de voorgrond beter tot zijn recht komt. Deze functie werkt aardig, maar lang niet zo goed als op duurdere smartphones als de iPhone XS. Jammer maar begrijpelijk. Minder logisch is Motorola’s ‘Spotkleur’-camerafunctie. Tik in de camera-app een object of persoon aan en die kleur (bijvoorbeeld een rode trui) blijft zichtbaar op de zwart-wit-foto. Een geinig, maar overigens niet nieuw, idee dat in de praktijk bijna altijd matig tot slecht werkt.

Gelukkig maakt de camera in de normale modus wél goede beelden. De plaatjes zijn scherp, hebben een goed dynamisch bereik en behouden genoeg detail als je inzoomt. De kleurweergave is vaak wel iets overdreven, waardoor gras groener oogt en blauwe luchten nog mooier zijn. Heel storend is dit niet. ’s Avonds staat de camera ook zijn mannetje en maakt hij – met het prijspunt in het achterhoofd – prima plaatjes. Je kan de fotokwaliteit niet vergelijken met toestellen die drie keer zo duur zijn, maar de beelden zijn doorgaans goed genoeg om op social media te delen. Handig is dat de camera in zowel full-hd- als 4K-resolutie kan filmen.

De Moto G7 Plus heeft een iets andere camera. De resolutie van de primaire camera is iets hoger (16 tegenover 12 megapixel), maar belangrijker: hij heeft optische beeldstabilisatie. Deze techniek verkleint de kans op een bewogen foto en schokkerige video’s aanzienlijk. De frontcamera van de G7 Plus heeft ook een hogere resolutie (12 tegenover 8 megapixel).

Hieronder zie je een paar foto's gemaakt met de Moto G7.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Software

Motorola levert zijn smartphones al jaren met een nauwelijks aangepaste versie van Android. Een groot voordeel, want stock Android oogt en werkt alleraardigst en heeft helemaal geen extra apps en functies nodig. De Moto G7 draait op de nieuwste Android-versie; 9.0 (Pie). De fabrikant voegt hier een paar apps aan toe: een fm-radio, een app om Dolby Atmos-geluidsinstellingen te regelen en de Moto-app. Laatstgenoemde laat je allerlei handige acties instellen zodat je het toestel slimmer kan gebruiken. Twee keer schudden opent te alle tijden de zaklamp, twee keer draaien de camera en je maakt een screenshot door het scherm met drie vingers aan te raken.

Het updatebeleid van Motorola is met de jaren helaas wel minder geworden. Was de fabrikant voorheen één van de eerste merken die Android-updates vrijgaf voor zijn toestellen, tegenwoordig moeten Motorola-gebruikers juist veel geduld hebben. Zo kreeg de Moto G4 Plus in februari pas Android 8 (Oreo), achttien maanden nadat Motorola de update beloofde.

Motorola belooft dat de Moto G7 één grote update krijgt en twee jaar lang elk kwartaal een beveiligingsupdate ontvangt. Dat is gemiddeld in deze prijsklasse en het is fijn dat Motorola daar direct duidelijkheid in geeft. Hecht je echter waarde aan updates, dan kun je beter een Android One-toestel kiezen: die krijgen twee grote updates en drie jaar lang elke maand een veiligheidsupdate.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Conclusie: Moto G7 kopen?

De Motorola Moto G7 is een smartphone zonder echte minpunten, en dat is noemenswaardig. Voor een schappelijke 249 euro krijg je een toestel met een premium ontwerp, mooi scherm, vlotte hardware en degelijke camera's. De schone Android-versie is ook fijn, al kan Motorola zijn updatebeleid verbeteren. Andere aandachtspunten zijn de kwetsbare glazen behuizing en de gemiddelde accuduur.

Ben je bereid iets meer uit te geven? Kijk dan eens naar de Moto G7 Plus, die 299 euro kost. Het toestel lijkt veel op de G7 maar is op drie punten beter. Hij heeft een snellere processor, de accu laadt veel sneller op en de camera's (voor en achter) maken betere foto's en video's.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.

Heb je een grote woonkamer en ben je op zoek naar een nieuwe televisie? Een 65-inch model kan dan precies zijn wat je nodig hebt. Een lekker groot scherm zodat je alle details in je favoriete film of serie goed kunt zien. Op Kieskeurig.nl vonden we vijf mooie modellen voor minder dan 700 euro.

We kunnen eigenlijk niet meer zonder smart-tv. Het is immers nagenoeg de enige manier om streamingdiensten terug te kijken en dat is toch waarvoor een groot gedeelte van tv-eigenaren het toestel voor gebruikt. Het enige belangrijke is het formaat: past zo'n televisie wel in je woonkamer? Of is hij juist te klein?

Meet de afstand in centimeters van je zithoek tot de plek waar de 65 inch-tv komt te staan, gemeten vanaf ooghoogte. Deel deze afstand door 2,4 om te controleren of dit formaat geschikt is. Een 65 inch-televisie heeft een beelddiagonaal van ongeveer 165 cm. Dat betekent dat een comfortabele kijkafstand rond de 4 meter ligt (165 × 2,4 ≈ 396 cm). Zit je dus ongeveer 4 meter van het scherm, dan past een 65 inch-tv goed in jouw woonkamer.

TCL 65P69K - 2025

Voor wie een no-nonsense tv zoekt met een goede prijs-kwaliteitverhouding, zijn de tv's van TCL vrijwel altijd een goede keuze. Zo is ook de TCL 65P69K een uitstekende optie. Het 4K-beeld is scherp en helder en de tv is voorzien van Google TV. Dit besturingssysteem maakt het navigeren door apps en instellingen erg eenvoudig. Het ontwerp is eenvoudig maar modern en perfect voor wie een grote tv wil voor een kleine prijs, zonder lastige of ingewikkelde functies.

Jaar van introductie: 2025
Besturingssysteem: Google TV
Verversingssnelheid: 50Hz

Samsung UE65CU7020 - 2024

Deze Samsung uit 2024 is misschien niet super dun, maar met zijn strakke vormgeving misstaat hij absoluut niet in je woonkamer. Het Tizen-besturingssysteem is een sterk punt; het werkt heel soepel en de lay-out is overzichtelijk, waardoor je razendsnel schakelt tussen live-tv, streamingdiensten en je aangesloten apparaten. De UE65CU7020 tv heeft bovendien verschillende slimme functies die het gebruiksgemak verhogen. Kortom, een degelijke tv voor een mooie prijs.

Jaar van introductie: 2024
Besturingssysteem: Tizen
Verversingssnelheid: 50Hz

LG 65UA73006LA - 2025

Deze LG 65UA73006LA heeft een strak en minimalistisch ontwerp dat in veel interieurs past. Het 4K-beeldscherm levert duidelijke en gedetailleerde beelden, en het WebOS-besturingssysteem is een van de snelste en meest gebruiksvriendelijke platforms die er zijn. De Magic Remote, waarmee je gemakkelijk navigeert, draagt bij aan het gebruiksgemak. Hoewel hij misschien niet de nieuwste technologieën heeft, presteert deze tv uitstekend op de basisfuncties en is hij een prima keuze voor wie een betrouwbare en gebruiksvriendelijke televisie zoekt.

Jaar van introductie: 2025
Besturingssysteem: WebOS
Verversingssnelheid: 60Hz

Philips 65PUS8000 Ambilight - 2025

De Philips 65PUS8000 Ambilight is een zeer scherp geprijsde tv. De televisie is uitgerust met 4K UHD LED-technologie en het Philips Ambilight-systeem, wat een uniek en sfeervol element toevoegt aan de tv-ervaring. Dit model is een instapper in de 2025-lijn, maar levert desondanks goede prestaties. Het ontwerp is functioneel en de tv is niet zo dik dat hij storend is. De tv is eenvoudig in gebruik en richt zich op de essentie: een groot, helder beeld en de toegevoegde waarde van Ambilight.

Jaar van introductie: 2025
Besturingssysteem: Titan OS
Verversingssnelheid: 60Hz

Salora 65UA550 - 2023

Dit is een model uit 2023, maar nog volop te koop. Doordat hij ietsje ouder is, ligt de prijs ook een stuk lager dan de andere tv's die hier worden besproken. De Salora 65UA550 is een 65-inch Ultra HD smart-tv die een degelijke set functies biedt voor een scherpe prijs. Het toestel draait op Android TV, waardoor je toegang hebt tot veel apps en alle streamingdiensten. Met drie HDMI 2.1-poorten is de tv ook geschikt voor het aansluiten van moderne apparaten zoals gameconsoles en mediaboxen. Het geluid wordt verzorgd door twee 12W-luidsprekers met ondersteuning voor Dolby Atmos. Daarnaast is er een ingebouwde Google Chromecast voor eenvoudig streamen van content. Kortom, een veelzijdige en betaalbare optie voor wie op zoek is naar een groot 4K-scherm.

Jaar van introductie: 2023
Besturingssysteem: Android TV
Verversingssnelheid: 50Hz