Motorola’s Moto G-serie levert al jaren degelijke budgetsmartphones met een scherpe prijs/kwaliteitsverhouding. De Moto G7 is het nieuwste model. In deze Motorola Moto G7 review zoeken we uit hoe de smartphone presteert. Ook vergelijken we hem met de iets betere en duurdere Moto G7 Plus.

De Moto G7-serie bestaat uit maar liefst vier toestellen. Het instapmodel (149 euro) is de Moto G7 Play, terwijl de 199 euro kostende Moto G7 Power zich onderscheidt met een grote accu. Het reguliere model is de Moto G7 van 249 euro en de Moto G7 Plus (299 euro) biedt de beste hardware. De afgelopen weken hebben we zowel de G7 als de Plus-versie getest en binnenkort publiceren we een video waarin we de twee smartphones vergelijken. In deze geschreven review stippen we de verschillen kort aan.

Ontwerp

De tijd dat een goedkopere smartphone een krakkemikkige plastic behuizing heeft, ligt (gelukkig) achter ons. Toestellen zijn anno 2019 gemaakt van glas of metaal, wat ze luxe en degelijk maakt. Dit geldt ook voor de Moto G7. De smartphone heeft een fraaie glazen ontwerp en ziet er duurder uit dan hij is. De behuizing is goed afgewerkt en het toestel ligt fijn in de hand. Minpunten zijn er ook. Het glas is erg glad, trekt vingerafdrukken aan en beschadigt relatief snel als de telefoon op straat valt. Een hoesje is dus geen overbodige luxe. Motorola levert een ultragoedkoop plastic (transparant) hoesje mee en dat is fijn, al biedt die weinig bescherming bij een valpartij.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

De achterkant van het toestel heeft een cameramodule die helaas flink uitsteekt. Dit kan je oplossen met – jazeker – een hoesje. Het Motorola-logo onder de camera bevat een vingerafdrukscanner die snel en accuraat is. De voorkant van de Moto G7 bestaat bijna helemaal uit scherm, wat de smartphone een modern uiterlijk geeft. Onderin zit een smalle rand met het Motorola-logo en bovenin vind je een smalle maar diepe inkeping voor de frontcamera. Het display is 6,2 inch groot en oogt scherp door de full-hd resolutie. Het lcd-scherm biedt mooie kleuren en de maximale helderheid is fel genoeg om het display af te lezen in een winterzonnetje. We vragen ons wel af of de helderheid toereikend is in de zomer.

Volgens Motorola is de Moto G7 waterafstotend, wat betekent dat hij niet stuk gaat in een regenbui. Neem het toestel echter niet mee in het zwembad! De smartphone heeft zowel een usb-c-poort als een 3,5mm-audioaansluiting onderop, waar je ook de speaker aantreft. Die produceert aardig geluid, maar erg indrukwekkend is het niet.

Hardware

Onder de motorkap van de telefoon is een Qualcomm Snapdragon 632-chipset geplaatst. Deze octacore-processor is niet de snelste, maar wel een logische en degelijke keuze voor een goedkopere smartphone. Het werkgeheugen van de Moto G7 is met 4GB iets groter dan gebruikelijk (3GB) in deze prijsklasse. De prestaties van de smartphone zijn prima en vergelijkbaar met de concurrentie. Alle populaire apps draaien zonder problemen en een spelletje spelen kan ook. Zware games lopen natuurlijk niet zo soepel als op veel duurdere toestellen. De Moto G7 Plus gebruikt een iets snellere processor, maar is verder gelijk aan de Moto G7.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

De Moto G7 is voorzien van een 3000 mAh accu. Dat is niet erg groot voor een smartphone met een fors full-hd scherm, dus verwacht geen wonderen van de accuduur. Je komt bij normaal gebruik prima de dag door, maar elke avond of nacht opladen is vereist. Als je het toestel zwaarder belast door bijvoorbeeld te gamen of de hotspot-functie te gebruiken, is de kans groot dat je bij het avondeten een oplader nodig hebt.

Het laden gaat via usb-c. De meegeleverde TurboPower-oplader heeft een vermogen van 15 Watt en dat is netjes voor een budgetsmartphone. Hoe hoger het vermogen, hoe sneller de batterij oplaadt. Om die reden is er al jaren kritiek op Apple, dat prijzige iPhones levert met een langzame 5W-lader. Overigens krijg je bij de Moto G7 Plus een indrukwekkende 27W TurboPower-lader die de accu dus razendsnel oplaadt.

Handig is dat de Moto G7 (net als de Plus-variant) een driedelig kaartslot heeft. Je kan dus twee simkaarten (dual-sim) én een micro-sd-kaartje tegelijk gebruiken. De meeste smartphones hebben twee kaartsloten, waardoor je gedwongen bent om te kiezen tussen dual-sim of meer geheugen. De kans dat je meer opslagruimte nodig hebt, is overigens niet zo groot. De Moto G7 heeft 64GB intern geheugen, waarvan ruim 52GB beschikbaar is voor je apps en media.

Het toestel ondersteunt moderne technieken als 5GHz-wifi en heeft een nfc-chip voor toepassingen als contactloos betalen in winkels.

Camera's

Selfies maakt de Moto G7 met de 8 megapixel frontcamera. De resultaten zijn goed genoeg, al heeft de camera het lastig in een ruimte met weinig licht. Achterop de Moto G7 zit een dubbele camera. De primaire sensor heeft een resolutie van 12 megapixel. De secundaire 5 megapixel sensor wordt ingezet als je een bokeh-foto schiet. Hierbij vervaagt de lens de achtergrond, zodat de persoon of het object op de voorgrond beter tot zijn recht komt. Deze functie werkt aardig, maar lang niet zo goed als op duurdere smartphones als de iPhone XS. Jammer maar begrijpelijk. Minder logisch is Motorola’s ‘Spotkleur’-camerafunctie. Tik in de camera-app een object of persoon aan en die kleur (bijvoorbeeld een rode trui) blijft zichtbaar op de zwart-wit-foto. Een geinig, maar overigens niet nieuw, idee dat in de praktijk bijna altijd matig tot slecht werkt.

Gelukkig maakt de camera in de normale modus wél goede beelden. De plaatjes zijn scherp, hebben een goed dynamisch bereik en behouden genoeg detail als je inzoomt. De kleurweergave is vaak wel iets overdreven, waardoor gras groener oogt en blauwe luchten nog mooier zijn. Heel storend is dit niet. ’s Avonds staat de camera ook zijn mannetje en maakt hij – met het prijspunt in het achterhoofd – prima plaatjes. Je kan de fotokwaliteit niet vergelijken met toestellen die drie keer zo duur zijn, maar de beelden zijn doorgaans goed genoeg om op social media te delen. Handig is dat de camera in zowel full-hd- als 4K-resolutie kan filmen.

De Moto G7 Plus heeft een iets andere camera. De resolutie van de primaire camera is iets hoger (16 tegenover 12 megapixel), maar belangrijker: hij heeft optische beeldstabilisatie. Deze techniek verkleint de kans op een bewogen foto en schokkerige video’s aanzienlijk. De frontcamera van de G7 Plus heeft ook een hogere resolutie (12 tegenover 8 megapixel).

Hieronder zie je een paar foto's gemaakt met de Moto G7.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Software

Motorola levert zijn smartphones al jaren met een nauwelijks aangepaste versie van Android. Een groot voordeel, want stock Android oogt en werkt alleraardigst en heeft helemaal geen extra apps en functies nodig. De Moto G7 draait op de nieuwste Android-versie; 9.0 (Pie). De fabrikant voegt hier een paar apps aan toe: een fm-radio, een app om Dolby Atmos-geluidsinstellingen te regelen en de Moto-app. Laatstgenoemde laat je allerlei handige acties instellen zodat je het toestel slimmer kan gebruiken. Twee keer schudden opent te alle tijden de zaklamp, twee keer draaien de camera en je maakt een screenshot door het scherm met drie vingers aan te raken.

Het updatebeleid van Motorola is met de jaren helaas wel minder geworden. Was de fabrikant voorheen één van de eerste merken die Android-updates vrijgaf voor zijn toestellen, tegenwoordig moeten Motorola-gebruikers juist veel geduld hebben. Zo kreeg de Moto G4 Plus in februari pas Android 8 (Oreo), achttien maanden nadat Motorola de update beloofde.

Motorola belooft dat de Moto G7 één grote update krijgt en twee jaar lang elk kwartaal een beveiligingsupdate ontvangt. Dat is gemiddeld in deze prijsklasse en het is fijn dat Motorola daar direct duidelijkheid in geeft. Hecht je echter waarde aan updates, dan kun je beter een Android One-toestel kiezen: die krijgen twee grote updates en drie jaar lang elke maand een veiligheidsupdate.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Conclusie: Moto G7 kopen?

De Motorola Moto G7 is een smartphone zonder echte minpunten, en dat is noemenswaardig. Voor een schappelijke 249 euro krijg je een toestel met een premium ontwerp, mooi scherm, vlotte hardware en degelijke camera's. De schone Android-versie is ook fijn, al kan Motorola zijn updatebeleid verbeteren. Andere aandachtspunten zijn de kwetsbare glazen behuizing en de gemiddelde accuduur.

Ben je bereid iets meer uit te geven? Kijk dan eens naar de Moto G7 Plus, die 299 euro kost. Het toestel lijkt veel op de G7 maar is op drie punten beter. Hij heeft een snellere processor, de accu laadt veel sneller op en de camera's (voor en achter) maken betere foto's en video's.

HDMI 2.1 is de nieuwste standaard voor beeldoverdracht, maar lang niet iedereen heeft de extra bandbreedte ook écht nodig. Vooral voor gamers met een PlayStation 5, Xbox Series X of krachtige pc is het relevant. Kijk je alleen films of televisie? Dan volstaat de oudere aansluiting vaak prima. Wij leggen uit waar de grens ligt.

Als je momenteel op zoek bent naar een nieuwe televisie of monitor vlíegen de technische termen je om de oren. HDMI 2.1 wordt door fabrikanten en winkels vaak gepresenteerd als een absolute noodzaak voor een scherm dat klaar is voor de toekomst. Hierdoor ontstaat de angst dat je een miskoop doet als je kiest voor een model met de oudere HDMI 2.0-standaard. Toch is dat in veel Nederlandse huiskamers een misvatting, want de voordelen zijn nogal specifiek. Veel consumenten betalen onnodig extra voor een functie die ze technisch gezien nooit zullen activeren. Na het lezen van dit artikel weet je precies of jij die snelle poort nodig hebt, of dat je dat budget beter aan een groter scherm of beter geluid kunt besteden.

De kern van het probleem: bandbreedte

Het fundamentele verschil tussen de gangbare HDMI 2.0-standaard en de nieuwere 2.1-versie zit 'm in de digitale snelweg die ze bieden. Je kunt het zien als een waterleiding: door een 2.1-kabel kan veel meer water (of dus data) tegelijk worden gepompt (48 Gbit/s in dit geval) dan door de oudere 2.0-variant (die 'maar' 18 Gbit/s kan verwerken). Die extra ruimte is nodig voor 4K-beelden met een zeer hoge verversingssnelheid (120 beelden per seconde) of voor extreem hoge resoluties zoals 8K.

Een hardnekkige mythe is dat HDMI 2.1 het beeld altijd mooier maakt. Dat is onjuist. Als je naar een Netflix-serie kijkt in 4K, ziet dat er via een 2.0-poort exact hetzelfde uit als via een 2.1-poort. De kabel verandert niets aan de kleuren, de scherpte of het contrast; hij zorgt er alleen voor dat het signaal 'erdoor' past. Pas als er een file op de kabel ontstaat (omdat je te veel beelden per seconde wilt versturen) wordt de nieuwe standaard noodzakelijk. Zolang je dataverbruik onder de limiet van HDMI 2.0 blijft, voegt versie 2.1 niets toe aan de beeldkwaliteit.

Wanneer werkt dit wél goed?

HDMI 2.1 komt pas echt tot zijn recht als je de grenzen van beweging en snelheid opzoekt. Dat is vrijwel exclusief het domein van de fanatieke gamer. Heb je een PlayStation 5 of Xbox Series X in huis en wil je games spelen in de hoogste 4K-resolutie met 120 beelden per seconde (120 Hz)? Dan is een HDMI 2.1-aansluiting op je tv onmisbaar. Zonder deze poort blijft je console steken op 60 beelden per seconde, wat minder vloeiend oogt bij snelle shooters of racegames.

Ook pc-gamers met een zware, moderne videokaart (zoals de NVIDIA RTX 40- of 50-serie) profiteren hiervan als ze hun pc op de tv aansluiten. Naast de snelheid biedt de 2.1-standaard ondersteuning voor Variable Refresh Rate (VRR). Dat zorgt ervoor dat de televisie zijn verversingssnelheid continu aanpast aan de spelcomputer, wat haperingen en 'tearing' (waarbij het beeld in tweeën lijkt te breken) voorkomt. Daarnaast is er Auto Low Latency Mode (ALLM), een signaal waardoor je tv automatisch naar de spelmodus schakelt zodra je de console aanzet. Voor wie de maximale prestaties uit een moderne spelcomputer wil halen, is HDMI 2.1 dus een logische en eigenlijk verplichte keuze.

Oké, maar wanneer werkt dit níet goed?

Voor de gemiddelde kijker is de meerwaarde van HDMI 2.1 nagenoeg nihil. Kijk je voornamelijk lineaire televisie (nieuws, talkshows), sportwedstrijden, films op Blu-ray of series via streamingdiensten als Disney+ en Videoland? Dan kom je nooit in de buurt van de bandbreedte die HDMI 2.0 niet meer aankan. Films en series worden vrijwel altijd gemaakt en uitgezonden in 24, 30 of maximaal 60 beelden per seconde. Een standaard HDMI 2.0-aansluiting kan 4K-beeld op 60 Hz fluitend aan, inclusief HDR (High Dynamic Range).

Ook voor bezitters van een oudere of minder krachtige spelcomputer, zoals de PlayStation 4, de Xbox One of de Nintendo Switch, voegt de nieuwe poort niets toe. Het signaal dat deze apparaten uitsturen is simpelweg niet zwaar genoeg om de bredere snelweg nodig te hebben. Je koopt in dat geval een Ferrari om er vervolgens alleen maar mee in een 30-kilometerzone te rijden. Je betaalt voor capaciteit die ongebruikt blijft, terwijl je dat geld wellicht beter had kunnen investeren in een tv met een beter contrast of hogere helderheid.

Dealbreakers

Er zijn specifieke situaties waarin het blindstaren op HDMI 2.1 je keuze onnodig beperkt of zelfs leidt tot een slechtere aankoop. Dit zijn de harde grenzen:

©DC Studio

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om de juiste keuze te maken, moet je kritisch kijken naar wat er in je tv-meubel staat of komt te staan. De vuistregel is eenvoudig: ben jij iemand die elke frame telt in een online shooter en heb je de hardware om dat te genereren? Dan moet HDMI 2.1 bovenaan je wensenlijst staan; zonder die poort knijp je de prestaties van je dure console af en mis je de soepelheid waarvoor je betaald hebt.

Ben je daarentegen een filmliefhebber die geniet van de hoogste beeldkwaliteit in HDR, of kijk je vooral sport? Richt je dan op het contrast, de helderheid en de kleurweergave van het paneel. Een kwalitatief hoogwaardig paneel met een 'oudere' aansluiting geeft een indrukwekkender plaatje bij films dan een middelmatige tv die toevallig wél een 2.1-aansluiting heeft. Laat je niet gek maken door het idee van toekomstbestendigheid als de beloofde toekomst niet aansluit bij jouw kijkgedrag.

Dus...

HDMI 2.1 is essentieel voor gamers met een PS5, Xbox Series X of krachtige pc die willen spelen in 4K bij 120 Hz. Voor filmkijkers, serie-bingers en tv-kijkers biedt de standaard geen zichtbare beeldverbetering ten opzichte van HDMI 2.0. De extra bandbreedte is puur bedoeld voor zeer hoge framerates die videocontent niet gebruikt. Kies alleen voor HDMI 2.1 als je hardware hebt die deze snelheid daadwerkelijk kan benutten. In alle andere gevallen is de kwaliteit van het beeldscherm zelf veel belangrijker dan het type aansluiting.

Op 26 januari kan de wereld aan de slag met Highguard. Het lijkt erop dat iedereen weet wat Highguard is, terwijl tegelijkertijd ook niemand precies weet wát Highguard nou precies is. In dit artikel zetten we dus uiteen wanneer je de game kunt spelen, en waarom deze titel van Wildlight Entertainment zoveel aandacht krijgt.

Releasedatrum van Highguard

Highguard is vanaf vandaag, 26 januari, rond 19:00 uur Nederlandse tijd beschikbaar op pc, PlayStation 5 en Xbox Series X en S. De exacte releasetijd is nog niet bekend, maar vermoedelijk zal de game rond die tijd op alle platforms beschikbaar worden.

Daarbij is het spel free-to-play, dus je hoeft niets te betalen om Highguard te spelen. Daarbij ondersteunt de game crossplay en cross-save, dus je kunt de game samen met vrienden op andere platforms spelen en je progressie op andere platforms meenemen. Het spel is niet te preloaden, maar vereist op pc in ieder geval 25 GB aan beschikbare opslagruimte.

Met de lancering van het spel zendt ontwikkelaar Wildlight Entertaiment om 19:00 uur Nederlandse tijd ook direct een zogenaamde Launch Showcase uit op YouTube - ook hieronder te bekijken. De studio belooft in deze showcase een ‘deepdive in de gameplay’ van Highguard te tonen, de contentplannen voor het eerste jaar uit de doeken te doen en nog ‘veel meer’. 

Wat is Highguard?

Aan team-based PvP heroshooters als Overwatch is geen gebrek, maar Highguard lijkt zich bij die groep te scharen. Het spel wordt ontwikkeld door Wildlight Entertainment, dat weer bestaat uit oud-ontwikkelaars van onder andere Titanfall en Apex Legends. Mensen die dus meer dan prima shooters in elkaar hebben gedraaid, waardoor de interesse toch ietwat gewekt wordt. 

Ieder team in de game bestaat uit drie zogenaamde Wardens, waarvoor verschillende personages gekozen kunnen worden. In de trailer zien we bijvoorbeeld een ridderachtige personage, die met een speciale vaardigheid elektrische stokken rond kan gooien. Ook is er een groot ijsmonster dat schijnbaar muren kan laten verschijnen, een soort cowboy met beestachtige klauwen en een personage dat met messen kan gooien. Ook heeft ieder personage schijnbaar toegang tot geweren om het vijandelijke team mee te bevechten.

Het doel van een potje is namelijk het vinden van de ‘Shieldbreaker’, een soort groot zwaard waarmee je de basis van de tegenstanders open kan breken en uiteindelijk overnemen. Wanneer dit lukt is het potje gewonnen. In de context van de game krijgt jouw team op die manier de controle over het continent. 

©Wildlight Entertainment

Waarom is er zoveel om Highguard te doen?

Wildlight positioneert de game in hun marketing als een “nieuw soort shooter”, maar veel spelers zijn op basis van de trailer nog niet overtuigd. Highguard doet qua opzet van de potjes wel een paar dingen anders dan hero-shooters als Overwatch en Marvel Rivals, maar zoals Concord in 2024 liet zien is de huidige markt voor dit subgenre binnen shooters redelijk verzadigd. Velen zijn simpelweg nog niet overtuigd dat Highguard daadwerkelijk iets vernieuwends met zich mee weet te brengen.

Dit valt ook te verwijten aan een opvallend gebrek aan marketing van de game. Zo’n anderhalve maand voor release hoorden we voor het eerst van Highguard, toen de trailer werd getoond als afsluiter van The Game Awards. Normaliter is de laatste aankondiging van die show een van de hoogtepunten, maar Highguard wist mensen niet te enthousiasmeren. 

De gesprekken rondom Highguard werden echter nog vreemder, toen opviel dat Wildlight geruime tijd niets meer plaatste op sociale media over de game. Na de initiële aankondiging van de game werd er wekenlang niets meer geplaatst op het X-account van Highguard, tot drie dagen voor launch - toen het bedrijf een countdown startte. Ook dit maakte het lastig om enthousiast te worden voor Highguard. 

©Wildlight Entertainment

In de afgelopen dagen doken er berichten en geruchten op die stelden dat Geoff Keighley - de presentator en oprichter van The Game Awards - Highguard specifiek had uitgekozen als afsluiter van The Game Awards, omdat hij hier wel iets in zag. Op 25 januari plaatste Keighley een gif op X, waarin John Hammond uit Jurassic Park zegt: “Over 48 uur accepteer ik jullie verontschuldigingen”. 

Natuurlijk gunnen we iedere game waar tijd en passie in heeft gezeten het beste, maar het is ook niet te ontkennen dat het verhaal rondom Highguard op zijn minst frappant te noemen is. Nou ja, vanaf 19:00 uur kunnen we het spel zelf onder handen nemen. Verwacht daarom binnenkort impressies op onze socials en ID.nl.