In de basis lijken de Fairphone 3 en Fairphone 3+ op elkaar. Het verschil zit hem in de camera’s, de speaker en de hoeveelheid gerecycled plastic (veertig in plaats van negen procent). Ook wordt Android 10 dit keer meteen meegeleverd. Maar hoe bevalt het toestel verder?

Laten we eerlijk zijn: veel mensen kopen te vaak een nieuwe smartphone. Sommige mensen vinden het een probleem dat ze dat eens per twee, drie jaar moeten doen, andere doen dat zonder na te denken twee keer per jaar. Uiteindelijk moet je het zelf weten. Het is jouw geld, maar dat is niet het enige waar het om draait: al die smartphones zijn (samen met andere elektronicaproducten) een aanslag op het milieu.

En dat is waar Fairphone zijn businessmodel op gebaseerd heeft. De fabrikant maakt duurzame toestellen. Niet alleen worden leveranciers beter betaald, ook kun je bepaalde onderdelen gemakkelijk vervangen. Zo hoef je dus geen hoge reparatiekosten te betalen en word je ook niet verleid meteen een nieuwe smartphone te kopen zodra de oude kapot is.

©PXimport

Specificaties Fairphone 3 Plus

In 2019 bracht Fairphone de Fairphone 3 uit. Precies een jaar later komt nu de Fairphone 3+. Beide toestellen lijken in de basis ontzettend veel op elkaar. Zo is er (wederom) een Qualcomm Snapdragon 632 aanwezig, die vergezeld wordt door 4 GB aan werkgeheugen en 64 GB aan interne opslagruimte. De specificaties zorgen voor een relatief langzame smartphone, maar gelukkig is die ervaring niet storend. Wanneer je je toestel gebruikt voor wat berichtendiensten en telefoongesprekken, dan moet het wel goedkomen.

Je kunt ook een micro-sd-kaart in het toestel plaatsen door de accu eruit te halen. Die accu heeft een vermogen van 3040 mAh. Daarmee kom je een dag gewoon door, maar houd er wel rekening mee dat je hem aan het einde van die dag moet opladen. Draadloos opladen is niet aanwezig, dat gebeurt via een usb-c-kabel.

©PXimport

Zuinig omgaan met het milieu

Die usb-c-kabel wordt niet meegeleverd. Dat gebeurt met een reden. Fairphone gelooft namelijk dat je al zo’n kabel en oplader hebt liggen die je gebruiken kunt. Is dat niet het geval, dan kun je er nog eentje los bestellen op de website. Apple probeert nu hetzelfde trucje uit te halen met de Apple Watch Series 6. Die smartwatch wordt niet voorzien van een oplader in de doos. Het bedrijf verkoopt dat als milieubesparend, maar in dit geval gaat het meer om kostenbesparing. En dat idee bespeuren we niet als het om de Fairphone 3+ gaat. De insteek is anders, omdat heel de bedrijfscultuur anders is. En daar is wat voor te zeggen.

De Fairphone 3+ heeft zes onderdelen die je kunt vervangen wanneer ze kapotgaan. Of wanneer je ze gewoon wil upgraden natuurlijk. Het idee hierachter is dat je je telefoon toch enigszins modern of nieuw kunt laten aanvoelen, zonder meteen een nieuwe aan te schaffen. Op de website van de fabrikant zie je een overzicht met beschikbare onderdelen. Voorbeelden zijn de nieuwe camera’s en de matzwarte achterkant. En het mooie is: als je een Fairphone 3 hebt, dan kun je die onderdelen ook gebruiken in je oude smartphone. Kun je die 3+ toch laten liggen. Scheelt weer.

Het vervangen van de onderdelen gaat heel simpel. Je verwijdert de accu en schroeft alle schroeven los. Vervolgens druk je voorzichtig het scherm eruit, waardoor je gemakkelijk bij de losse modules komt. Bij de camera moet je eerst nog de lintkabel verwijderen, maar daarna schroef je ook hier de schroefjes los en druk je de module er gemakkelijk uit. Je plaatst de nieuwe camera, sluit hem weer aan, doet de schroeven erin en klaar is Kees. Mocht je er niet uitkomen, dan heeft Fairphone allerlei tutorials op YouTube staan. Het vervangen is dus gemakkelijk en toegankelijk, mede ook dankzij het feit dat er een kleine Philips-schroevendraaier meegeleverd wordt. Zolang je die bij de hand hebt, kun je dus de zes verschillende onderdelen van je Fairphone 3 Plus+.

©PXimport

©PXimport

Video en audio

Eén van de vervangbare onderdelen is het scherm. En laat dat nou net, samen met de achterkant, een onderdeel van een smartphone zijn dat heel vaak veel schade oploopt. Dus dan is het maar goed ook dat je het display zonder al te veel gedoe en kennis van zaken kunt vervangen.

Het lcd-scherm is 5,65 inch groot, heeft een full hd+-resolutie, een schermverhouding van 18:9 en een pixeldichtheid van 427 pixels per inch (ppi). Alles boven de 400 ppi levert een mooi beeld op en die conclusie kunnen we ook trekken bij de Fairphone 3+. Het scherm is niet uitmuntend en heeft zelfs een klein beetje last van een ghosting effect (waarbij restbeelden nog zichtbaar zijn na een bewegend beeld), maar voor de rest worden kleuren redelijk accuraat weergeven. Je kunt hier prima foto’s en video’s op bekijken; voor dagelijks gebruik oogt het gewoon netjes. Letters zijn perfect leesbaar. De kijkhoek is niet heel groot, maar dat is gelukkig ook niet het allerbelangrijkste.

De speaker op de Fairphone 3+ zit ook dit keer aan de linkerkant van het toestel. Wellicht handig voor mensen die rechts zijn, maar deze linkshandige vindt het niet altijd prettig. De audio klinkt constant weggemoffeld, omdat de vastgehouden telefoon leunt tegen de handpalm. En rechtshandigen moeten erop letten dat ze niet toch met hun vinger op die speaker zitten. Het is een prima oplossing voor wanneer je video’s horizontaal bekijkt, omdat je hand op dat moment niet voor de speaker, maar voor verticaal gebruik is het minder wenselijk. Wel moeten we zeggen dat de speaker beter klinkt dan zijn voorganger. De audio klinkt helder, maar is verder ontdaan van bas.

©PXimport

©PXimport

Camera-upgrades

De nieuwe cameramodule is stukken beter dan de module die met de vorige Fairphone geïntroduceerd werd. De 48 megapixelcamera schiet kleurrijke en gedetailleerde foto’s, maar daar heb je wel voldoende licht voor nodig. Is het net even te donker, dan merk je dat de camera het lastig krijgt. Er ontstaan dan artefacten en de kwaliteit gaat over het algemeen omlaag.

Opvallend is echter dat je de foto’s niet in de volledige resolutie kunt schieten. Je maakt ze standaard in 12 megapixel (waarbij de pixels dus gecombineerd worden voor meer licht en detail). Verder is de autofocus lekker snel en kun je nu gebruikmaken van object tracking en scene-optimalisatie. Er is geen optische zoom, maar je kunt wel tot acht keer digitaal inzoomen.

Verder zijn er nog wat irritante dingen. In de normale fotomodus is het zo dat tappen voor scherpstellen ook meteen de foto maakt. De Pro-modus doet dat dan weer niet. Daarnaast kun je 4k-video’s in 60 fps schieten, maar full hd-video’s weer niet; dat kan alleen in 30 fps of 120 fps. De slowmotionbeelden ogen overigens prima, maar verder niet indrukwekkend.

In dezelfde prijscategorie valt bijvoorbeeld de iPhone SE 2020 of de Google Pixel 4a. Beide smartphones maken veel betere foto’s dan de camera’s op de Fairphone 3+. Dat is dus wel iets om rekening mee te houden.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Android 10 tot en met Android 14

Het toestel wordt direct geleverd met Android 10. Ondanks de ietwat verouderde hardware, voelt het toestel daardoor toch modern aan. Je kunt dus genieten van alles dat Android 10 te bieden heeft: de nieuwe functies en de extra beveiliging. De beveiligingsupdate staat op 5 augustus 2020, waardoor het toestel dus iets achterloopt op de rest. Wel is het goed om te weten dat Fairphone van plan is vijf upgrades uit te brengen, waardoor je de telefoon dus ongestoord en veilig kunt gebruiken tot en met de release van Android 14. Dat komt de duurzaamheid echt ten goede.

Android 10 op de Fairphone 3 + is behoorlijk uitgekleed. Maar dat is in dit gevoel een positief punt. De telefoon is namelijk van alleen de standaard Google-apps voorzien. Je krijgt er één app van Fairphone bij, maar die kun je lekker uitschakelen. Daardoor heb je dus toegang tot vanilla Android, wat voor veel gebruikers een positieve ervaring oplevert. Er is geen bloatware en er zijn ook geen onnodige functies die je toch niet gebruikt. Verder is het opvallend dat het toestel standaard geleverd wordt met de ouderwetse navigatie toetsen in beeld, maar gelukkig kun je dat veranderen naar de nieuwe manier van navigeren (namelijk met de nieuwe gestures).

©PXimport

Fairphone 3+ – conclusie

Laten we eerlijk zijn. Voor een bedrag van 470 euro kun je betere smartphones in huis halen. Op het gebied van goede software kun je terecht bij onder meer Nokia en de OnePlus Nord en qua camerawerk doen vooral de Pixel 4 en de iPhone SE 2020 wonderen voor ongeveer hetzelfde bedrag. Echter, de reden dat je voor een Fairphone gaat, is omdat je andere waarden hecht aan je smartphonegebruik.

Je vindt het belangrijk dat zo’n toestel duurzaam is en goed is voor het milieu. En wat dat aangaat, is Fairphone de enige in zijn soort. Door het kunnen omwisselen van de modules en de vijf beloofde upgrades, hoef je de komende jaren geen ander toestel te kopen, wat uiteindelijk beter is voor het milieu. Ja, de Fairphone 3+ heeft verouderde hardware, maar voor een doorsnee gebruiken (die wat WhatsApp’t, telefoontjes pleegt en foto’s en video’s deelt) kan het ermee door. Verwacht echter niet dat je hierop goed kunt gamen.

Het is in elk geval goed om te zien dat Fairphone nog steeds nieuwe modules blijft maken en meer investeert in gerecycled plastic. Daarin is de fabrikant echt een voorbeeld voor onder meer Google, Apple en Samsung. Onderaan de streep kies je voor de Fairphone 3+ omdat je de idealen steunt van het bedrijf, niet omdat je een smartphone zoekt die veel aanbiedt voor weinig geld.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.