De Apple Watch van vorig jaar (Series 5) was tot nu toe de beste allround smartwatch. Dit jaar heeft de 6e generatie van de Apple Watch dat stokje overgenomen. Veel is hetzelfde gebleven maar met een snellere processor, een helderder scherm en een extra sensor die het zuurstofgehalte in je bloed meet is de Apple Watch Series 6 toch weer flink beter geworden.

Het is bizar hoe snel de smartwatch-lijn van Apple is gegroeid. De eerste Apple Watch werd eind 2014 geïntroduceerd en volgens onderzoeksbureau Asymco was Apple in 2017 al de grootste horlogefabrikant ter wereld. IDC becijferde zelfs dat Apple in het laatste kwartaal van 2017 meer horloges had verkocht dan de hele Zwitserse horloge-industrie in dat kwartaal. Vorig jaar deed Apple het voor het eerst het hele jaar beter dan die Zwitserse horlogebedrijven. En dan hebben we het maar niet over Fitbit, Samsung en andere smartwatch-fabrikanten: Apple is voorlopig de smartwatch-koning. Dus wat doe je als Apple bij je jaarlijkse modelupdate? Niet te veel veranderen!

Vertrouwde vorm, nieuwe kleuren

Qua afmetingen en vorm is er niets gewijzigd ten opzichte van de Series 4 en 5. Groot voordeel: oude bandjes blijven nog steeds passen. Wel zo verstandig want zo houdt Apple bestaande gebruikers tevreden want losse bandjes zijn best prijzig. Qua kleuren is er naast de bekende grijze, zilveren en gouden variant nu ook de keuze voor een blauwe en rode. Je moet goed opletten welke variant je kiest want niet elk bandje past overal bij. Op Apple’s website vind je een uitgebreide selector waarmee je kunt zien hoe een bandje bij het klokje staat. Overigens zijn er nog (veel duurdere) versies beschikbaar in titanium en roestvrij staal, alleen worden die niet in Nederland geleverd. Dat komt doordat het versies met 4G zijn dat in ons land nog niet wordt ondersteund. Snellere processor en helderder scherm

©PXimport

Snellere processor en helderder scherm

De Watch Series 6 heeft een nieuwe processor gekregen, de S6. Deze is gebaseerd op de A13 Bionic-processor uit de iPhone 11 en volgens Apple is de S6 20 procent sneller dan de S5 uit de Apple Watch Series 5 en de Apple Watch SE. In de praktijk merk ik er amper wat van in vergelijking met de Series 5. Wat ik wel duidelijk merk is dat het opladen weer een stuk sneller gaat en het verbeterde scherm. Deze is als hij ‘aan’ staat net zo helder en duidelijk als het scherm uit de Series 5 maar de verbetering zit vooral in de ruststand. Dan dimt het scherm (dat kun je uitzetten) en deze stand is bij de Series 6 een stuk helderder en bruikbaarder dan bij de Series 5.

©PXimport

Extra sensor meet zuurstofgehalte

Een nieuwe sensor is de saturatiemeter, je kunt het aan de achterkant goed zien door de rode lampjes naast de groene. Daarmee wordt het zuurstofgehalte in je bloed gemeten. Dat wordt ook wel bloedzuurstof of SpO2 genoemd. In deze corona-tijden is het wel een gewilde functie omdat je ongemerkt een te lage saturatiewaarde kunt hebben terwijl er misschien wel wat aan de hand is. Het is overigens geen medisch goedgekeurde sensor zoals de ECG-functie, je moet het gewoon gebruiken om je eigen nieuwsgierigheid te bevredigen. Of de sensor goed meet kan ik dus niet zeggen, bij mij schommelden de waarden tussen 86% en 100% waarbij duidelijk te merken was dat ‘in rust’ en dus bij rustig ademhalen de saturatie lager was dan bij actievere momenten. Ook bewust wat sneller en dieper ademen vlak voor een meting deed wonderen voor de score. Ik verklaar mezelf dan ook voorlopig nog ‘corona-vrij’ op dat gebied.

©PXimport

Dagelijks gebruik

In het dagelijks gebruik is de Apple Watch Series 6 geweldig, net als de voorgaande modellen. Het heldere always-on-scherm en de saturatiemeter zijn de grootste merkbare veranderingen. De rest van de verbeteringen komen voornamelijk op het conto van WatchOS 7, maar die gelden ook voor de Series 4 en 5. Zelfs Series 3 wordt nog door WatchOS 7 ondersteunt, maar niet alle nieuwe functies.

Qua duurzaamheid is er nog wel een kritische kanttekening te plaatsen. Een Apple Watch gaat best lang mee, mits je hem niet laat vallen op een harde ondergrond. Het scherm is gemaakt van Ion-X-glas en is bij normaal gebruik behoorlijk krasvast. Maar doordat de kast zwaarder is dan de bandjes valt hij altijd met het scherm of zijkant van het scherm naar beneden. En bij een barst in het scherm is het einde oefening. Repareren kan niet, je krijgt dan een vervangende unit. Die ‘schermreparatie’ kost voor het niet-4G-model ruim 325 euro. De accu vervangen kost net geen 100 euro. Houd dus een reserve-spaarvarken achter de hand.

©PXimport

Conclusie

De verregaande integratie met iOS en vooral de moeiteloze en logische werking maken de Apple Watch 6 veruit de beste allround smartwatch. Net als zijn voorgangers overigens. Want alleen als je geen iPhone hebt of specifieke sport-doeleinden hebt. Dan komen andere smartwatches in beeld. En dan nog ben je vaak het beste uit met een relatief eenvoudige en veel goedkopere fitnesstracker dan welke Android-compatible smartwatch ook.

Heb je al een Apple Watch Series 4 of 5, dan is upgraden naar de Series 6 niet erg nodig of je moet de vernieuwingen ten opzichte van de Series 5 de moeite waard vinden. Heb je een Series 3 of ouder, dan zou ik toch heel erg gaan twijfelen of het niet eens tijd is om te upgraden.

Liveservicegames en hero shooters waren in 2016 niet per se nieuw. Destiny ging al twee jaar hard, en hoewel nieuwkomer Overwatch erg goed ontvangen werd, trokken sommigen al snel vergelijkingen met Valve’s inmiddels oude Team Fortress 2. Toch wist de hero shooter van Blizzard een Game of the Year Award voor de neus van onder andere Uncharted 4: A Thief’s End weg te grissen. Het was een glorieus begin van een moeizaam traject.

In de afgelopen tien jaar onderging Overwatch grote veranderingen. Na een groot succes met ruim 50 miljoen totale spelers in de eerste drie jaar kondigde Blizzard in 2019 aan dat er een vervolg zou komen, dat ‘naast het originele Overwatch’ moest bestaan en uitgebreid werd met Player-versus-Environment-content. De 6-tegen-6 Player-versus-Player-gameplay waar Overwatch om bekendstaat, zou blijven bestaan en voorzien worden van dezelfde content in de twee games. Ook zou Overwatch 2 een exclusieve PvE-modus met een verhaallijn en skill-trees krijgen, waarmee ieder personage op zowel grote als subtiele wijze aangepast kon worden.

©Blizzard

Nee, toch niet

Wie Overwatch 2 sinds de early access-verschijning eind 2022 heeft gespeeld, weet dat daar maar bar weinig van is waargemaakt. Overwatch en Overwatch 2 werden ten eerste geen aparte titels: laatstgenoemde heeft de plaats van het origineel simpelweg ingenomen. Die verhaalmodus? Voor 15 euro kreeg je met de 1.0-release van Overwatch 2 in augustus 2023 toegang tot drie missies. Die verkochten niet goed genoeg voor Blizzard – volgens bronnen Bloomberg - waarmee de mogelijkheid van meer PvE-content direct werd begraven.

Het was toen zelfs al bekend dat de PvE-modus grotendeels geschrapt was, gezien de modus volgens regisseur Aaron Keller ‘de focus tijdens het ontwikkelproces van de game belemmerde’. Dat is geen vreemde redenering, maar PvE was wel juist datgene dat Overwatch 2… nou ja, Overwatch 2 maakte. Uiteindelijk was de lancering van de ‘nieuwe’ game vooral een grote update, met drie nieuwe personages, wat extra arena’s en een nieuwe 5v5-opzet in plaats van 6v6. Er stond nu slechts een ‘2’ achter.

©Blizzard

Een alternatieve toekomst

Recent werd aangekondigd dat Overwatch 2 het cijfer van de naam afknipt met het twintigste seizoen en dus weer gewoon Overwatch heet – we zijn dus weer terug bij af. Ik stapte zelf destijds op de Overwatch-trein door juist de belofte van PvE in het vervolg, en heb uiteindelijk pakweg 300 uren tussen beide games verdeeld. Hoewel ik naarmate de tijd vorderde wat uren in de competitieve modus stak, maakte het spelen met vrienden de ervaring écht vermakelijk.

Gezellig kletsen, schreeuwen tegen willekeurige teamgenoten en de mix van tactiek en variatie die de vele personages in Overwatch bieden: dat staat mij bij. Een PvE-modus waarin juist dat samenspel en de speelwijze van de verschillende heroes aan te passen zijn naar jouw speelstijl was een soort heilige graal, die uiteindelijk dus nooit verscheen. Dat is eeuwig zonde. De competitieve e-sportscene van Overwatch is al sinds het begin een belangrijk aspect van de game, dus ergens is het begrijpelijk dat het team dit niet uit het oog wilde verliezen.

©Blizzard

Maar juist in de laatste jaren zien we een interessante verschuiving naar PvE, of in ieder geval multiplayer-ervaringen die niet geheel om competitie draaien. Denk aan Helldivers 2 van een paar jaar terug, waarin vrienden en willekeurige spelers het opnemen tegen legioenen aan vijanden – en zelfs wereldwijd samen naar een doel werken. Of de explosie aan zogenaamde ‘friendslop’ games als Peak en Lethal Company, die geheel draaien om het samen uitvoeren van taken als een berg beklimmen of het verzamelen van schroot. Een game als Arc Raiders bevat daarbij ook PvP-elementen, maar staat ook bij omdat meerdere spelers samen kunnen komen om een gigantische robot te verslaan. Video’s waarbij spelers plots oude vrienden tegenkomen in de game tonen aan waarom PvE momenteel zó ontzettend leuk kan zijn.

De realiteit

Het is achteraf makkelijk te zeggen, maar de originele visie voor Overwatch 2 had best een prominente rol in het huidige gamelandschap kunnen bekleden. Met de aankondiging werden uitgebreide skilltrees getoond voor de verschillende personages waar Overwatch om bekendstaat.

©Blizzard

Een van Mei’s speciale vaardigheden is bijvoorbeeld het veranderen in een ijspegel, om zo health terug te verdienen en een paar seconden onverwoestbaar te zijn. Met een van de skills die getoond werd veranderde deze ijspegel in een ijsbal, waarmee ze op spectaculaire wijze door groepen vijanden kan kegelen. De PvE-modus had de potentie om een soort zandbak voor dergelijke ideeën en ingrijpende veranderingen voor het klassieke Overwatch te worden. Een speelsere mix van skills en samenwerking om juist die avonturen uit bijvoorbeeld een Helldivers 2 te nabootsen. De tactische teamgameplay had dan ook niet hoeven verdwijnen, het zou juist vet geweest zijn om met vrienden verschillende skills af te stemmen en los te laten op de robots van Null Sector.

Dat is nog zoiets: de lore en verhaallijn van Overwatch zijn ontzettend interessant, en had meer in de schijnwerpers kunnen staan met de PvE-insteek. Nog voordat ik de games überhaupt had aangeraakt, verslond ik de prachtig geanimeerde filmpjes van Blizzard en verhalen die ze voor de personages uitbrachten.

Wat ik dan ook zie van de nieuwe update wringt met mijn gevoel. Ja, het lijkt erop dat Blizzard een inhaalslag maakt en sneller met nieuwe personages komt om de game fris te houden. Het wekt de indruk dat we weer terug zijn bij het ‘oude’ Overwatch, en dat de ontwikkelaar nog altijd een sterke hero shooter wil behouden nu concurrenten als Marvel Rivals het speelveld hebben betreden. Toch kan ik het niet laten om te fantaseren over hoe Overwatch meer had kunnen zijn dan een hero shooter.

De realiteit is dat het Overwatch-team geen goede balans wist te vinden tussen het bijhouden van de PvP- en competitieve scene van Overwatch en de ontwikkeling van de PvE. Zonde, want zeker in het huidige multiplayerklimaat, waar mensen steeds meer achterover lijken te hangen om met elkaar te spelen in plaats van tegen elkaar, had het originele Overwatch 2 perfect gepast.

Samen met onze vrienden van bol geven we wekelijks een nieuwe game weg, en deze week is dat natuurlijk Mario Tennis Fever.

Fever verscheen namelijk deze week voor de Nintendo Switch 2 en is volgens onze Simon een uitstekende Mario-sportgame. Met z'n Fever Rackets - die speciale slagen vol onvoorspelbare effecten mogelijk maken - goede basisgameplay en flink wat content weet Fever boven de afgelopen delen uit te stijgen:

Mario Tennis Fever barst van de content. De vele personages, banen en rackets geven unieke, diepere lagen aan de gameplay en multiplayerpotjes gaan met grote glimlach en een berg vertier gespeeld worden. Jammer voor de wat volwassenere spelers dat die volgende laag diepgang nét niet geraakt wordt. Daarvoor is het singleplayeraanbod niet genoeg, de tegenstanders niet uitdagend genoeg en ontbreekt er hier en daar net wat finesse. Maar ga zo door, Nintendo. Mario Tennis Fever zit namelijk wél in de richting van die tijdloze Camelot-klassiekers waar we zo naar hunkeren.

Winnen

Wat moet je doen om te winnen? Ga naar de website van bol, vind de productcode in de url (bestaande uit zestien cijfers) en vul die hieronder in het invulformulier in! Vergeet ook niet je naam en emailadres in te vullen, dan sturen we je zo snel mogelijk een code om de game fysiek op bol.com te bestellen!

Werkt het formulier niet? Klik dan hier.