Voor wie nog enige herinnering heeft aan het tijdperk vóór Windows is het DOS-venster iets nostalgisch van heel vroeger, iets als een Elfstedentocht … Maar het MS-DOS-venster is er nog steeds! En je kunt er meer mee dan je wellicht denkt. Daarom: 10 MS-DOS-tips!

Tip 1: DOS op de taakbalk

Klik op de Start-knop van Windows en tik CMD. Als de treffer Opdrachtprompt tevoorschijn komt, klik je daarop met de rechtermuisknop om te kiezen voor de contextmenu-optie Aan de taakbalk vastmaken. Met als gevolg dat de Opdrachtprompt (= het DOS-venster) op de taakbalk komt te staan.

©PXimport

Tip 2: DOS als administrator

Je kunt het pictogram van de Opdrachtprompt op de taakbalk aanklikken met de linkermuisknop om het DOS-venster direct te openen. Je kunt ook de rechtermuisknop twee keer gebruiken: een keer om het contextmenu van het pictogram Opdrachtprompt te openen en een keer om het contextmenu van de menu-optie Opdrachtprompt tevoorschijn te laten komen. Waarna je onder andere de mogelijkheid hebt om de Opdrachtprompt als administrator te starten.

Tip 3: DOS beter leesbaar

Standaard ingesteld is het niet prettig werken met het DOS-venster. Klik twee keer met de rechtermuisknop op het pictogram van de Opdrachtprompt, dat reeds op de taakbalk staat. Kies voor de contextmenu-optie Eigenschappen. Ga aan het werk op de tabbladen Kleuren en Lettertype. Kies voor mooi contrasterende kleuren en stel tevens een grotere letter in. Het voorbeeldvenster laat zien hoe dat uitpakt.

©PXimport

Tip 4: DOS op de juiste plek

Als je de Opdrachtprompt opent, dan kom je – standaard ingesteld – in je gebruikersmap terecht. En daarna kan het een heel gedoe zijn om met behulp van de DOS-opdracht CD op de juiste plek terecht te komen. Dat moet anders! 

Druk op Windows-toets+R en start de tool Regedit. Als de Register-editor is gestart, ga je naar de sleutel HKEY_CLASSES_ROOT\Directory\shell\cmd. Klik die sleutel aan met de rechtermuisknop en kies voor Machtigingen. Klik op de knop Geavanceerd en daarna bij de sectie Eigenaar op de knop Wijzigen. Stel jezelf in als nieuwe eigenaar van de sleutel en plaats dan een vinkje voor de optie Eigenaar van onderliggende containers en objecten vervangen.

Als dat is gedaan, ga je de Gebruikers – jij bent er eentje van – het Volledig beheer geven. Teruggekeerd bij de eerdergenoemde sleutel ga je de parameternaam HideBasedOnVelocityId vervangen door ShowBasedOnVelocityId. Ga vervolgens naar een map in Windows Verkenner, houd Shift ingedrukt en klik met de rechtermuisknop. Om vanaf nu gebruik te kunnen maken van de contextmenu-optie Opdrachtvenster hier openen.

Tip 5: Lijstje met bestanden

Ga met de Opdrachtprompt naar een map waarvan je de inhoud weleens op papier wilt zetten. Geef dan deze twee commando’s: DIR >map.txt en DIR /s >mappen.txt. De eerste opdracht zet de inhoud van de hoofdmap in het bestand map.txt. De tweede opdracht zet de inhoud van de hoofdmap én alle submappen in het bestand mappen.txt. 

In een map met mp3-bestanden zou je ook dit commando kunnen proberen: DIR *.mp3 /s >mp3bestanden.txt. Gebruik daarna Kladblok om de aangemaakte txt-bestanden te openen.

©PXimport

Tip 6: Razendsnel weggooien

Met behulp van de Opdrachtprompt kun je bestanden en (sub)mappen razendsnel weggooien. Ga met de Opdrachtprompt naar een map waarvan je de inhoud wilt verwijderen. Je kunt het commando DEL *.* /s gebruiken om alle bestanden in alle (sub)mappen weg te gooien. Met Y bevestig je dat. Met daarna eventueel het commando RMDIR . /s om alle submappen weg te gooien. Ook nu bevestig je dat met Y. 

De hoofdmap is op dit moment nog niet weg te gooien, want daar sta je in met het DOS-venster.

Tip 7: Kijk op de netwerkkaart(en)

Open het DOS-venster en geef het commando IPCONFIG. Je krijgt dan de ip-configuratie van de netwerkkaart(en) te zien. Op die manier kom je – bijvoorbeeld – te weten of je ip-adressen netjes zijn ingeregeld. Als je daar meer over wilt weten, kun je IPCONFIG /ALL proberen. En als je vervolgens het idee krijgt dat je webbrowser niet lekker reageert, probeer dan IPCONFIG /FLUSHDNS maar eens.

©PXimport

Tip 8: Zuinig met energie

Open het DOS-venster als administrator en geef het commando POWERCFG /LIST. Je krijgt dan alle energiebeheerschema’s te zien en je ziet ook welk energiebeheerschema actief is. Het commando POWERCFG /ENERGY kan je vertellen of er problemen zijn met het energiebeheer van je computer.

Tip 9: Repareren met behulp van DOS

Ga als administrator naar het DOS-venster. Om te weten of het besturingssysteem nog lekker in elkaar zit, gebruik je dit commando: SFC /VERIFYONLY. Daarna even geduld. Als blijkt dat er iets niet in orde is, kun je een reparatieslag laten uitvoeren met behulp van dít commando: SFC /SCANNOW. In de praktijk kun je op deze manier enorm veel Windows-problemen tackelen!

©PXimport

Tip 10: Afsluiten via DOS

Open het DOS-venster en geef het commando SHUTDOWN /?. Je krijgt dan alle mogelijkheden te zien waarmee je jezelf kunt afmelden bij Windows en waarmee je Windows ook (op diverse manieren) kunt afsluiten. Het commando SHUTDOWN /S zal de computer afsluiten. 

Met behulp van het commando SHUTDOWN /R kun je de computer opnieuw – schoon – laten starten. Vergeet zeker het commando SHUTDOWN /HYBRID niet, want daarmee sluit je de computer af zodat er de volgende keer supersnel kan worden gestart.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.