Het streamen van films en series op je telefoon of tablet is eenvoudig, maar voor een grotere kijkervaring kun je deze ook koppelen aan je televisie. Zo stream je moeiteloos content van je mobiele apparaat naar je tv-scherm. In dit artikel leggen we uit hoe je dat doet.

Tabletbezitters leven in een gouden eeuw qua content: steaming videoapplicaties zoals Netflixen zelfgemaakte video's en foto's moeten allemaal gedeeld worden. En hoewel online delen erg gemakkelijk is, is het veel leuker om het in het echt te doen. Het probleem is het scherm van je tablet: perfect voor één of twee personen, maar met vijf mensen eromheen is het toch echt veel te klein. Dit geldt nog sterker voor de iPad mini met zijn kleine scherm.

Het goede nieuws is dat je waarschijnlijk al een apparaat in je woonkamer hebt dat perfect is. Je tv is groot, helder, en niemand hoeft moeite te doen om te kunnen zien wat erop gebeurt. Er is een toenemend aantal manieren om er foto's en video's op te bekijken, van simpele kabels tot ingenieuze - maar vaak dure - draadloze opties .

Hier bekijken we beide opties, evenals de diensten die je in staat stellen om je abonnementen, foto's en video's op het grote scherm te delen - en de diensten waarmee dat niet kan. Hoewel we het voornamelijk over Android tablets hebben, geldt hetzelfde advies voor Android smartphones.

HDMI

HDMI (High Definition Multimedia Interface) is de huidige interface standaard. Als je je televisie in het afgelopen decennium gekocht hebt heeft hij een HDMI-poort, net als vrijwel elke settopbox, gamesconsole, en een redelijk aantal foto- en videocamera's. Het voordeel van HDMI, afgezien van de alomtegenwoordigheid ervan (wat betekent dat het goedkoop is), is het feit dat het tegelijkertijd plaats biedt voor zowel HD video als audio, waardoor je niet een film in full-HD hoeft te bekijken met de slechte speakers van je tablet voor het geluid. Een HDMI output is een voordeel dat veel Android tablets hebben ten opzichte van Apple's iPad.

Er zijn drie formaten HDMI-pluggen. Reguliere HDMI (Type A, links) zijn de volledige poorten die je vindt op apparaten waarop ruimte geen probleem is: denk aan tv's, laptops, en gamesconsoles. De poorten die je gewoonlijk op tablets en telefoons vindt zullen ofwel Type C (ook wel Mini HDMI genoemd, midden) of Type D (Micro HDMI, rechts) zijn. Van deze is Micro HDMI, of Type D, het kleinst.

Welk type poort je tablet ook heeft, je kunt deze redelijk goedkoop aan een HDMI poort koppelen: Je hoeft waarschijnlijk niet meer dan 10 tot 15 euro uit te geven aan een HDMI naar Mini-HDMI of Micro-HDMI kabel.

©PXimport

Een heleboel tablets hebben HDMI of één van de verkleinde varianten. De Acer Iconia A1, Archos 80 Titanium en Nokia 2520 - en heel veel andere - hebben het. Het is de meest eenvoudige aanpak.

Maar je hoeft niet per se een tablet met een HDMI-uitgang te kopen om hem aan je tv te kunnen koppelen.

MHL / Slimport

HDMI is eenvoudig te begrijpen: het is een poort die slechts één ding doet. Het nadeel is dat niet alle tablets een HDMI-uitgang hebben. Het goede nieuws is dat er een paar breed ondersteunde standaarden verschenen zijn waarmee Android eigenaren verbinding kunnen maken met externe displays door middel van hun eigen micro-usb-poort.

©PXimport

De standaarden in kwestie zijn MHL (Mobile High Definition Link) en de nieuwere SlimPort. Ze zien er allebei hetzelfde uit, wat voor de hand ligt aangezien ze simpelweg de micro-usb-poort op een Android apparaat gebruiken om video te leveren.

Net als HDMI, ondersteunen SlimPort en MHL zowel video als audio, met maximaal acht beschikbare kanalen voor surround sound. Beide vereisen normaal gesproken een break-out box: een kleine dongle tussen je apparaat en tv die het signaal van je telefoon converteert naar een signaal dat compatibel is met HDMI.

Je kunt verwachten om zo tussen de 15 en de 35 euro te betalen voor een SlimPort of MHL signaalconverter. Daardoor is het wat duurder dan het gebruiken van een tablet met een HDMI-poort, maar vooral MHL wordt door veel telefoon- en tabletfabrikanten ondersteund.

Er zijn verschillende versies van MHL geweest: we zijn momenteel bij versie drie, die de maximale resolutie verhoogt naar 4K. Dit is hetzelfde als SlimPort, en betekent dat beide standaarden zeer vergelijkbare technische specificaties bieden. Een voordeel van MHL is de brede ondersteuning van tv fabrikanten: kijk naar de achterkant van je tv, en als de HDMI-poort een MHL logo erboven heeft staan kun je een HDMI naar micro-usb-kabel gebruiken om de twee met elkaar te verbinden - de HDMI kabel levert stroom aan je tablet of telefoon, dus je hebt geen extra adapters of kabels nodig.

Als je tv MHL niet ondersteunt, of als je een SlimPort apparaat hebt, zul je een adapter nodig hebben. SlimPort gebruikers kunnen verwachten om zo rond de 20 euro uit te moeten geven, terwijl MHL gebruikers wat minder hoeven te betalen. Als je MHL gebruikt is de kans groot dat je een externe voedingsbron nodig zult hebben: MHL 3 kan tot 10 watt van het host apparaat gebruiken.

SlimPort heeft hier het voordeel: er is geen externe voedingsbron nodig, waardoor de opstelling minder rommelig is. Beide apparaten vereisen echter dat het scherm van de tablet aan staat, dus break-out boxen hebben meestal een micro-usb poort zodat je een oplader kunt gebruiken.

De ondersteuning voor MHL en SlimPort varieert enorm. Omdat er drie verschillende versies van MHL zijn, plus SlimPort, moet je de specificaties van je apparaat controleren voordat je een adapter koopt. De Microsoft Surface en Samsung Galaxy Tab 3 ondersteunen MHL, terwijl de Google Nexus 5 juist SlimPort ondersteunt.

Apple gebruikers hebben het gemakkelijker: hoewel de iPad technisch gezien compatibel is met DisplayPort, kun je hem alleen met Apple's eigen kabels aan een scherm koppelen. Het nadeel is de prijs: Je moet bijna 50 euro neertellen voor een officiële HDMI-adapter die je aan de Lightning connector van een iPad kunt koppelen (voor oudere iPads is er een 30-pin versie verkrijgbaar).

Er zijn ook adapters die niet door Apple zijn geproduceerd en dat scheelt enorm in de prijs. Voor iets meer dan een tientje kun je zo'n adapter kopen. Bedenk wel dat deze adapters mogelijk niet zo goed werken als de officiële van Apple. Doe daarom voorafgaand aan je aankoop wat onderzoek naar de adapter die je wilt kopen.

Draadloos

Het is geweldig om video rechtstreeks van een tablet naar je tv te kunnen beamen. Het goede van Android is dat er meerdere manieren zijn om dit te doen. Miracast is een draadloze standaard die een ad hoc netwerk aanmaakt tussen twee apparaten, doorgaans je tablet en een settopbox dit Micracast ondersteunt.

Een toenemend aantal tv's ondersteunt Miracast zonder dat er extra hardware voor nodig is. Miracast gebruikt H.264 voor videotransmissie, wat efficiënte compressie en goede full-HD beeldkwaliteit betekent. Beter nog, Miracast ondersteunt DRM (Digital Rights Management), wat inhoudt dat diensten zoals iPlayer en YouTube naar een tv gestreamd kunnen worden. Maar niet alle diensten werken. Android apparaten met Android 4.2 hebben Miracast ondersteuning.

Een alternatief is Google's Chromecast. Deze goedkope dongle kun je in een ongebruikte HDMI-poort van je tv pluggen, en deze maakt verbinding met je draadloze netwerk. Chromecast ondersteuning begint alomtegenwoordiger te worden, waardoor content van diensten zoals iPlayer, Netflix, enzovoorts met de Chromecast kan worden afgespeeld terwijl de dongle al het werk doet in plaats van je tablet, en dat is goed nieuws voor je batterijduur.

Sinds juli 2014 is het ook mogelijk om Chromecast te gebruiken om het display op je Android apparaat te spiegelen, waardoor je op je tablet op Play kunt drukken en er (DRM-vrije) video op je tv wordt afgespeeld. Hetzelfde geldt voor alles wat het scherm kan weergeven, waaronder apps, games, en foto's.

Het aansluiten van een Chromecast werkt erg eenvoudig. Het maakt in principe ook niet uit welke generatie Chromecast je hebt. Ook de ChromeCast Ultra, die 4K-beelden en HDR streamt sluit je op dezelfde manier aan. 

Ook is er een Chromecast Ultra. Het grote verschil met de reguliere versie van de Chromecast is dat je in 4K kunt streamen. Heb je dus een tablet met een 4K-scherm (bij veel tablets heet dit vaak Ultra HD, dan is het dus aan te raden om voor de duurdere Chromecast te gaan. De Ultra is namelijk enkele tientjes duurder. 

Chromecast aansluiten 

©PXimport

Apple gebruikers hebben opnieuw een eenvoudigere, maar duurdere oplossing. De iPad en iPhone ondersteunen geen enkele open streaming standaard, dus je zult een Apple TV(ongeveer 150 euro) moeten aanschaffen. Deze ondersteunt AirPlay mirroring, uitsluitend vanaf iOS apparaten, en net als Chromecast biedt het verschillende streaming diensten waaronder Netflix.

Met een Apple TV 4K kun je, zoals de naam al doet vermoeden, ook films en series in 4K streamen. Bovendien kan de Apple TV HDR-beelden afspelen. High Dynamic Range-beelden (meestal afgekort als HDR) zijn beelden met meerdere helderheidsniveaus. Met HDR worden schaduwen bijvoorbeeld donkerder terwijl een zonnige lucht licht blijft. Hierdoor krijg je een gedetailleerder en realistischer beeld.

Zorg dat het werkt

Video streamen vanaf je smartphone of tablet naar je tv zal afhangen van de setup die je gekozen hebt. Als je een fysieke connectie gebruikt, zoals HDMI, MHL of SlimPort, zal de content op het display van je tablet gewoon op je tv verschijnen zodra alles eenmaal verbonden is.

Dit is eenvoudig, maar er zitten een aantal nadelen aan. Je tablet verstuurt namelijk alleen een signaal wanneer het scherm aan staat. Dit betekent dat je batterij snel leegloopt, dus de kans is groot dat je de oplader zult moeten inpluggen om te zorgen dat hij er niet tijdens de show mee ophoudt.

Als je tablet video heeft die je zelf hebt aangeleverd, in de vorm van DRM-vrije bestanden, kun je prima mirroring gebruiken, en hetzelfde geldt voor commerciële diensten zoals Netflix, ITV Player en iPlayer. Maar het is niet allemaal even rooskleurig. Aanbieders van content weten dat consumenten extra zullen betalen voor het gemak van het streamen van tv-series in het hele huis.

Als je draadloos gaat, is Miracast momenteel de beste optie voor display mirroring, aangezien het simpelweg de inhoud op het scherm van je Android apparaat draadloos doorstuurt. Dus als je een foto opent op het scherm van je tablet, verschijnt deze op je tv - net als met een fysieke connectie zoals HDMI. Hetzelfde geldt voor veel apps: BBC's iPlayer, YouTube en Vimeo werken allemaal via Miracast. 

Hoewel veel fabrikanten Miracast ondersteunen, is het verwarrende wel dat elke fabrikant zijn eigen variant van Miracast aanbiedt en hier vaak ook een andere naam aan geeft. Miracast wordt niet (meer) ondersteund door Android en iOS, maar Windows 10 en Windows 11 kan wel streamen via Miracast. Heb je moeite om een verbinding tot stand te brengen, kijk dan even hier. Goedkope streamingsticks uit China bieden vaak wel ondersteuning voor Miracast.

Het nadeel van Miracast is hetzelfde als bij een kabelverbinding: het scherm van je tablet moet de hele tijd aan staan om het te laten werken. Dat, in combinatie met hogere eisen voor de draadloze radio van je apparaat (vooral als je tegelijkertijd van het internet aan het streamen bent), kan ervoor zorgen dat je een veel kortere batterijduur hebt.

Wil je een nieuwe TV kopen maar weet je niet waar je op moet letten? Bekijk onze YouTube-video!

The Duskbloods, de nieuwe game van Elden Ring- en Dark Souls-ontwikkelaar FromSoftware, zal echt alleen op Nintendo Switch 2 uitkomen.

Dat heeft de ontwikkelaar benadrukt bij het bekendmaken van zijn kwartaalcijfers (via VGC). Daarbij werd ook nog eens benadrukt dat The Duskbloods nog altijd gepland staat om ergens dit jaar uit te komen, net zoals de Switch 2-versie van Elden Ring.

Over de exclusieve Switch 2-release van The Duskbloods: "Het wordt verkocht via een samenwerking met Nintendo, met verkoopverantwoordelijkheden verdeeld per regio. De game komt alleen voor Nintendo Switch 2 beschikbaar." Daarmee is dus duidelijk gemaakt dat Nintendo een nauwe samenwerking met FromSoftware is aangegaan voor de game en dat het spel niet zomaar op andere platforms uit zal komen.

Over The Duskbloods

The Duskbloods werd begin vorig jaar aangekondigd in een speciale Nintendo Direct waarin de eerste Switch 2-games werden getoond, maar sindsdien zijn er geen nieuwe beelden van het spel uitgebracht. Zoals gezegd is de game ontwikkeld door FromSoftware, het Japanse bedrijf dat naam voor zichzelf heeft gemaakt met enorm uitdagende spellen, waaronder de Dark Souls-serie en Bloodborne. Met de openwereldgame Elden Ring scoorde de ontwikkelaar enkele jaren geleden nog een megahit.

The Duskbloods wordt een PvPvE-game, waarbij spelers het dus tegen elkaar en tegen computergestuurde vijanden opnemen. Maximaal acht spelers doen aan potjes mee. Na het kiezen van een personage in een hub-gebied wordt men naar een gebied getransporteerd waar er met andere spelers en vijanden gevochten wordt, al kan men soms ook samenwerken om vijanden te verslaan.

Spelers besturen een 'Bloodsworn', wezens die dankzij een speciaal bloed dat in hun lichaam zit meer krachten tot hun beschikking hebben dan reguliere mensen. Ondertussen is het einde van de mensheid nabij, en bestaat de wereld uit verschillende tijdperken, wat voor een mengelmoes van stijlen zorgt.

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.