In het topsegment van Philips vind je deze 65OLED908 met Bowers & Wilkins-audio. De samenwerking met de Britse luidsprekerfabrikant loopt al enkele jaren en staat garant voor prima geluid. Voeg je daar Philips' beeldexpertise en een nieuw, helder oledpaneel aan toe, dan krijg je dit mooie resultaat.

Eén ding moet je Philips nageven: ze slagen erin om jaar na jaar knappe designs neer te zetten. Ook dit model komt met zijn typerend slanke oledscherm, dat onderaan voorzien is van een luidsprekerbalk, stijlvol voor de dag. Die steekt als een soort kin lichtjes uit naar voren en is afgedekt met Kvadrat-luidsprekerstof.

Aan de achterzijde zitten de Ambilight-leds en een grote woofer-module. Het toestel staat op een centrale draaivoet, maar in plaats van de typische voetplaat zie je alleen een vrij kleine U-vormige stand. De stabiliteit van de opstelling wordt gegarandeerd door een slanke, brede balk aan de achterzijde.

©Mees Tas | Lukkien.bv

Aansluitingen

De OLED908 moet het ondanks zijn prestige als topmodel stellen met twee HDMI 2.0-poorten en twee HDMI 2.1-poorten met 48Gb/s-bandbreedte. Er is ondersteuning voor ALLM, 4K120, VRR en ARC/eARC. De input-lag klokte af op 14,2 ms bij 4K60 en 5,2 ms bij 2K120. Met andere woorden: deze televisie is uitstekend geschikt voor gaming. Dat blijkt ook wel uit het feit dat de VRR-ondersteuning goed is voor zowel AMD FreeSync als NVIDIA G-Sync. ARC neemt een van je HDMI 2.1-poorten in beslag; dat is altijd lastig voor gamers met meerdere 4K120-bronnen. Maar met de ingebouwde luidsprekerbalk in gedachte koop je dit model niet met de intentie om er een externe audiobron aan te hangen.

De tv heeft verder een enkelvoudige tv-tuner. Je kunt eventueel opnemen en live-tv pauzeren als je een externe usb-schijf aansluit. We vinden daarnaast drie usb-poorten, een optische audio-uitgang (Toslink), een subwoofer pre-out voor eventueel een extra subwoofer en een hoofdtelefoonaansluiting.

©Eric Beeckmans

Beeldverwerking 

Topmodellen van Philips krijgen normaal gesproken een unieke krachtige processor: de P5 Dual Engine. De OLED908 is echter een uitzondering en gebruikt de P5 AI Perfecte Picture Engine, net als de OLED808. We zien dan ook veel gelijkenissen met dat model.

De prestaties zijn uitstekend, zeker wat upscaling betreft. Het nieuwe superresolutie-algoritme (te activeren met de instellingen Textuurverbetering) geeft beelden wat subtiele extra scherpte die nooit stoort, maar wel een tikkie meer realiteit in beeld brengt. Eén uitzondering: wanneer je ouder materiaal zoals dvd’s of lage kwaliteit live-tv bekijkt, kun je deze functie beter uitzetten. Ondanks de prima ruisonderdrukking is er dan toch risico dat je ongewenste effecten ziet.

©TP Vision

Voor kleurstroken in zachte gradiënten heeft Philips nog steeds geen toereikende oplossing. Heel subtiele stroken worden netjes verborgen, maar de gevallen die echt storen, daar weet de processor geen raad mee. Je kunt natuurlijk MPEG-ruisonderdrukking in een hogere stand zetten, maar dan riskeer je weer dat je veel detail verliest.

Philips levert wel uitstekend werk door bewegingsonscherpte het hoofd te bieden. Geholpen door de snelle reactietijd van het oledpaneel en dankzij een uitstekende motion interpolation-algoritme kun je dat typische geschokk (judder) bij snelle camerabewegingen laten verdwijnen. Zet de Motionstijl op Vloeiend of minstens op Standaard. Zeker voor sport, maar zelfs voor films vinden we dat een aanrader, al is dat ook een kwestie van persoonlijke smaak.

De lichtsensor kan niet alleen ingrijpen op de helderheid van het beeld, maar kan ook de donkere details wat accentueren of de kleurtemperatuur aanpassen. Alle drie zijn ze afzonderlijk te activeren. Die laatste optie schakelen we uit; ondanks de goede resultaten vinden we dat effect minder wenselijk.

©Mees Tas | Lukkien.bv

Oledscherm met MLA-technologie is erg helder

Als topmodel kreeg de OLED908 het nieuwste oledpaneel dat is uitgerust met een laagje microlenzen (MLA staat voor Micro Lens Array). Die laag minimaliseert de interne reflecties (en dus lichtverlies) van het oledpaneel. In combinatie met de aangepaste aansturing van het paneel is de verbetering van de piekhelderheid aanzienlijk.

We meten 1351 nits op het 10%-venster en 236 nits op een volledig wit scherm, allemaal in de uitstekend gekalibreerde HDR Filmmaker Mode. Dat is in lijn met de resultaten van de Panasonic MZW2004 en LG G3. Beide genoemde concurrenten scoren nog iets hoger op het 10%-venster, maar Philips neemt de leiding op het volledig witte scherm.

Het kleurbereik van 96% P3 is daarnaast uitstekend. Philips heeft de tonemapping aanzienlijk bijgestuurd ten opzichte van wat we zagen op de OLED808. De processor geeft nog steeds voorrang aan correcte, intense kleuren ten koste van wat helderheid, maar de ongewenste kleurstroken zijn verdwenen.

De processor maakt erg goed gebruik van zijn helderheid, met erg duidelijke lichtaccenten. Af en toe verdwijnt er wat minimaal witdetail, maar dat was niet storend. In donkere scènes zien we weliswaar dat er wat zwartdetail kan ontbreken, al is dat gelukkig vooral zichtbaar in testpatronen en veel minder in gewone beelden. Ook hier zien we een lichte verbetering ten opzichte van de resultaten die we zagen op de OLED808. De kalibratie van de Filmmaker-mode was zowel in HDR als SDR erg goed.

©Mees Tas | Lukkien.bv

Bowers & Wilkins-geluid

De luidsprekerbalk onder op de tv springt misschien niet in het oog, maar is wel een belangrijk onderdeel van de aantrekkingskracht van deze tv. Hij is ontworpen door Bowers & Wilkins, een gerenommeerd luidsprekerfabrikant uit het Verenigd Koninkrijk. Achter de Kvadrat-luidsprekerstof schuilt een 3.1-opstelling; de woofer zit in de rug van het apparaat en laat omwille van zijn afmeting mooie resultaten vermoeden. De tv ondersteunt Dolby Atmos en DTS:X.

We doken eerst in de Dolby Atmos-soundtracks, en de klank is prima met duidelijke dialogen, knappe, diep klinkende explosies en een bescheiden ruimtelijk gevoel. Omhoog gerichte luidsprekers ontbreken op deze televisie, dus een echt hoogte-effect is er helaas niet. We missen bovendien een beetje een ruimer surround-gevoel.

Aangemoedigd door de mooie klanken schakelen we over naar muziek, en daar kan deze Philips zich uitstekend onderscheiden. Ongeacht het genre was de klank erg aangenaam, met duidelijke stemmen, fijne hoge tonen en een goede, strak klinkende bas. Duik even in de instellingen voor je favoriete preset als je de klank wat wilt bijsturen.

©Mees Tas | Lukkien.bv

Google TV en een nieuwe afstandsbediening

De OLED908 draait op Google TV en levert een vlotte en aangename werking. Het platform biedt de ruimste selectie aan apps en enorm veel aanbevelingen gesorteerd in verschillende categorieën. Er is ondersteuning voor Chromecast, maar helaas niet voor Apple AirPlay. Philips biedt wel DTS Play-Fi, maar dat is vooral handig als je de tv wilt uitbreiden met een Philips-soundbar. Voor meer detail kun je terecht in het artikel over Google TV.

De blikvanger wat gebruiksgemak betreft is echter de nieuwe afstandsbediening. De toetsen zijn verlicht zodra je er eentje aanraakt en de afstandsbediening gebruikt een ingebouwde oplaadbare batterij. Opladen doe je via usb-c.

De vormgeving is erg slank, de randen zijn ietwat scherp: dat geeft een erg knappe look, maar ligt soms wat ongemakkelijk in de hand. De toetsen hebben een uitstekende, lichte maar duidelijke aanslag. De vormgeving en lay-out sluiten aan bij de trend om minder toetsen te gebruiken, maar daar heeft Philips een handige oplossing voor.

Het numerieke toetsenbord licht namelijk op onder de D-pad zodra je op de nummertoets drukt (tussen de volume en kanaaltoetsen). Een uitstekende oplossing, want zo blijven cijfertoetsen fysiek beschikbaar zonder extra ruimte in te nemen. Voor de volume- en kanaaltoetsen koos Philips kanteltoetsen. Dat is ook een aanpak die we voor het eerst zien. Het vraagt wat minimale gewenning, maar het werkt wel.

©Eric Beeckmans

Conclusie

De Philips 65OLED908 is een mooie combinatie van beeld en geluid. Wie liever geen soundbar in huis haalt, maar audio toch belangrijk vindt, zal blij zijn met de prestaties van de Bowers & Wilkins-configuratie. De beeldkwaliteit is uitstekend en leunt op het nieuwste oledpaneel voor een erg hoge piekhelderheid, maar dankt zijn prima beeldverwerking ook aan de Philips P5-processor. De minpunten zijn beperkt: soms wat minder goed schaduwdetail en geen effectieve oplossing voor kleurstroken. Het gebruiksgemak is dankzij Google TV en vooral de vernieuwde afstandsbediening zeer goed. Gamers worden bovendien voorzien van alle belangrijke features.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.