Aan kwalitatieve tv’s met uitstekend beeld is er geen gebrek. Wie net dat ietsje meer zoekt, een tv die de lat net wat hoger legt, moet zeker deze Philips overwegen. Naast sprankelend beeld, met OLED-scherm voor superieur contrast, voorzag Philips de 65OLED936/12 van een Bowers & Wilkins luidsprekersysteem. Tijd voor een review.

De tv staat vaak centraal in de woonkamer en dus is een design met een speciaal tintje altijd welkom. Deze Philips is inderdaad een echte blikvanger. Het OLED-scherm staat op een ranke, chroomkleurige hals die overgaat in een indrukwekkende luidsprekerbalk. Een tv en soundbar in één dus. De afwerking straalt klasse uit, van het OLED-scherm met zijn fijne rand, tot de metalen micromesh en Kvadrat-luidsprekerstof op de soundbar. 

Overigens niet zomaar een soundbar, want Philips klopte aan bij het gerenommeerde Britse luidsprekerhuis Bowers & Wilkins. De audioliefhebber herkent het iconische “Tweeter on Top” design. Verder is een Philips tv natuurlijk niet volledig zonder Ambilight, op dit topmodel een vierzijdige versie. Die komt best tot zijn recht aan de muur, daarvoor stak Philips zelfs een extra nek in de doos die bedoeld is voor wandmontage. 

Ambilight, een reeks leds aan de achterzijde van het toestel, brengt op unieke wijze sfeer naar de woonkamer. De leds smeren kleur op de wand achter het toestel, in sync met het beeld op het scherm. De beeldindruk wordt daardoor nog sterker. Maar je kan Ambilight ook gebruiken om je feesten thuis op te leuken, de leds kunnen ook op muziek reageren. Of gebruik Ambilight als sfeerlicht, de mogelijkheden zijn legio.

©PXimport

Pittige audio

Die indrukwekkende luidsprekerbalk springt zo in het oog dat we hem eerst testen. Bowers & Wilkins ontwierp een 3.1.2 kanaal-systeem van 70 Watt. De Kvadrat luidsprekerstof verbergt dus twee omhoog gerichte speakers die de hoogtekanalen van Dolby Atmos content voor hun rekening nemen. We duwen de Dolby Atmos demo-disc in onze speler, en even later knikken we goedkeurend. Demotracks, maar ook filmscènes zoals Batman vs Superman klinken fantastisch.

Schakel naar de ‘film’ preset en je wordt ondergedompeld in surroundklank, met een duidelijk hoogte-effect en een stevige baslijn. Wie toch wat extra ‘rumble’ wilt, heeft de optie om een externe subwoofer aan te sluiten, daarvoor beschikt het toestel over een aparte subwoofer pre-out. 

Vergis je overigens niet, de soundbar is meer dan bruut geweld, ze heeft ook heel wat finesse en controle in huis. Dat komt prima tot zijn recht als je van verfijnde vocale muziek geniet, een beetje ontspannen jazz, of een vleugje klassiek. Kortom, dit is een knappe audio-oplossing, iets waar je bij veel andere toestellen voor naar een externe soundbar moet grijpen.

©PXimport

Helder, kleurrijk en contrastvol

Op dit topmodel koos Philips voor het meest recente, en helderdere OLED-paneel. Met een piekhelderheid van 932 nits op een 10% venster en 184 nits op een volledig wit scherm zet deze Philips zich duidelijk naast en soms zelfs boven vergelijkbare toppers van concurrenten. Top contrast, en een rijk kleurbereik (95% P3) dat is een zekerheid wanneer je een OLED-scherm in huis haalt. Met dan ook nog eens ondersteuning voor alle belangrijke HDR-formaten, inclusief Dolby Vision en HDR10+ Adaptive heeft deze Philips alles in huis om sprankelende HDR-beelden op het scherm te zetten. De HDR Filmmaker Mode is bovendien uitstekend gekalibreerd. 

De Philips bewaart ook in zeer heldere kleuren heel wat kleurverzadiging, en dat geeft heldere beelden wat extra intensiteit, al kan dat soms een tikje contrast kosten. Het toestel bewaart dankzij goede tonemapping ook heel wat witdetail, zelfs in zeer helder gemasterde content.

Dat de SDR-prestaties uitstekend zijn verrast ons helemaal niet. Ook hier levert de Filmmaker mode een zeer goede kalibratie, met nauwkeurige kleurweergave en neutrale grijsschaal. Omdat Philips echt het maximum uit het paneel probeert te halen verlies je mogelijk een tikje witdetail, en de dithering in donkerste tinten kan wat zwartdetail kosten. 

In praktijk ga je daar zelden last van hebben, maar wie dat wil kan dat met een professionele kalibratie aanpakken, de Philips is ‘Calman Ready’ en ondersteunt automatische kalibratie.

©PXimport

Beeldkwaliteit met aandacht voor elk detail

Goede beeldprestaties steunen niet enkel op een kleur, contrast en helderheid, maar ook op top beeldverwerking. De Philips P5 AI Dual Picture Processing Engine vind je exclusief op de topmodellen, en hij levert in alle opzichten knap werk. Superieure upscaling krijgt wat extra scherpte en detail dankzij de lokale AI-gebaseerde scherpte, die in het beeld verschillende onderdelen een eigen behandeling geeft. 

De processor heeft een specifieke oplossing om kleurbanden weg te werken in zachte gradiënten, met uitstekend resultaat. Goed nieuws voor sportliefhebbers en gamers: de 65OLED936/12 ondersteunt nu Fast Motion Clarity, een 120Hz Black Frame Insertion techniek die in snelle actiebeelden voor haarscherp detail zorgt. Je levert daarvoor een minimum aan helderheid in, maar de techniek veroorzaakt geen irritant geflikker. 

Om inbranden zo goed mogelijk te voorkomen, detecteert de processor zeer fijnmazig statische beeldelementen zodat hij die kan dimmen als ze te lang op het scherm staan. Kijk je niet altijd in de Filmmaker Mode of Thuisbioscoop mode, dan kan je het aan de tv overlaten om te detecteren wanneer je film kijkt, hij schakelt dan zelf naar de gewenste mode.

©PXimport

Ruim uitgerust, ook voor gamers

Ietwat opvallend voor een topmodel moet de tv het wel met een enkelvoudige tv-tuner stellen. Opnemen naar USB en tegelijk een ander kanaal bekijken is dus geen optie. Vier HDMI-aansluitingen, dat is tegenwoordig standaard. Deze Philips beschikt over twee maal HDMI 2.0 en twee maal HDMI 2.1. Die laatsten leveren 48Gbps bandbreedte, en ondersteunen 4K120 en VRR (HDMI VRR, AMD Freesync en NVIDIA Gsync). Ook ALLM en eARC zijn aanwezig. 

De input-lag van 20,6ms (4K60) en 10,7ms (2K120) is goed, al doen concurrenten het op dit vlak iets beter. Toch is dit een prima keuze voor gamers.

Philips gebruikt Android TV als smart tv-platform. Dat betekent een zeer ruime bibliotheek aan toepassingen, waaronder alle belangrijke streamingdiensten. De interface werkt vlot en snel, met dank aan een krachtige chipset. De remote is een slanke verschijning die goed en lekker in de hand ligt dankzij de Muirhead leder rug. Toch zijn we er niet helemaal tevreden over. De vlakke afwerking en nauw op elkaar aansluitende toetsen veroorzaakt namelijk te gemakkelijk een ongewenste toetsaanslag. 

Philips implementeerde ook DTS Play-Fi. De tv kan dan daardoor een onderdeel worden van een multiroom audio-systeem, met heel wat mogelijkheden. Je kan draadloze surround speakers aansluiten, de tv-audio op een speaker in de keuken of op je smartphone beluisteren, of de audio van je smartphone naar de tv sturen.

©PXimport

Conclusie

De Philips 65OLED936/12 is een knappe combinatie van top beeld én geluid. We vinden heel weinig minpunten aan het toestel. De remote stelde ons wat teleur met die occasionele foute toetsaanslag. En op een topmodel hoort wat ons betreft een dubbele tv-tuner. Maar verder is het voluit genieten. 

Het heldere OLED-scherm met zijn intens contrast en rijke kleuren is een plezier voor het oog. Philips’ P5 AI Dual Picture Engine zorgt voor prachtige resultaten, met verfijnd detail en uitstekende upscaling. Extra features ten opzichte van de lagere modellen, zoals een anti-banding oplossing in zachte kleurgradiënten, garanderen een piekfijn beeld. 

De Bowers & Wilkins geluidsoplossing geeft de tv niet enkel een uniek uitzicht maar brengt ook heel knap geluid naar de woonkamer. Films in Dolby Atmos vullen de kamer moeiteloos. Smart features worden geleverd door Android TV, en met DTS Play-Fi en vierzijdige Ambilight heeft deze Philips nog twee unieke troeven. 

De Philips 65OLED936/12 is een perfecte keuze voor de filmliefhebber, maar ook sportfans en gamers zullen er van genieten. 

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.