Het Duitse audiomerk Teufel brengt ieder jaar nieuwe bluetooth in-ears uit. Ieder jaar lijken de oortjes een stapje vooruit te maken. Maar hoe zit dat met de tweede generatie van de Real Blue headset? Je leest het in deze Teufel Real Blue TWS 2 review.

Ieder jaar verschijnt een nieuw setje Teufel-oortjes en ieder jaar wordt een ander minpunt weggepoetst. De Real Blue TWS van 2021 beschikte over een usb-c-aansluiting, waar de Airy True Wireless (2020) niet over beschikte. Deze tweede generatie Real Blue-oortjes beschikken over een bijbehorende app, zodat je je oortjes naar wens afstelt. Kleine progressie, maar het voelt alsof Teufel steeds een inhaalslagje moet maken omdat het achter de feiten aanloopt.

Want terwijl Teufel ijverig een app in elkaar geknutseld heeft, lijkt de concurrentie niet stil te hebben gezeten op het gebied van ruisonderdrukking (ANC), de transparante modus, pasvorm en geluidskwaliteit. Gebieden waar Teufel zich de komende generatie wat meer op kan richten.

Geluidskwaliteit Teufel Real Blue TWS 2

In de handleiding wijst Teufel erop dat de oortjes goed in het oor geplaatst moeten worden voor de optimale ervaring. Natuurlijk. Dat spreekt voor zich, maar het is geen overbodige luxe. De oortjes zijn namelijk makkelijk een beetje scheef in het oor geplaatst, waardoor de geluidsbeleving een stuk minder is. Heb je de oortjes goed recht in het oor, dan komt het geluid optimaal tot zijn recht. Want het is geluidskwaliteit waar een merk als Teufel zichzelf mee profileert.

En die geluidskwaliteit is in orde. De balans is gevonden in de afstemming, waardoor hoge-, midden en lage tonen in balans zijn. Toch vallen de kleine details in het middengebied soms wat weg en mist het geluid kracht. Hierdoor weet het opzwepende gitaar- en danswerk je niet echt te overtuigen het hoofd of heupen in beweging te zetten. Wel weet het geluid zich prima te lenen voor andere soorten muziek, zoals pop, klassiek en jazz. Of gesproken geluid, zoals podcasts en luisterboeken. Dat komt omdat het geluid opmerkelijk helder klinkt.

Toch had het iets hoogwaardiger gekund, wellicht als Teufel een andere bluetooth-codec had gebruikt. De Teufel Real Blue TWS 2 ondersteunt SBC en AAC. Geen LDAC, dat hoogwaardigere geluidskwaliteit aan kan. De oortjes verbinden met de nieuwste bluetoothversie (5.2). Waarmee in theorie met een update later de bluetooth LE codec ondersteund kan worden, die nog hogere geluidskwaliteit belooft. Of zou Teufel bluetooth LE bewaren voor de Real Blue TWS 3?

Teufel-app

In de nieuwe Teufel-app kun je desgewenst de geluidskwaliteit naar wens aanpassen met de equalizer. Dat was wel een beetje een gemis, vooral voor de verfijnde luisteraar die Teufel doorgaans probeert te bedienen. Verder kun je de afspeelmodus in- of uitschakelen en instellen na hoeveel ongebruikte tijd de oortjes uitschakelen… en dat is eigenlijk alles.

De functionaliteit van de app is net even te karig. Vooral de mogelijkheid de bediening anders in te stellen is een groot gemis. Nu is het één keer tikken voor volumebediening, twee keer tikken voor pauze, drie keer tikken voor vorige of volgende nummer. Andere bediening instellen zit er niet in. Ook mist er bijvoorbeeld functionaliteit om de oortjes terug te vinden wanneer je ze kwijt bent.

Ruisonderdrukking en transparantie

Zoals je mag verwachten van in-ears in deze prijsklasse heb je dus ook de beschikking over ruisonderdrukking en een transparante modus. Deze kun je inschakelen in de app, of door van luistermodus te wisselen door je vinger enkele tellen op het oortje te houden.

Er is een merkbaar verschil tussen de luistermodi. De ruisonderdrukking blokkeert omgevingsgeluid en de transparante modus laat juist omgevingsgeluid door. Toch bleef ik in praktijk hangen bij de reguliere afspeelmodus omdat beide luistermogelijkheden geen enorm verschil maken.

De transparante modus zorgde er bijvoorbeeld voor dat ik wel wat rumoer op de werkvloer meekreeg. Maar onderscheiden wie iets zegt. Dat bleek lastig. De ruisonderdrukking wist me niet helemaal af te sluiten van de buitenwereld. En bovendien: als je de Real Blue TWS 2 oortjes goed in je oor hebt, weten ze al flink buitengeluid af te sluiten.

Accuduur Teufel Real Blue TWS 2

Voordeel van de reguliere afspeelmodus is ook dat je met minimaal omgevingsgeluid het langst luistert. Die accuduur is dan dik in orde, ongeveer zeven uur. Wanneer je ruisonderdrukking of transparantie aan hebt is de afspeelduur iets minder dan zes uur.

Het oplaaddoosje kan de oortjes zo’n drie en een half keer volledig laden. Het oplaaddoosje zelf is voorzien van een usb-c-aansluiting om op te laden. Draadloos laden ontbreekt. Het oplaaddoosje is voorzien van ledjes die aanduiden hoe vol de batterij is en wanneer er verbinding is gemaakt met bluetooth. Het dekseltje voelt wat kwetsbaar.

Hoewel de oortjes even goed geplaatst moeten worden, zitten ze comfortabel genoeg om lang te gebruiken. De vorm van de oortjes zorgt er ook voor dat het gewicht voldoende verdeeld is dat de in-ears niet uitvallen bij beweging, maar echt ‘rotsvast’ zitten ze ook niet.

Alternatieven voor de Teufel Real Blue TWS 2

De Teufel Real Blue TWS 2 zijn all-round goed, maar weten nergens écht in uit te blinken. De app is wat beperkt, de geluidsweergave mist kracht en de afspeelmodi maken geen groot verschil. Dat maakt andere alternatieven wat geschikter als je wel net even wat meer zoekt. Bijvoorbeeld de Sony LinkBuds S, Jabra Elite 5 of Huawei FreeBuds Pro 2 bieden dat wel.

Conclusie: Teufel Real Blue TWS 2 kopen?

De Teufel Real Blue TWS 2 heeft een paar kleine minpuntjes, maar is over het algemeen een all-round goede keus. Toch weten andere oortjes van Apple, Jabra en Sony meer te overtuigen met pasvorm, geluidsbeleving, ruisonderdrukking en functies. Teufel heeft echter de goede accuduur als troefkaart.

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.