Het Duitse audiomerk Teufel brengt ieder jaar nieuwe bluetooth in-ears uit. Ieder jaar lijken de oortjes een stapje vooruit te maken. Maar hoe zit dat met de tweede generatie van de Real Blue headset? Je leest het in deze Teufel Real Blue TWS 2 review.

Ieder jaar verschijnt een nieuw setje Teufel-oortjes en ieder jaar wordt een ander minpunt weggepoetst. De Real Blue TWS van 2021 beschikte over een usb-c-aansluiting, waar de Airy True Wireless (2020) niet over beschikte. Deze tweede generatie Real Blue-oortjes beschikken over een bijbehorende app, zodat je je oortjes naar wens afstelt. Kleine progressie, maar het voelt alsof Teufel steeds een inhaalslagje moet maken omdat het achter de feiten aanloopt.

Want terwijl Teufel ijverig een app in elkaar geknutseld heeft, lijkt de concurrentie niet stil te hebben gezeten op het gebied van ruisonderdrukking (ANC), de transparante modus, pasvorm en geluidskwaliteit. Gebieden waar Teufel zich de komende generatie wat meer op kan richten.

Geluidskwaliteit Teufel Real Blue TWS 2

In de handleiding wijst Teufel erop dat de oortjes goed in het oor geplaatst moeten worden voor de optimale ervaring. Natuurlijk. Dat spreekt voor zich, maar het is geen overbodige luxe. De oortjes zijn namelijk makkelijk een beetje scheef in het oor geplaatst, waardoor de geluidsbeleving een stuk minder is. Heb je de oortjes goed recht in het oor, dan komt het geluid optimaal tot zijn recht. Want het is geluidskwaliteit waar een merk als Teufel zichzelf mee profileert.

En die geluidskwaliteit is in orde. De balans is gevonden in de afstemming, waardoor hoge-, midden en lage tonen in balans zijn. Toch vallen de kleine details in het middengebied soms wat weg en mist het geluid kracht. Hierdoor weet het opzwepende gitaar- en danswerk je niet echt te overtuigen het hoofd of heupen in beweging te zetten. Wel weet het geluid zich prima te lenen voor andere soorten muziek, zoals pop, klassiek en jazz. Of gesproken geluid, zoals podcasts en luisterboeken. Dat komt omdat het geluid opmerkelijk helder klinkt.

Toch had het iets hoogwaardiger gekund, wellicht als Teufel een andere bluetooth-codec had gebruikt. De Teufel Real Blue TWS 2 ondersteunt SBC en AAC. Geen LDAC, dat hoogwaardigere geluidskwaliteit aan kan. De oortjes verbinden met de nieuwste bluetoothversie (5.2). Waarmee in theorie met een update later de bluetooth LE codec ondersteund kan worden, die nog hogere geluidskwaliteit belooft. Of zou Teufel bluetooth LE bewaren voor de Real Blue TWS 3?

Teufel-app

In de nieuwe Teufel-app kun je desgewenst de geluidskwaliteit naar wens aanpassen met de equalizer. Dat was wel een beetje een gemis, vooral voor de verfijnde luisteraar die Teufel doorgaans probeert te bedienen. Verder kun je de afspeelmodus in- of uitschakelen en instellen na hoeveel ongebruikte tijd de oortjes uitschakelen… en dat is eigenlijk alles.

De functionaliteit van de app is net even te karig. Vooral de mogelijkheid de bediening anders in te stellen is een groot gemis. Nu is het één keer tikken voor volumebediening, twee keer tikken voor pauze, drie keer tikken voor vorige of volgende nummer. Andere bediening instellen zit er niet in. Ook mist er bijvoorbeeld functionaliteit om de oortjes terug te vinden wanneer je ze kwijt bent.

Ruisonderdrukking en transparantie

Zoals je mag verwachten van in-ears in deze prijsklasse heb je dus ook de beschikking over ruisonderdrukking en een transparante modus. Deze kun je inschakelen in de app, of door van luistermodus te wisselen door je vinger enkele tellen op het oortje te houden.

Er is een merkbaar verschil tussen de luistermodi. De ruisonderdrukking blokkeert omgevingsgeluid en de transparante modus laat juist omgevingsgeluid door. Toch bleef ik in praktijk hangen bij de reguliere afspeelmodus omdat beide luistermogelijkheden geen enorm verschil maken.

De transparante modus zorgde er bijvoorbeeld voor dat ik wel wat rumoer op de werkvloer meekreeg. Maar onderscheiden wie iets zegt. Dat bleek lastig. De ruisonderdrukking wist me niet helemaal af te sluiten van de buitenwereld. En bovendien: als je de Real Blue TWS 2 oortjes goed in je oor hebt, weten ze al flink buitengeluid af te sluiten.

Accuduur Teufel Real Blue TWS 2

Voordeel van de reguliere afspeelmodus is ook dat je met minimaal omgevingsgeluid het langst luistert. Die accuduur is dan dik in orde, ongeveer zeven uur. Wanneer je ruisonderdrukking of transparantie aan hebt is de afspeelduur iets minder dan zes uur.

Het oplaaddoosje kan de oortjes zo’n drie en een half keer volledig laden. Het oplaaddoosje zelf is voorzien van een usb-c-aansluiting om op te laden. Draadloos laden ontbreekt. Het oplaaddoosje is voorzien van ledjes die aanduiden hoe vol de batterij is en wanneer er verbinding is gemaakt met bluetooth. Het dekseltje voelt wat kwetsbaar.

Hoewel de oortjes even goed geplaatst moeten worden, zitten ze comfortabel genoeg om lang te gebruiken. De vorm van de oortjes zorgt er ook voor dat het gewicht voldoende verdeeld is dat de in-ears niet uitvallen bij beweging, maar echt ‘rotsvast’ zitten ze ook niet.

Alternatieven voor de Teufel Real Blue TWS 2

De Teufel Real Blue TWS 2 zijn all-round goed, maar weten nergens écht in uit te blinken. De app is wat beperkt, de geluidsweergave mist kracht en de afspeelmodi maken geen groot verschil. Dat maakt andere alternatieven wat geschikter als je wel net even wat meer zoekt. Bijvoorbeeld de Sony LinkBuds S, Jabra Elite 5 of Huawei FreeBuds Pro 2 bieden dat wel.

Conclusie: Teufel Real Blue TWS 2 kopen?

De Teufel Real Blue TWS 2 heeft een paar kleine minpuntjes, maar is over het algemeen een all-round goede keus. Toch weten andere oortjes van Apple, Jabra en Sony meer te overtuigen met pasvorm, geluidsbeleving, ruisonderdrukking en functies. Teufel heeft echter de goede accuduur als troefkaart.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.