Het Duitse audiomerk Teufel brengt ieder jaar nieuwe bluetooth in-ears uit. Ieder jaar lijken de oortjes een stapje vooruit te maken. Maar hoe zit dat met de tweede generatie van de Real Blue headset? Je leest het in deze Teufel Real Blue TWS 2 review.

Ieder jaar verschijnt een nieuw setje Teufel-oortjes en ieder jaar wordt een ander minpunt weggepoetst. De Real Blue TWS van 2021 beschikte over een usb-c-aansluiting, waar de Airy True Wireless (2020) niet over beschikte. Deze tweede generatie Real Blue-oortjes beschikken over een bijbehorende app, zodat je je oortjes naar wens afstelt. Kleine progressie, maar het voelt alsof Teufel steeds een inhaalslagje moet maken omdat het achter de feiten aanloopt.

Want terwijl Teufel ijverig een app in elkaar geknutseld heeft, lijkt de concurrentie niet stil te hebben gezeten op het gebied van ruisonderdrukking (ANC), de transparante modus, pasvorm en geluidskwaliteit. Gebieden waar Teufel zich de komende generatie wat meer op kan richten.

Geluidskwaliteit Teufel Real Blue TWS 2

In de handleiding wijst Teufel erop dat de oortjes goed in het oor geplaatst moeten worden voor de optimale ervaring. Natuurlijk. Dat spreekt voor zich, maar het is geen overbodige luxe. De oortjes zijn namelijk makkelijk een beetje scheef in het oor geplaatst, waardoor de geluidsbeleving een stuk minder is. Heb je de oortjes goed recht in het oor, dan komt het geluid optimaal tot zijn recht. Want het is geluidskwaliteit waar een merk als Teufel zichzelf mee profileert.

En die geluidskwaliteit is in orde. De balans is gevonden in de afstemming, waardoor hoge-, midden en lage tonen in balans zijn. Toch vallen de kleine details in het middengebied soms wat weg en mist het geluid kracht. Hierdoor weet het opzwepende gitaar- en danswerk je niet echt te overtuigen het hoofd of heupen in beweging te zetten. Wel weet het geluid zich prima te lenen voor andere soorten muziek, zoals pop, klassiek en jazz. Of gesproken geluid, zoals podcasts en luisterboeken. Dat komt omdat het geluid opmerkelijk helder klinkt.

Toch had het iets hoogwaardiger gekund, wellicht als Teufel een andere bluetooth-codec had gebruikt. De Teufel Real Blue TWS 2 ondersteunt SBC en AAC. Geen LDAC, dat hoogwaardigere geluidskwaliteit aan kan. De oortjes verbinden met de nieuwste bluetoothversie (5.2). Waarmee in theorie met een update later de bluetooth LE codec ondersteund kan worden, die nog hogere geluidskwaliteit belooft. Of zou Teufel bluetooth LE bewaren voor de Real Blue TWS 3?

Teufel-app

In de nieuwe Teufel-app kun je desgewenst de geluidskwaliteit naar wens aanpassen met de equalizer. Dat was wel een beetje een gemis, vooral voor de verfijnde luisteraar die Teufel doorgaans probeert te bedienen. Verder kun je de afspeelmodus in- of uitschakelen en instellen na hoeveel ongebruikte tijd de oortjes uitschakelen… en dat is eigenlijk alles.

De functionaliteit van de app is net even te karig. Vooral de mogelijkheid de bediening anders in te stellen is een groot gemis. Nu is het één keer tikken voor volumebediening, twee keer tikken voor pauze, drie keer tikken voor vorige of volgende nummer. Andere bediening instellen zit er niet in. Ook mist er bijvoorbeeld functionaliteit om de oortjes terug te vinden wanneer je ze kwijt bent.

Ruisonderdrukking en transparantie

Zoals je mag verwachten van in-ears in deze prijsklasse heb je dus ook de beschikking over ruisonderdrukking en een transparante modus. Deze kun je inschakelen in de app, of door van luistermodus te wisselen door je vinger enkele tellen op het oortje te houden.

Er is een merkbaar verschil tussen de luistermodi. De ruisonderdrukking blokkeert omgevingsgeluid en de transparante modus laat juist omgevingsgeluid door. Toch bleef ik in praktijk hangen bij de reguliere afspeelmodus omdat beide luistermogelijkheden geen enorm verschil maken.

De transparante modus zorgde er bijvoorbeeld voor dat ik wel wat rumoer op de werkvloer meekreeg. Maar onderscheiden wie iets zegt. Dat bleek lastig. De ruisonderdrukking wist me niet helemaal af te sluiten van de buitenwereld. En bovendien: als je de Real Blue TWS 2 oortjes goed in je oor hebt, weten ze al flink buitengeluid af te sluiten.

Accuduur Teufel Real Blue TWS 2

Voordeel van de reguliere afspeelmodus is ook dat je met minimaal omgevingsgeluid het langst luistert. Die accuduur is dan dik in orde, ongeveer zeven uur. Wanneer je ruisonderdrukking of transparantie aan hebt is de afspeelduur iets minder dan zes uur.

Het oplaaddoosje kan de oortjes zo’n drie en een half keer volledig laden. Het oplaaddoosje zelf is voorzien van een usb-c-aansluiting om op te laden. Draadloos laden ontbreekt. Het oplaaddoosje is voorzien van ledjes die aanduiden hoe vol de batterij is en wanneer er verbinding is gemaakt met bluetooth. Het dekseltje voelt wat kwetsbaar.

Hoewel de oortjes even goed geplaatst moeten worden, zitten ze comfortabel genoeg om lang te gebruiken. De vorm van de oortjes zorgt er ook voor dat het gewicht voldoende verdeeld is dat de in-ears niet uitvallen bij beweging, maar echt ‘rotsvast’ zitten ze ook niet.

Alternatieven voor de Teufel Real Blue TWS 2

De Teufel Real Blue TWS 2 zijn all-round goed, maar weten nergens écht in uit te blinken. De app is wat beperkt, de geluidsweergave mist kracht en de afspeelmodi maken geen groot verschil. Dat maakt andere alternatieven wat geschikter als je wel net even wat meer zoekt. Bijvoorbeeld de Sony LinkBuds S, Jabra Elite 5 of Huawei FreeBuds Pro 2 bieden dat wel.

Conclusie: Teufel Real Blue TWS 2 kopen?

De Teufel Real Blue TWS 2 heeft een paar kleine minpuntjes, maar is over het algemeen een all-round goede keus. Toch weten andere oortjes van Apple, Jabra en Sony meer te overtuigen met pasvorm, geluidsbeleving, ruisonderdrukking en functies. Teufel heeft echter de goede accuduur als troefkaart.

De smartphones van Poco zijn over het algemeen goed geprijsd als je kijkt naar wat je ervoor terugkrijgt. De nieuwe Poco F8 Ultra heeft een prijskaartje van minimaal 800 euro. Gaat die regel ook hier op?

Want wat voor smartphone kun je precies aanbieden als je er net wat meer geld tegenaan gooit? Dat idee heeft een unieke telefoon opgeleverd, voorzien van een denimlook én een extra subwoofer achterop. Gewaagde keuzes, maar in een wereld waarin smartphones steeds meer naar elkaar toe groeien, en in hun identiteitscrisis meer en meer op iPhones gaan lijken, geen verkeerde ontwikkeling. Alleen daarom al zijn we enthousiast over de Poco F8 Ultra (Blue Denim-uitvoering).

Het helpt dan ook zeer dan de subwoofer daar niet alleen voor de show zit. Dit compacte speakertje geeft geluiden en audio meer dan genoeg ruimte om beter tot hun recht te komen vergeleken met reguliere smartphonespeakers. Weg is dat blikkige geluid, dat nu ruimte maakt voor warmere tonen en een bredere soundstage. Klinkt de muziek perfect? Dat kun je niet verwachten, maar we zijn desondanks onder de indruk van de Bose-luidspreker.

©Wesley Akkerman

Uniek en tof

De Poco F8 Ultra ligt prettig in de hand en voelt solide aan dankzij het aluminium frame. Met 220 gram is hij ook niet overdreven zwaar. Het fauxdenim op de achterkant draagt daarbij merkbaar bij aan de grip, waardoor hij niet snel uit je handen glipt. Juist door dat eigenzinnige uiterlijk is dit zo'n smartphone die je liever zonder hoesje gebruikt, ook al loop je daarmee iets meer risico op valschade.

Het grote amoled-paneel van 6,9 inch stelt evenmin teleur. Met zijn hoge resolutie (1.200 bij 2.608 pixels) en verversingssnelheid (120 Hertz) kom je niets tekort en oogt alles scherp en vlot. Het contrast is breed en zwartwaarden zijn diep, maar de kleuren kunnen soms net even wat flets ogen. Dat valt alleen op in directe vergelijkingen met andere smartphones; de kans is heel klein dat dit je hier iets van merkt in het dagelijkse gebruik of als je een minder geoefend oog hebt.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Wat je mag verwachten

Ook al draait de Poco F8 Ultra niet op de krachtigste processor die Qualcomm te bieden heeft, in de praktijk merk je daar weinig van. De Snapdragon 8 Elite Gen 5 voelt vlot aan bij multitasking en kan games zonder moeite aan, al moet je er wel rekening mee houden dat de Gen 5 warm (niet heet, gelukkig) kan worden wanneer je high-end spellen speelt. Niets om je zorgen over te maken, je zult hier namelijk je vingers niet aan branden.

Ook de accu stelt niet teleur. Met een capaciteit van 6.500 mAh haal je in veel gevallen probleemloos twee dagen, al hangt dat vanzelfsprekend af van hoe intensief je de smartphone gebruikt. Speel je veel games, dan loopt hij sneller leeg, maar opladen gaat razendsnel. Met een geschikte 100w-lader, die je zelf moet aanschaffen, zit de accu binnen ongeveer veertig minuten weer helemaal vol.

Camera en software

Toch is niet alles goud wat er blinkt. Onder de juiste lichtomstandigheden maakt de Poco F8 Ultra kleurrijke en gedetailleerde beelden. Zoomen is geen probleem en ook de selfiecam lijkt goed om te gaan met verschillende huidtypen. De groothoeklens presteert echter minder goed: kleuren komen minder goed uit de verf en details vallen weg. De avondmodus stelt teleur, met een overdaad aan exposure, gebrekkige kleurenaccuraatheid en trage vastlegging.

Aangezien Poco een dochteronderneming is van Xiaomi, draait het toestel op HyperOS 3.0. De Poco staat daardoor vol met overbodige en dubbele apps, waaronder die van Xiaomi, waarvan je het gros kunt verwijderen. Ook kom je her en der wat reclame tegen. Verder is het besturingssysteem vlot en overzichtelijk, twee eigenschappen die we extreem belangrijk vinden. Je krijgt tot slot 'maar' vier Android-upgrades, evenals zes jaar aan beveiligingsupdates.

Poco F8 Ultra kopen?

Ondanks de kanttekeningen die we plaatsen bij de software- en camera-ervaringen, zijn er eigenlijk weinig redenen om niet voor de Poco F8 Ultra te kiezen. Hij oogt uniek, vindt in de subwoofer een handige toevoeging en voelt stevig aan. De door ons geteste Denim Blue-uitvoering heeft bovendien een faux denimlaagje op de achterkant voor extra grip (wat deze uitvoering wel een paar gram zwaarder maakt dan de Poco F8 Ultra Black). De prijs is misschien gevoelsmatig nog wat hoog, zeker voor dit merk. Maar zakt de prijs richting de 600 euro, dan krijg je een toptoestel dat zijn prijs meer dan waarmaakt en waar je langdurig plezier van hebt.

52137934

Spatial audio, oftewel ruimtelijke audio, belooft een luisterervaring waarbij het geluid niet alleen van links en rechts komt, maar je volledig omringt. Hoewel de marketingkreten je geregeld om de oren vliegen, is de techniek niet in elke situatie even zinvol. In dit artikel ontdek je wanneer ruimtelijke audio je ervaring verrijkt en wanneer je prima zonder kunt.

Vergeet het statische geluid van je oude vertrouwde stereo-set. Met spatial audio krijgt geluid eindelijk de diepte die het verdient. Dankzij slimme algoritmes die de akoestiek van de echte wereld nabootsen, ontsnapt de audio aan je koptelefoon of soundbar. Geluid beweegt vrij door de kamer, waardoor een helikopter in een film ook echt boven je hoofd lijkt te cirkelen. Het is de overstap van een platte foto naar een hologram, maar dan voor je oren.

Bioscoopervaring thuis

De meest logische toepassing voor spatial audio is zonder twijfel de moderne filmervaring. Wanneer je een blockbuster kijkt die is gemixt in formaten zoals Dolby Atmos, komt de techniek pas echt tot leven. Een helikopter die overvliegt of regen die op een dak klatert, krijgt een verticale dimensie die voorheen onmogelijk was met een standaard hoofdtelefoon of een simpele soundbar.

Voor filmliefhebbers die niet de ruimte hebben voor een volledige surround-installatie met fysieke speakers in het plafond, biedt spatial audio een overtuigend en compact alternatief dat de zogenaamde immersie aanzienlijk vergroot.

©ER | ID.nl

Muziek met een extraatje

Voor muziek is het nut van ruimtelijke audio iets genuanceerder en sterk afhankelijk van de productie. Bij klassieke concerten of live-opnames kan de techniek je het gevoel geven dat je midden in de concertzaal zit, waarbij de akoestiek van de ruimte tastbaar wordt. Ook bij moderne popmuziek die specifiek voor dit formaat is geproduceerd, kunnen artiesten creatiever omgaan met de plaatsing van instrumenten of subtiele geluidseffecten.

Toch blijft voor de purist die zweert bij een eerlijke, ongefilterde weergave van een studio-album de traditionele stereomix vaak de voorkeur genieten, omdat spatial audio de oorspronkelijke balans soms onnatuurlijk kan veranderen.

Gaming en de functionele voorsprong

In de wereld van gaming verschuift de waarde van spatial audio van puur esthetisch naar functioneel. Vooral in competitieve shooters is het horen van de exacte positie van een tegenstander een serieus dingetje. Door gebruik te maken van ruimtelijke audio kun je voetstappen boven, onder of achter je nauwkeurig lokaliseren. Dat geeft niet alleen een intensere spelervaring waarbij je volledig wordt opgeslokt door de spelwereld, maar biedt ook een tactisch voordeel dat met standaard audio simpelweg niet te evenaren is. Hierdoor is de techniek voor fanatieke gamers bijna onmisbaar geworden.

Wanneer kun je het beter uitschakelen?

Ondanks de indrukwekkende demonstraties is spatial audio niet altijd de beste keuze. Voor dagelijks gebruik, zoals het luisteren naar podcasts of het kijken van het journaal, voegt de extra ruimtelijkheid weinig toe en kan het de verstaanbaarheid van stemmen zelfs negatief beïnvloeden. Ook bij oudere opnames die door softwarematige kunstgrepen naar ruimtelijk geluid worden omgezet, ontstaat er vaak een hol en onnatuurlijk resultaat. In dergelijke gevallen is een zuivere stereoweergave nog altijd de meest betrouwbare weg naar een prettige luisterervaring.