Een compacte soundbar was eigenlijk het enige product dat nog mistte in de productlijn van Sonos. Volgens Sonos moet de Sonos Beam niet alleen bestaande, maar ook nieuwe klanten aansporen om hun woonkamer volledig in te richten met Sonos. Is de Sonos Beam overtuigend genoeg?

Sonos is al jarenlang consistent wat betreft vormgeving. Door de afgeronde hoeken en bedieningsicoontjes op de bovenkant zie je door het futuristische ontwerp gelijk dat het om een product van Sonos gaat. Bij het plaatsen van de soundbar valt wel direct op dat de behuizing wat hoog is, namelijk iets minder dan 7 centimeter. Let er dus op of de onderste rand van je televisie hoog genoeg is. Als je televisie aan de wand hangt, is de kans klein dat je hiermee te maken hebt.

©PXimport

©PXimport

De hoogte is ook eigenlijk het enige waar je rekening mee moet houden voor aanschaf. Met een breedte van iets meer dan 65 centimeter en een diepte van niet meer dan 10 centimeter past de Sonos Beam – zoals het Amerikaanse audiomerk ook beweert– bijna overal. Sonos houdt vast aan de kleuropties die gehanteerd worden bij andere speakers, waardoor de Sonos Beam verkrijgbaar is in zwart en wit. Doordat er geen contrasterende logo’s op de Beam zijn geplakt, gaat de compacte soundbar al snel op in het interieur. Helemaal op het moment dat je de Beam op een wit of zwart televisiemeubel plaatst.

Een kind kan de was doen

Waar de Sonos Playbase verrassend genoeg alleen een optische ingang had, is de Sonos Beam volledig bij de tijd met de aanwezigheid van HDMI-ARC. Vrijwel alle moderne televisies hebben een HDMI-ARC ingang, waarbij beeld en geluid over en weer kan worden gestuurd tussen de aangesloten apparaten. Bij een aantal soundbars geeft HDMI-ARC je de mogelijkheid om apparatuur als een PlayStation op de soundbar aan te sluiten, waarbij de soundbar het beeld naar je televisie doorsluist. In het geval van de Sonos Beam geeft het je simpelweg de mogelijkheid om zonder teveel poespas de afstandsbediening van je televisie te gebruiken om het volume van de soundbar te bedienen.

©PXimport

Daarnaast vinden we aan de achterkant een Ethernet-LAN ingang, een ingang voor de stroomkabel en de herkenbare Sonos-knop waarmee je de speaker verbindt met je thuisnetwerk of andere speakers. Hoe kort het hier beschreven wordt, zo simpel is het in de praktijk ook. Je installeert de app, wacht tot de speaker is gevonden wordt en je drukt op verbinden. Wanneer de app het aangeeft, druk je op de fysieke verbindingsknop op de speaker en na enkele seconden is de speaker aangesloten op je netwerk en klaar voor gebruik. Vaak herkent de televisie automatisch een speaker als je deze via HDMI-ARC aansluit. Als dit niet geval is, moet je in de instellingen aangeven dat je deze geluidsuitgang gebruikt.

Sprankelend

De Sonos Beam heeft een helder en natuurgetrouw geluid, wat vooral gekenmerkt wordt door sprankelende hoge tonen en een strak laaggebied. Dit is niet alleen fijn voor het geluid van je televisie, maar het maakt de Sonos Beam ook een geweldige speaker voor je favoriete muziek. De vier full-range woofers en enkele tweeter produceren een kamervullend en gebalanceerd geluid, terwijl de drie passieve radiatoren het geluidsbeeld kracht geven waar nodig.

Voor de reguliere televisiekijker en muziekliefhebber heeft de Sonos Beam meer dan genoeg in zijn mars, met name in de kleinere woning. In de middelgrote of grote woonkamer moet je er niet op rekenen dat je omver wordt geblazen door de Sonos Beam. De Sonos Beam is dan ook met name geschikt voor consumenten wiens soundbar ‘klein maar fijn’ moet zijn. Mocht je vinden dat de Beam niet genoeg in zijn mars heeft, dan kun je altijd nog een Sonos Sub aanschaffen, of voor de middenweg kiezen en een Sonos Playbase onder je televisie te plaatsen.

©PXimport

Doordat de speakers aan de randen van de Sonos Beam in een hoek van 45 graden zijn gepositioneerd, komt er een opvallend breed geluid uit deze niet zo brede soundbar. Zo komt het driekanaals geluidsbeeld ook in deze compacte vorm goed tot zijn recht. Je kunt het 3.0-systeem met behulp van twee Sonos One- of Sonos Play:1-speakers eenvoudig omtoveren tot een 5.0-installatie. Een dergelijke surround-installatie met relatief kleine speakers en zo weinig mogelijk kabels maakt de bioscoopervaring een stuk aantrekkelijker voor consumenten die meer gesteld zijn op hun interieur, zonder dat dit afdoet aan de kwaliteit van het geluid.

Bediening

Met de knoppen op de soundbar kun je het volume te bepalen, de muziek te pauzeren en de microfoon voor spraakbediening aan of uitzetten. Een belangrijk puntje voor de consument die gesteld is op zijn of haar privacy: uit is bij de Sonos Beam ook echt uit. Het lampje naast het microfoon-icoontje is gekoppeld aan dezelfde module, en deze brandt zolang de microfoon van stroom is voorzien. Gaat het lampje uit, dan weet je zeker dat de microfoon geen stroom krijgt – ook wanneer de rest van de soundbar wel gewoon aan staat.

Door het beperkt aantal functies met de knoppen, heb je voornamelijk je smartphone nodig om de Beam te bedienen. Bij het aanzetten van de televisie schakelt de Beam automatisch over naar de televisie-modus, maar voor het selecteren van bijvoorbeeld een Spotify-afspeellijst moet je de smartphone erbij pakken. Hetzelfde geldt voor het activeren van de spraakversterkingsmodus en de nachtstand. Deze twee functies zijn overigens bijzonder handig. Zo is spraakversterking handig om alles waar je naar kijkt een stuk verstaanbaarder te maken, terwijl de nachtstand vooral harde en lage tonen dempt om ruzie met de buren te voorkomen. De app werkt bijzonder soepel, waardoor het verplichte gebruik van de smartphone geen nadeel is. Het is ook wel een beetje logisch, aangezien de Sonos Beam als smart soundbar geadverteerd wordt.

©PXimport

De Sonos Beam krijgt, net als onder andere deSonos One, vanaf juli ondersteuning voor AirPlay 2. Dit geeft iOS-gebruikers meer mogelijkheden met betrekking tot multiroom binnen het Apple-ecosysteem. Ook zullen meerdere producten van Sonos met spraak kunnen worden bediend op het moment dat spraakassistenten als Alexa en Google Assistant in Nederland beschikbaar zijn. Hiervoor worden de kleine microfoons op de bovenkant van de soundbar gebruikt.

Conclusie

De Sonos Beam is een fijne soundbar en een verademing vergeleken met andere soundbars die volume en bas als prioriteit stellen. Als we de Sonos Beam als opzichzelfstaande soundbar zien, is deze compacte soundbar echter vrij prijzig. Er zijn genoeg soundbars met een vergelijkbaar prijskaartje waarmee je meer geluid in huis haalt. Deze soundbars zijn bijvoorbeeld breder en hebben meer speakers of worden standaard geleverd met een subwoofer. Ook zijn veel vergelijkbare soundbars uitgerust met bluetooth, wat voor sommige consumenten toegankelijker kan zijn dan streaming.

Op het moment dat we echter kijken naar geluidskwaliteit, wordt het rijtje met concurrerende soundbars een stuk kleiner. Vooral gezien het formaat van de Sonos Beam zijn er maar weinig compacte soundbars met een net zo natuurgetrouw, helder en krachtig geluid. De Sonos Beam is opvallend genoeg vormgegeven dat het ook goed mogelijk is dat je de soundbar simpelweg mooier vindt dan de rest. Mocht je daarnaast ook nog waarde hechten aan streaming, handige functies en de mogelijkheid tot multiroom met Sonos, dan is de Sonos Beam zeker de moeite waard.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.