De Oppo Enco X3i is een setje oordoppen met een adviesprijs van 149 euro. Inmiddels zijn deze dopjes bij sommige shops al verkrijgbaar voor pakweg vijftig euro minder. Maar of dat ook meteen voor een betere deal zorgt, is een tweede...

Dat de merken Oppo en OnePlus hardware- en softwareafdelingen delen, weten we inmiddels. Hun smartphones vertonen veel overeenkomsten, maar proberen zich vaak toch op specifieke punten te onderscheiden. In de praktijk brengt Oppo vaak eerst een model uit in China, waarna OnePlus datzelfde model een Westerse twist geeft. Omdat beide merken zowel in China als Europa actief zijn, is er (wellicht ooit onbedoeld) veel sprake van herhaling. Dat zien we nu bij de Oppo Enco X3i gebeuren.

Begrijp ons niet verkeerd: de Oppo Enco X3i is een prima set oordoppen. Hij is wel wat prijzig (50 euro meer dan zijn OnePlus-tegenhanger bij de lancering), maar door recente prijsdalingen is dat geen groot bezwaar. Toch zijn de overeenkomsten met de in 2024 gelanceerde OnePlus Buds 3 opvallend. Het design, de audiokwaliteit en zelfs de app vertonen veel gelijkenissen. Zowel OnePlus als Oppo gebruiken HeyMelody, een applicatie die je nodig hebt als je geen toestel van een van deze merken gebruikt. De app is gratis te downloaden.

©Wesley Akkerman

Vrijwel identieke producten

Vanuit zakelijk oogpunt begrijpen we de keuze om soortgelijke oordoppen onder verschillende namen in verschillende markten te lanceren. Maar nu beide merken hun (betaalbare) modellen wereldwijd uitbrengen, ontstaat er een vreemde situatie. Het voelt apart om maanden later een vrijwel identiek product te recenseren dat ook nog eens ruim 30 procent duurder is. Zeker omdat de Oppo Enco X3i een functie mist die wij op de redactie belangrijk vinden.

In tegenstelling tot de OnePlus Buds 3 heeft de Oppo Enco X3i namelijk geen zelf in te stellen equalizer. Je kunt dus niet zelf aan de slag met je eigen geluidsvoorkeuren en moet het doen met de presets. Nu zijn die niet verkeerd (wij prefereren bijvoorbeeld Basversterking boven het originele geluid), maar aangezien de oordoppen zo op elkaar lijken is het gek dat er nu een functie mist. Andere verschillen die we in de app aantreffen zijn voornamelijk naamswijzigingen. 3D Audio van OnePlus heet bij Oppo Alive Audio. Gouden geluid is hetzelfde gebleven.

©Wesley Akkerman

Wat heb je gemist?

Maar goed – stel je hebt de OnePlus Buds 3 destijds overgeslagen (om wat voor reden dan ook), wat heb je dan gemist? In de basis zijn de Oppo Enco X3i-oordoppen nog steeds heel degelijk. Ze zijn weliswaar gemaakt van plastic, maar hebben toch een IP55-certificaat en een comfortabele pasvorm. De steeltjes bieden mediabediening en volumeregeling, en reageren snel en nauwkeurig op je aanraking. Let er wel op dat als je met je hand door lang haar gaat, de oordoppen zomaar uit je oren kunnen schieten.

Ook qua specs komen de doppen overeen. De Oppo Enco X3i beschikt over bluetooth 5.3 en audiocodecs aac, sbc (de standaardopties) en LDHC 5.0 (voor audio in hoge resolutie). Die codec concurreert met Sony's LDAC en Qualcomms aptX HD en Adaptive. Dankzij de hoge bitrate ben je verzekerd van een goed geluid, zeker als je dit setje weet te scoren voor minder dan 100 euro. Verder kun je verbinding maken met twee apparaten tegelijkertijd, waardoor je niet steeds handmatig hoeft te wisselen tussen producten (dankzij bluetooth multipoint).

©Wesley Akkerman

Ruisonderdrukking is waardevol

De Oppo Enco X3i is uitgerust met een 10,4 millimeter woofer en een 6 millimeter tweeter. De batterij gaat tot zes uur mee met actieve ruisonderdrukking ingeschakeld (iets langer zonder). Die ruisonderdrukking doet goed zijn werk door constante achtergrondgeluiden weg te filteren. Tijdens het testen waren tuinbouwers in de straat druk bezig met vrachtwagens en zwaar materieel, maar daar merkten we gelukkig weinig van. Hogere geluiden, zoals gesprekken of het tikken op een toetsenbord, dringen nog wel door.

Positief is dat de ruisonderdrukking de geluidskwaliteit niet negatief beïnvloedt. Net als eerdere modellen legt de Enco X3i de nadruk op een warme, aangename bas. Deze zorgt voor een prettige flow in de muziek en geeft het geluid extra kracht. In de overzichtelijke HeyMelody-app kun je het geluid afstemmen op je eigen voorkeur, inclusief het aanpassen van het basniveau. Dit biedt enige personalisatie, maar het ontbreken van een volledige equalizer blijft wat ons betreft een gemis.

Oppo Enco X3i kopen?

Als we de Oppo Enco X3i los zouden beoordelen met de adviesprijs in het achterhoofd, dan zouden we waarschijnlijk iets negatiever klinken. Want zodra je voorbij de 100 euro gaat, mag je hogere eisen stellen. Helemaal als je weet dat dit setje in feite een licht aangepaste en niet anders klinkende variant (voor zover wij hebben kunnen horen) van de OnePlus Buds 3 is, dopjes met een adviesprijs van 99 euro. Maar goed, omdat de Oppo Enco X3i zoals gezegd óndanks die adviesprijs al her en der voor onder de 100 euro wordt aangeboden, hebben we ze beoordeeld zoals we alle oordopjes in die prijsklasse beoordelen. En dan zijn we (net zoals we waren als over de OnePlus-buds) positief gestemd over het product an sich. Voor minder dan 100 euro kun je je er geen buil aan vallen.

We willen benadrukken dat we er op zich ook geen problemen mee hebben dat Oppo en OnePlus op deze manier te werk gaan. Sterker nog: dit wordt waarschijnlijk aangestuurd vanuit moederbedrijf BBK. Audio is en blijft een persoonlijke ervaring en als jij wel verschil meent te horen vanwege merktrouwheid, dan heb je nu dus een alternatief voor het OnePlus-setje dat begin 2024 op de markt verscheen. Waarbij het jammer blijft dat Oppo én de prijs kunstmatig omhooggeschroefd heeft én de equalizer heeft weggelaten.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.