Als je een nieuwe koptelefoon of setje oordopjes koopt, dan is de kans groot dat je allerlei termen tegenkomt waar je niet zo bekend mee bent. Bijvoorbeeld in recensies of in de productomschrijving. Belangrijke termen zijn in dit geval aptX en ldac, maar wat zijn dat en wat heb je daaraan?

Als je een koptelefoon of een setje oordopjes met bluetooth koopt, kun je er niet van uitgaan dat je overal dezelfde geluidskwaliteit krijgt. Natuurlijk spelen de materialen en onderdelen van die accessoires een grote rol, maar onderschat ook de waarde van een gekozen audiocodec niet. Daar kun je alles over lezen in een eerder gepubliceerd artikel, waar we ingaan op de basis van audiocodecs. In dit artikel gaan we dieper in op twee belangrijke en veel voorkomende codecs, namelijk die van Qualcomm (aptX) en Sony (ldac). Wat zijn de verschillen en welke moet je kiezen?

Qualcomm aptX en Sony’s ldac

aptX is een acroniem dat staat voor audio processing technology, waar een aantal audiocodecs onder valt. Deze standaard wordt beheerd door Qualcomm (een partij die we voornamelijk kennen van processors voor mobiele apparaten) en stamt alweer uit de jaren tachtig. Sindsdien zijn er meerdere versies van deze audiocodec verschenen. Als je het over aptX hebt, moet je als fabrikant of verkoper wel even aangeven over welke versie je het hebt. Dat kan betrekking hebben op aptX, aptX HD, aptX Adaptive, aptX Low Latency, Enhanced aptX, aptX Lossless of zelfs aptX Live.

Voor dit artikel zetten we de aptX-standaard dus tegenover ldac van Sony. Deze audiocodec is in 2015 uitgebracht en brengt lossy- en lossless-audiotechnologie samen. Dankzij ldac is het mogelijk om audio met een adaptieve bitrate in hoge kwaliteit (of hi-res) via bluetooth te streamen. Omdat ldac alles dus in één pakket verpakt, heeft deze codec niet zo veel versies nodig. Ldac kan wisselen tussen drie bitrates: 330, 660 en 990 kb/s.

©Bose Corporation

Welke van de twee is beter?

Omdat er best wat versies van aptX bestaan, hebben we besloten om alleen de varianten mee te nemen die in de buurt komen van de specificaties van ldac. Welke variant jouw koptelefoon of setje oordopjes ondersteunt, kun je meestal vinden op productpagina’s of in reviews. In dit geval concentreren we ons op aptX, aptX HD en aptX Adaptive. Over het algemeen kunnen we zeggen dat ldac in het hogere segment van z’n adaptieve bitrate een betere geluidskwaliteit biedt. Het nadeel is echter dat de verbinding soms zwak is wanneer die van bitrate wisselt.

Het kan dus zijn dat het geluid even wegvalt tijdens het luisteren. Ook al gebeurt dat zelden, aptX heeft daar (in onze ervaring) minder last van. Verder is het zo dat ldac – ondanks het predicaat voor hi-res audio – op de lagere bitrate minder goed presteert dan aptX. Vergelijk je aptX HD met ldac op 660 kbps, dan hobbelt de HD-standaard op technisch vlak achter Sony’s codec aan. AptX Adaptive heeft daarnaast een beter betrouwbare audiokwaliteit en kan z’n bitrate op basis van signaalsterkte aanpassen tussen 279 en 420 kbps. Daardoor is er minder gestotter en vertraging op de lijn.

We zetten de belangrijkste verschillen nog even op een rijtje in de onderstaande tabel.

Welke audiocodec is de beste keuze?

Om te bepalen welke audiocodec het best bij jou past, hebben we verschillende gebruiksscenario’s opgesteld. Als je bijvoorbeeld gewoon lekker naar muziek wilt luisteren, heb je behoefte aan een codec die audio zo goed mogelijk weergeeft en zo min mogelijk wegvalt. Dan heb je genoeg aan aptX (Adaptive). Toch kan ldac uitkomst bieden als je de juiste apparaten en muziekbronnen hebt, maar dan geef je daar waarschijnlijk meer om dan de gemiddelde luisteraar. Vanwege de lage vertraging is aptX Adaptive voor gamers de beste optie.

Je wilt namelijk geen grote vertraging opmerken wanneer je een schot lost en pas later hoort dat je dat hebt gedaan (of als je doodgaat en daarna pas het schot te horen krijgt). Zoiets verstoort de ervaring. Datzelfde geldt wanneer je video’s bekijkt: dan wil je dat het beeld en het geluid gelijklopen, en dat heb je eerder met aptX Adaptive. Voor het bellen maakt het an sich niets uit welke audiocodec je kiest, omdat ze allebei stabiel genoeg zijn voor het vasthouden van de verbinding. AptX Adaptive heeft echter een Voice-functie die de audio van je gesprekspartner zeer helder houdt.

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.