Review: Godzilla Minus Zero is meer spektakel op menselijke maat

De heilige graal van filmvervolgen is Star Wars Episode 5: The Empire Strikes Back. De klassieker uit 1980 wist het universum dat drie jaar eerder de wereld veranderde open te breken en uit te breiden, en direct een iets meer duistere toon neer te zetten. Je verliest een beetje van de simpliciteit uit de eerste film, maar je krijgt er een diepzinniger geheel voor terug.

“Dit is de Empire Strikes Back van [willekeurige franchise]” wordt te pas en onpas rond gegooid, maar Godzilla Minus Zero is een van de titels die op veel manieren die stempel verdient. Anders dan de opvolger van Star Wars is dat niet omdat het universum groter wordt, maar omdat we dieper ingaan op wat al werkte in Minus One.

Twee jaren zijn verstreken sinds de kaiju Godzilla het wereldtoneel betrad en Japan teisterde. Het land is in wederopbouw, professor Noda uit de eerste film leidt een organisatie die - letterlijk - grootschalige bedreigingen als The King of Monsters in de smiezen houdt en voormalig kamikazepiloot Koichi Shikishima leeft een rustig leventje met zijn vrouw Noriko en dochter Akiko.

Godzilla Minus One blonk uit in hoe de menselijke personages werden neergezet temidden van al het kaiju-geweld. Wie in de bioscoop ging zitten voor een grote hagedis kreeg daarbij een verbluffend mooi verhaal voorgeschoteld over het vinden van de wil om te blijven. Dit gaat allemaal terug naar de oorsprong van Godzilla, een wezen dat bedacht is als representatie van de atoombom, het wapen dat ongekende schade heeft aangericht in Japan. Dit verhaal is in Minus One simpel doch effectief.

Als de eerste film draaide om het vinden van de (wils)kracht om op te staan na een catastrofe, staat in die nieuwe deel de nasleep van zo’n ramp centraal - en het feit dat tijd een cirkel is, waarin soortgelijke rampen nooit écht zullen verdwijnen. Godzilla Minus Zero zet zijn tanden in meer uiteenlopende thema’s, waaronder schuldgevoel, woede en wraakzucht, maar ook het verlangen naar rust na een periode waarin je wereldbeeld verandert.

Dit plethora aan nieuwe thematiek is een opschaling van de relatief simpele kern van Minus One, en dat is ook wel te merken. Minus Zero moet door meer hoepels springen om de personages in hun startposities te krijgen, waardoor het verhaal van de film een tikkeltje minder strak aanvoelt dan zijn voorganger.

Desalniettemin zijn het de personages die deze thematiek belichamen en uitbeelden, continu met emotionele en meeslepende acteerprestaties die je het wat stroeve begin snel doen vergeten. Zeker in combinatie met een aantal ontzettend krachtige en confronterende beelden uit de geschiedenis van Japan. Niet alleen de verwoesting van Godzilla, maar ook de eerdere tragedies die het land van de rijzende zon tekenen, worden op rauwe wijze in beeld gebracht.

Yamazaki’s Godzilla-films zijn in veel opzichten voornamelijk dramafilms, met de welbekende kaiju als katalysator voor de verschillende soorten groei die de personages doormaken.

Jawel: de King of Monsters is zeker nog van de partij. En dat laat ‘ie je weten ook. Het menselijke drama zet namelijk vaak genoeg een stapje terug om je wat krankzinnige setpieces voor te schotelen, waarin de kaiju ongekende verwoesting aanricht. Het spektakelgehalte ligt een stuk hoger dan in het vorige deel, en komt net zo goed uit de verf op het grote scherm.

Takashi Yamazaki heeft een duidelijke visie gehanteerd tijdens de productie van zijn monsterfilms. Ook in Minus Zero is het CGI-werk weer van de bovenste plank, en krijg je de kans om alle verwoesting vanaf de grond mee te maken. De film maakt goed onderscheid tussen de momenten waarin je doodsangsten uit moet staan voor de mensen op straat, rennend tussen afbrokkelende gebouwen, en de momenten waarop schetterende trompetten imposante beelden van Godzilla in volle glorie tonen.

Als vervolg zijnde is Godzilla Minus Zero een interessant beestje. Het spektakel heeft een onmiskenbare upgrade gekregen ten opzichte van het origineel uit 2023 - en dat zegt wat - en ook het verhaal is vele malen meer ambitieus in de thematiek die het aanhaalt. Er zijn momenten dat de hoeveelheid verwoesting en verwijzingen naar het verleden van Japan mijn maag in de knoop legde. Misschien zijn het juist die hoogtepunten van kaiju-formaat die het stroeve begin zo’n stekend pijnpuntje maken.

Yamazaki’s Godzilla-duologie is met Minus Zero ten einde gekomen, en dat is misschien maar goed ook. Teveel franchises worden gestart en niet afgemaakt, of verliezen stoom en daarmee de magie die het begintijdperk doen vertroebelen. Toch blijft een potentiële Godzilla Minus 0.5 in mijn hoofd spoken, waarin de grandeur en de emotionele hoogtepunten gecombineerd worden met de simpliciteit die van Minus One een instant classic maakte.

Maar uiteindelijk maakt dit ook niet echt uit, want binnen dit tweeluik krijg je het beste van beide werelden. Godzilla Minus Zero doet alles waar het zich toe zet: groots kaiju-spektakel in combinatie met een ijzersterke emotionele fundering. Daarmee torent dit vervolg al mijlenver boven zijn soortgenoten, en laten we eerlijk zijn, de meeste blockbusters over het algemeen.

Godzilla Minus Zero draait vanaf 5 november in de bioscoop.