Als je een setje oordoppen van 99 euro test – zoals de OnePlus Buds 3 in dit artikel – dan moet je je verwachtingen soms wat temperen. Je betaalt immers niet de hoofdprijs. Maar dat betekent niet per definitie dat je een slecht product in huis haalt. Integendeel, zoals wel vaker bewezen is.

Een goed voorbeeld van een betaalbaar setje in-ears is de Xiaomi Redmi Buds 5 Pro. Nee, dat zijn zeker niet de beste oordopjes van dit moment. Maar voor die prijs krijg je een fijne, heldere sound, een app met een equalizer en een comfortabele pasvorm. Binnen dezelfde categorie vallen onder meer nog de Fresh 'n Rebel Twins Elite (die helaas niet helemaal zuiver door de test komt), de Sony WF-C700N (die een mooie benchmark neerzet) en de eerste versie van de Teufel Airy TWS. Nee, het zijn allemaal geen hoogvliegers, maar voor minder dan 100 euro wel zeer degelijk.

©Wesley Akkerman

OnePlus Buds 3 biedt net wat meer

In vergelijking met de concurrerende oordopjes is de OnePlus Buds 3 (per maart 2024) met 99 euro de duurste set van het stel. Voor die prijs haal je ook nét iets meer in huis. De plastic oordopjes (met een ip55-certificaat) voelen ontzettend licht aan en zitten net zo comfortabel als de veel duurdere OnePlus Buds 2 Pro. Bovendien vinden we het erg fijn dat de steeltjes deze keer zijn voorzien van volumeregeling, waardoor je dus niet bent aangewezen op een app of het bronapparaat. De regelaar reageert snel en bevestigt je keuze met een duidelijke piep.

De lijst met (de belangrijkste) specificaties stelt eveneens niet teleur. Niet alleen biedt de OnePlus Buds 3 ondersteuning voor de nieuwste bluetooth-versie (bluetooth 5.3), ook is er support voor verschillende audiocodecs. Denk dan aan AAC en SBC, maar ook LHDC 5.0. Met deze audiocodec kun je audio in een hoge resolutie streamen. Het is een tegenhanger van Sony's LDAC, en aptX HD en Adaptive van Qualcomm. De bitrate gaat tot 900 kb per seconde. Dat is hoger dan wat Qualcomm biedt en iets lager dan wat Sony’s oplossing maximaal aankan.

©Wesley Akkerman

Lekker hoge bitrate

Nu zegt een bitrate natuurlijk niet alles, maar over het algemeen kun je stellen dat die de kwaliteit van de audio bepaalt. Hoe hoger de bitrate, hoe beter het geluid, omdat er nu eenmaal ruimte is voor meer data. Verder is het zo dat de OnePlus Buds 3 prima dienstdoet als 'daily driver'. De oordopjes bieden support voor Google Fast Pair (waardoor koppelen een peulenschil is) en multipoint, waardoor je hem aan twee apparaten tegelijk kunt koppelen. Zo hoef je niet steeds handmatig te wisselen tussen je smartphone en laptop.

In de behuizing treffen we een woofer van 10,4 millimeter, evenals een tweeter van 6 millimeter. Wat die met de audiokwaliteit doen, lees je verderop in deze review. De accu gaat zo’n zes tot zeven uur mee, afhankelijk van de instellingen die je gebruikt. In onze test hebben we eigenlijk alleen de actieve ruisonderdrukking aangezet en de beste audiocodec gebruikt, waardoor het energieverbruik dus iets toenam. Zonder ANC en met een mindere codec kun je wellicht de tien uur halen. En dankzij de case kun je de oordopjes sowieso drie keer vol laden.

©Wesley Akkerman

OnePlus of een ander merk?

Afhankelijk van de smartphone die je gebruikt, verschilt de manier waarop je de oordopjes gebruikt. Heb je een toestel van OnePlus, dan zit de bediening standaard ingebouwd in de bluetooth-instellingen. Heb je een smartphone van een ander merk, dan heb je de HeyMelody-app nodig. In beide gevallen kun je echter dezelfde zaken regelen. Denk dan aan het activeren van de actieve ruisonderdrukking (en in welke mate die actief is), het instellen van de equalizer (je kunt kiezen uit presets of je eigen sound creëren) en 3D-audio activeren (voor geselecteerde content).

Binnen de app vind je ook een optie genaamd Gouden geluid. Hiermee wil OnePlus de audiobeleving helemaal afstemmen op jouw gehoor(gang). Dat vinden we altijd nobele ideeën, maar tot nu toe levert dat nog niet iets beters op dan de standaardopties. Probeer het vooral uit als je dit setje toch al hebt, maar wij gebruiken liever de neutrale of krachtige presets van de equalizer. Tot slot kun je binnen de app ook instellen wat de oordopjes moeten doen als je erop tikt en kun je een speciale gamemodus inschakelen, die de latency verlaagt.

©Wesley Akkerman

Hoe klinken de OnePlus Buds 3?

Maar je koopt een setje oordopjes waarschijnlijk gewoon – hoe ouderwets dat ook klinkt – om er muziek mee te beluisteren. En op dat vlak stellen de OnePlus Buds 3 niet teleur, zeker gezien het marktsegment. Het is direct duidelijk dat OnePlus de JBL-doelgroep op de korrel heeft, gezien de focus op basgeluid. Niet zozeer dat alles hard moet klinken, want daarvoor klinkt de baslaag te warm, gedetailleerd en vloeiend. De laag geeft audio de nodige kracht mee, zonder luisteraars te overprikkelen. Ook klinkt muziek niet modderig, zelfs niet met ANC geactiveerd.

In de instellingen vind je de optie Basswave, waarmee je de diepte van de bas dynamisch kunt instellen (mocht het toch iets te veel van het goede zijn). En anders kun je de audio aanpassen door een andere preset (zoals Serenade) te gebruiken. De bas verdwijnt dan meer naar de achtergrond. Dat klinkt niet voor elk genre even prettig, maar als je van muziek zonder diepe of dikke baslagen houdt, dan kan die instelling uitkomst bieden. Het midden wordt soms wat naar achteren geduwd, terwijl ondertussen de hogere tonen helder en verfijnd klinken.

©Wesley Akkerman

De actieve ruisonderdrukking kan beter, al is die gezien de prijs nog heel fatsoenlijk. Je hoort nog steeds getyp op het toetsenbord, een notificatie op je laptop binnenkomen (zelfs op de hoogste stand) of mensen om je heen praten. Constante geluiden, zoals die van een trein, worden echter prettig weggefilterd. Het enige onderdeel dat echt, maar dan ook écht tegenvalt, is het gebrek aan windreductie. Als het flink waait, is het geen doen om naar muziek te luisteren. Onmogelijk is een ander verhaal, maar wij halen de dopjes dan liever uit onze oren.

OnePlus Buds 3 kopen?

Voor een prijs van 99 euro zijn de OnePlus Buds 3 ontzettend fijne in-ears. Ja, de ruisonderdrukking kan beter en ook dat gebruik aan windreductie is een doorn in het oog oor. Maar op het gebied van algemene audiokwaliteit scoren de Buds 3 goed, en dat dankt het setje met name aan de dynamische en vloeiend klinkende basweergave. De accuduur is ook lang niet slecht en het draagcomfort is vergelijkbaar met dat van duurdere oordopjes. Tel daar een overzichtelijke app (inclusief equalizer) bij op en je houdt onderaan de streep een dikke aanrader over.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.