Binnen een jaar na de Venu 2 en 2s brengt Garmin alweer de volgende generatie smartwatch op de markt. Dat het geen Venu 3 maar Garmin Venu 2 Plus is blijkt terecht want de nieuwe functionaliteit is beperkt én niet zo goed als bij de concurrentie. De nieuwe Garmin blijft daarmee vooral een prima sportwatch met stijl en smartwatch-functionaliteit. Lees er meer over in deze Garmin Venu 2 Plus review.

Het gebeurt niet vaak dat in een persbericht de belangrijke nieuwe onderdelen niet worden genoemd. Het gebeurt bij de Venu 2 Plus waar Garmin in plaats van ‘microfoon’ en ‘speaker’ het alleen over ‘spraakfunctionaliteit’ heeft. Terecht zo blijkt want er is weinig muziek dat lekker klinkt via de kleine speaker van de smartwatch. Via een gekoppelde headset luistert al beter maar dan stelt het bediengemak teleur. 

Speaker en microfoon komen beter tot hun recht als verlengstuk van de telefoon. Een telefoongesprek starten of aannemen werkt prima via de Venu 2 Plus en niemand met wie ik bel klaagt over het geluid. Dit is ook echt handig voor de sporter die bij een ongeluk of probleem onderweg nu niet alleen automatisch een noodoproep kan uitsturen maar ook echt kan bellen zelfs wanneer de telefoon bijvoorbeeld een paar meter verder ligt.

©PXimport

Smartphone is altijd nodig

Die smartphone is wel altijd nodig, de Venu 2 Plus beschikt zelf niet over 4G/5G. Een derde toepassing van microfoon en speaker is voor spraakopdrachten. Alle bekende virtuele assistenten zoals Siri, Google Assistent en Bixby worden ondersteund en met een druk op de extra derde knop aan de zijkant van het horloge geactiveerd. Hinderlijk is dat je daarna telkens meerdere seconden moet wachten tot de assistent op de smartphone is geactiveerd. 

Hier wreekt zich dat Garmin geen eigen spraakassistent of misschien zelfs wel eigen smartphone heeft. Het nut van microfoon en speaker beperkt zich dus vooral tot het bellen en het is maar de vraag of dit voldoende rechtvaardiging is voor het prijsverschil met de andere Venu-modellen.

Hoewel we voor een echte smartwatch van Garmin dus nog minimaal een generatie moeten wachten, zijn er tal van gebieden waar de Venu 2 Plus wel overtuigt. Het is een ongekend rijk sporthorloge zonder de overdreven masculiene vormgeving van veel van die modellen. De sierlijke Venu 2 Plus weegt 51 gram met dankzij de fraaie dunne bezel alle ruimte voor het fraaie 33 mm grootte AMOLED-scherm met 416 x 416 pixels. 

Anders dan bij de Venu 2/2s is de achterzijde met de sensoren voor hartslag en zuurstofgehalte voorzien van een roestvrijstalen afdekking.  De gecombineerde bediening van een aanraakscherm met knoppen werkt erg fijn en biedt zeker na enkele weken gebruik, een indrukwekkende hoeveelheid data over gezondheid, inspanning, nachtrust, herstel, stress, zuurstofgehalte en ook enkele speciaal voor vrouwen zoals de menstruatiecyclus en zwangerschap. 

Wie dat wil kan vooral via de uitstekende Garmin Connect app en website helemaal los gaan op analyses en trainingsplannen.

©PXimport

©PXimport

Verschillen met andere Garmin-sporthorloges

In vergelijking tot de sporthorloges in de Garmin Forerunner en Fenix/Epix-series ontbreken vooral multisport, intervaltrainingen, onderscheid tussen aeroob en anaeroob trainen en landkaarten, navigatie en de mogelijkheid een route te volgen. 

De batterijduur varieert van vier dagen met het scherm altijd aan tot meer dan een week in de spaarstand waarbij het scherm aanspringt wanneer het detecteert dat je erop kijkt én natuurlijk tijdens het sporten. Want dat blijft onverminderd de grote kracht ook van de Venu 2 Plus.

Conclusie: Garmin Venus 2 Plus kopen?

Een speaker en een microfoon maken van deze Venu nog geen echte smartwatch. Wie dat wel verwacht zal teleurgesteld raken. Zoek je een gewoon een heel goede sportwatch met wel degelijk handige smartfuncties, maar die er niet uitziet alsof je dagelijks een marathon loopt, dan is de Venu 2 Plus een prima keuze.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.