De Epix Gen 2 is het nieuwe topmodel multisport-sporthorloge van Garmin. Het is eigenlijk de pas zeer onlangs geïntroduceerde Fenix 7 maar met het beeldscherm van de Venu 2 Plus en voor wie goed oplet, een paar functies en opties minder. Het is ‘The Garmin to end all Garmins’, althans zolang het duurt. Lees ons oordeel in deze Garmin Epix 2 review.

Die nieuwe koploper bij de multisport-sporthorloges heet de Epix of voluit Epix Gen 2, want er was al eens eerder een model met deze naam. De Epix is de onlangs geïntroduceerde Fenix 7  maar dan met het 416 x 416 pixel grootte en 64.000 kleuren kleurrijke AMOLED-scherm van de Venu 2 Plus. Voor het eerst biedt Garmin dus een sporthorloge in het high-end segment zonder vast te houden aan een memory-in-pixelbeeldscherm (MIP), dat zelfs op het topmodel Fenix maar 216 x 216 pixels groot is en 64 kleuren (niet duizend, 64) ondersteunt.

De Epix bewijst ook gewoon het ongelijk van de argumenten die daarvoor altijd werden gebruikt namelijk het lagere energieverbruik én de betere afleesbaarheid bij zonlicht. Ook in de volle zon is het scherm van de Epix uitstekend af te lezen en ook over de accuduur geen klagen. Bij normaal gebruik houdt de Epix het op één oplaadbeurt gemiddeld zes dagen vol en dat is inclusief elke dag wel een of meer flinke workouts. 

©PXimport

Pas wanneer je de Epix echt fors belast en bijvoorbeeld continue muziek afspeelt op een draadloos verbonden headset, loopt de accuduur terug tot 10 uur, maar hoe realistisch is dat. Bovendien kun je ook dan de accuduur enorm verlengen door bijvoorbeeld het scherm alleen in te schakelen wanneer je het horloge naar je toe draait, het beeld automatisch uit te schakelen tijdens de nacht en ook al door gewoon een donkere watchface te gebruiken, zoals Garmin af fabriek ook doet.

Opladen gaat bovendien snel, een uur of minder is voldoende, en over een periode van enkele dagen is er altijd wel even tijd voor. Garmin zou het opladen bovendien kunnen vergemakkelijken door eindelijk voor een standaard oplaadstekker te kiezen in plaats van het onhandige eigen formaat. Garmin-bezitters zijn vermoedelijk meer tijd kwijt met het vinden van die Garmin-oplaadkabel dan het opladen zelf . 

Aanraken en drukken

Natuurlijk biedt de Epix voor de bediening zowel de mogelijkheid dit via het aanraakscherm te doen als via de vijf (!) echte knoppen. Het is dubbelop maar tegelijk de perfecte combinatie voor het bedienen van een sportwatch. Aanraken werkt fijn wanneer je niet sport en gewoon door de vele schermen met analyses en prestaties bladert, bij het afspelen van muziek of het lezen van een binnengekomen bericht. Knoppen zijn perfect om tijdens het sporten een timer te starten of stoppen of om door een menu te bladeren en een functie trefzeker in- of uit- te schakelen. 

©PXimport

Die functie kan ook het hele aanraakscherm zijn, het laat zich eenvoudig uit- en inschakelen. De Garmin Connect-app biedt behalve voor de synchronisatie met de smartphone en online services ook steeds meer mogelijkheid de Epix vanaf de smartphone in te stellen.

Sportfuncties

Zoals gezegd is de Epix alles wat de Fenix is, en dat geldt helemaal op sportgebied. De nadruk ligt daarbij op hardlopen, fietsen, zwemmen maar ook golf, skiën, surfen, tennis, padel en nog veel meer sporten worden ondersteunt. Als multisport-sporthorloge biedt de Epix bovendien combinaties van sporten zoals triatlon, duatlon, brick (hardlopen na fietsen) maar ook anderen.

Ook is er volop ondersteuning voor binnensporten zoals fitness en krachttraining maar ook loopbandrennen, indoorroeien of fietsen met een fietstrainer. De Epix kan hiervoor via bluetooth of ANT+ direct aan de daarvoor gebruikte apparaten worden gekoppeld zoals een loopband, roeitrainer of de zeer populair fietstrainers. 

©PXimport

Het met de Epix registreren van alledag en speciaal sportactiviteiten levert dankzij GPS, hoogtemeter, versnellingsmeter, hartslagmeter en bloedzuurstofgehaltemeter een enorme hoeveelheid gegevens op over de activiteiten maar ook de eigen gezondheid en fitness. Deze zijn dankzij het scherm al zeer goed te bekijken op de Epix zelf maar via de Garmin Connect-app kan dat ook online of via zelf te koppelen services als Strava of TrainingPeaks. Wie er gevoelig voor is, wordt enorm gestimuleerd om beter te worden.

Garmin helpt daar ook steeds meer bij met naast zelf in te stellen belastingszones en trainingen ook kant-en-klare trainingsplannen, adviezen voor rust en herstel en bijvoorbeeld analyses zoals een te verwachten tijd op een halve of hele marathon gegeven de huidige trainingsinspanning. Met een sporthorloge als de Epix blijft er voor de sporter heel weinig te wensen over. 

©PXimport

Twee modellen, geen ultimate

Er zijn momenteel twee modellen van de Epix, de standaard en de Sapphire. De standaard heeft een scherm met Gorilla Glass DX, de Sapphire het hardere Sapphire-kristal met dus minder kans op hinderlijke krassen. Daarnaast heeft de Sapphire een titanium behuizing versus roestvrijstaal bij de standaard, 32GB versus 16GB opslagruimte voor muziek en kaarten én multiband-GPS. Dit laatste biedt nauwkeurigere lokatiebepaling voor bijvoorbeeld navigatie of het vastleggen van de afgelegde route.

Onder normale omstandigheden voldoet standaard GPS (of GLONASS of Galileo) voor iedereen maar in de bergen of tussen veel hoogbouw waar het lastig kan zijn een consistent GPS-signaal te ontvangen, kan gebruik van meerdere systemen waardevol zijn. Voor contactloos betalen is natuurlijk Garmin Pay aanwezig waarmee ook Nederlandse banken werken en het mogelijk wordt een met een pincode beveiligde betaalfunctie op de Epix te gebruiken. Binnenkomende berichten worden weergegeven evenals nieuws- en weerberichten. 

Op de Sapphire-edition van de Epix zijn de kaarten van de eigen regio voorgeladen, op de standaard versie moet dit via de kaartmanager nog gebeuren. Dit gaat niet snel, een regio als Europa kost meerdere uren. De kaarten zelf zijn levenslang gratis bij beide modellen. Hoewel een kaart en vooraf gesynchroniseerde route prima te zien is, het blijft lastig navigeren via zo’n klein schermpje, hoe mooi het scherm ook is. 

Ten opzichte van de Fenix-series ontbreken Solar-editions met een zonnecel onder het scherm, waarmee de accu kan worden bijgeladen. Hoeveel dat zou schelen bij een toch energiehongeriger AMOLED-scherm laat zich bezien. Een groter gemis zeker bij een premium-model met dit prijskaartje, is dan net als bij Fenix, het ontbreken van LTE. De Epix biedt wel livetracking en alarmering, maar alleen in combinatie met een smartphone. 

©CIDimport

©CIDimport

Conclusie

Voor het moment is er bij de sportwatches geen betere keuze dan de nieuwe Garmin Epix. Het verslaat alle modellen van concurrerende merken maar ook alle andere Garmins inclusief de pas onlangs geüpdate Fenix en Venu 2 Plus. 

De keuze voor een AMOLED-scherm op een high-end multisport-sporthorloge pakt prima uit en slechts een enkele duursporter zal met de geboden accuduur tekort komen. Hoewel de Epix zijn prijs zeker waard is, het is wel heel veel geld en daarvoor zou je eigenlijk ook LTE-functionaliteit willen hebben voor live-tracking zonder smartphone. 

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.

Heb je een grote woonkamer en ben je op zoek naar een nieuwe televisie? Een 65-inch model kan dan precies zijn wat je nodig hebt. Een lekker groot scherm zodat je alle details in je favoriete film of serie goed kunt zien. Op Kieskeurig.nl vonden we vijf mooie modellen voor minder dan 700 euro.

We kunnen eigenlijk niet meer zonder smart-tv. Het is immers nagenoeg de enige manier om streamingdiensten terug te kijken en dat is toch waarvoor een groot gedeelte van tv-eigenaren het toestel voor gebruikt. Het enige belangrijke is het formaat: past zo'n televisie wel in je woonkamer? Of is hij juist te klein?

Meet de afstand in centimeters van je zithoek tot de plek waar de 65 inch-tv komt te staan, gemeten vanaf ooghoogte. Deel deze afstand door 2,4 om te controleren of dit formaat geschikt is. Een 65 inch-televisie heeft een beelddiagonaal van ongeveer 165 cm. Dat betekent dat een comfortabele kijkafstand rond de 4 meter ligt (165 × 2,4 ≈ 396 cm). Zit je dus ongeveer 4 meter van het scherm, dan past een 65 inch-tv goed in jouw woonkamer.

TCL 65P69K - 2025

Voor wie een no-nonsense tv zoekt met een goede prijs-kwaliteitverhouding, zijn de tv's van TCL vrijwel altijd een goede keuze. Zo is ook de TCL 65P69K een uitstekende optie. Het 4K-beeld is scherp en helder en de tv is voorzien van Google TV. Dit besturingssysteem maakt het navigeren door apps en instellingen erg eenvoudig. Het ontwerp is eenvoudig maar modern en perfect voor wie een grote tv wil voor een kleine prijs, zonder lastige of ingewikkelde functies.

Jaar van introductie: 2025
Besturingssysteem: Google TV
Verversingssnelheid: 50Hz

Samsung UE65CU7020 - 2024

Deze Samsung uit 2024 is misschien niet super dun, maar met zijn strakke vormgeving misstaat hij absoluut niet in je woonkamer. Het Tizen-besturingssysteem is een sterk punt; het werkt heel soepel en de lay-out is overzichtelijk, waardoor je razendsnel schakelt tussen live-tv, streamingdiensten en je aangesloten apparaten. De UE65CU7020 tv heeft bovendien verschillende slimme functies die het gebruiksgemak verhogen. Kortom, een degelijke tv voor een mooie prijs.

Jaar van introductie: 2024
Besturingssysteem: Tizen
Verversingssnelheid: 50Hz

LG 65UA73006LA - 2025

Deze LG 65UA73006LA heeft een strak en minimalistisch ontwerp dat in veel interieurs past. Het 4K-beeldscherm levert duidelijke en gedetailleerde beelden, en het WebOS-besturingssysteem is een van de snelste en meest gebruiksvriendelijke platforms die er zijn. De Magic Remote, waarmee je gemakkelijk navigeert, draagt bij aan het gebruiksgemak. Hoewel hij misschien niet de nieuwste technologieën heeft, presteert deze tv uitstekend op de basisfuncties en is hij een prima keuze voor wie een betrouwbare en gebruiksvriendelijke televisie zoekt.

Jaar van introductie: 2025
Besturingssysteem: WebOS
Verversingssnelheid: 60Hz

Philips 65PUS8000 Ambilight - 2025

De Philips 65PUS8000 Ambilight is een zeer scherp geprijsde tv. De televisie is uitgerust met 4K UHD LED-technologie en het Philips Ambilight-systeem, wat een uniek en sfeervol element toevoegt aan de tv-ervaring. Dit model is een instapper in de 2025-lijn, maar levert desondanks goede prestaties. Het ontwerp is functioneel en de tv is niet zo dik dat hij storend is. De tv is eenvoudig in gebruik en richt zich op de essentie: een groot, helder beeld en de toegevoegde waarde van Ambilight.

Jaar van introductie: 2025
Besturingssysteem: Titan OS
Verversingssnelheid: 60Hz

Salora 65UA550 - 2023

Dit is een model uit 2023, maar nog volop te koop. Doordat hij ietsje ouder is, ligt de prijs ook een stuk lager dan de andere tv's die hier worden besproken. De Salora 65UA550 is een 65-inch Ultra HD smart-tv die een degelijke set functies biedt voor een scherpe prijs. Het toestel draait op Android TV, waardoor je toegang hebt tot veel apps en alle streamingdiensten. Met drie HDMI 2.1-poorten is de tv ook geschikt voor het aansluiten van moderne apparaten zoals gameconsoles en mediaboxen. Het geluid wordt verzorgd door twee 12W-luidsprekers met ondersteuning voor Dolby Atmos. Daarnaast is er een ingebouwde Google Chromecast voor eenvoudig streamen van content. Kortom, een veelzijdige en betaalbare optie voor wie op zoek is naar een groot 4K-scherm.

Jaar van introductie: 2023
Besturingssysteem: Android TV
Verversingssnelheid: 50Hz