ID.nl logo
Smartwatch vergelijken - waar moet je op letten?
© Reshift Digital
Gezond leven

Smartwatch vergelijken - waar moet je op letten?

Een smartwatch of activity tracker kan je een extra zetje geven om lekker naar buiten te gaan voor een frisse neus en wat beweging. Ook als je juist op zoek bent naar slimme toepassingen die je niet per se gezonder maken, is een smartwatch handig. Maar welke functies zoek jij eigenlijk? Let hierop als je de ene smartwatch vergelijken wilt met de andere.

Smartwatch, tracker, fitnessband, smartband: wearables

In dit artikel maken we onderscheid tussen de smartwatch en fitnessband. Laatstgenoemde is meer een dun armbandje met een scherm, dat vooral gericht is op activiteitsmeting. Zo’n fitnessband wordt ook wel aangeduid met termen als ‘tracker’, ‘smartband’, ‘sportarmband’ of een combinatie van die woorden. Als overkoepelende term voor zowel de smartwatch als de fitnessband gebruiken we wearables, oftewel draagbare apparatuur.

Bij zowel smartwatches als fitnesstrackers staan sport- en gezondheidsfuncties centraal. Mochten die functies je minder boeien, dan kan een smartwatch alsnog interessant zijn. De smartwatches van Appleen Samsung hebben uitgebreide applicatiewinkels, waardoor je allemaal slimme functionaliteit toevoegt. Ook smartwatches van andere merken hebben andere slimme toepassingen, maar die zijn vaak een stuk beperkter.

Wanneer je denkt aan apps, denk je mogelijk aan een smartphone. En eigenlijk kun je een smartwatch daar best mee vergelijken. Zo’n polsschermpje is eigenlijk een kleine smartphone, inclusief applicatiewinkel. Of in veel gevallen een kleiner verlengstuk van je smartphone, omdat beide apparaten nauw samenwerken om bijvoorbeeld meldingen door te geven of je muziek te bedienen.

Net als je smartphone staat een scherm dus centraal bij een smartwatch. Een goed scherm beïnvloedt het gebruiksgemak aanzienlijk. Vooral de schermhelderheid is belangrijk, want de informatie van je smartwatch moet ook buiten in de zon goed leesbaar zijn.

©PXimport

Een smartwatch heeft zeker bestaansrecht, vooral dankzij de lichaams- en activiteitsmetingen. Maar ook als verlengstuk van je smartphone, met handige apps die je vanaf je pols oproept, kunnen deze apparaatjes erg handig zijn. Ze zijn alleen lang niet zo onmisbaar als bijvoorbeeld een smartphone zelf.

De paniekreactie die zich aandient als je je realiseert dat je zonder smartphone of sleutels de deur uit bent gegaan, zul je niet krijgen bij een smartwatch. Het is een leuke aanvulling die je een bepaalde luxe biedt. Neem gerust de tijd om na te gaan of een smartwatch iets voor je is, welke je het meest aanspreekt en wacht eventueel tot de prijs iets is gedaald.

Lees ook: Waarom een smartwatch of activity tracker kopen?

Ontwerp

Bij het uitkiezen van een gewoon horloge speelt het ontwerp een grote rol. Ook als je een smartwatch of fitnesstracker uitzoekt, mag je hier best kritisch naar kijken. Het is immers ook een beetje een sieraad dat je op je lichaam draagt.

Veel smartwatches hebben een enorm formaat, wel zo praktisch. Maar als je dunne polsen hebt, staat dat niet mooi. Bovendien doet een rond scherm meer denken aan een mooi horloge dan de vierkante schermen waarmee veel smartwatches zijn uitgerust.

Veel sporthorloges, zoals die van Garmin en Polar, nodigen niet echt uit om naast het sporten te dragen, terwijl ze daar eigenlijk wel voor bedoeld zijn. Vaak wordt er gebruikgemaakt van goedkope rubberbandjes en slecht af te lezen schermen. De bandjes kun je vaak zelf vervangen, soms zelfs met universele horlogebandjes. Dikwijls zijn deze bandjes pittig geprijsd, in dat soort gevallen kun je ze ook van andere merken of Chinese webshops voor een lagere prijs oppikken.

Er zijn ook hybride smartwatches van bijvoorbeeld Fossil, die eruitzien als een gewoon horloge, maar functioneel uiterst beperkt zijn. Het horloge trilt bij een smartphone-melding en telt je stappen. Heel veel meer functies heb je niet.

Lees ook: Helpt een smartwatch je gezonder te leven?

©PXimport

Accu

De accuduur van een smartwatch varieert enorm per model en natuurlijk hoe je hem gebruikt. Sommige smartwatches moet je bijna dagelijks opladen, terwijl andere wearables een accuduur van soms wel twee weken hebben.

Het formaat en het aantal draaiende processen is hier van invloed op. Houd er ook rekening mee dat het scherm een bepalende factor is. Staat dit aan, dan wordt er relatief veel energie verbruikt. Daarom springt het scherm doorgaans pas aan wanneer je je pols beweegt. Sommige wearables hebben een always-on-functie, waardoor de tijd continu zichtbaar is. Houd er wel rekening mee dat dit de accuduur enorm verkort. Ook routes vastleggen met gps belast de accu behoorlijk.

Opladen gaat net even anders dan je smartphone. In de meeste gevallen gaat het om een magnetisch plaatje dat je aan je wearable bevestigt en via een usb-stekker aan de adapter koppelt. Helaas zijn er geen universele laders, waardoor het opladen van een wearable een beetje doet denken aan de tijd dat mobiele telefoons nog allemaal een eigen oplaadstekker hadden.

©PXimport

Prijskaartje

Een Xiaomi Mi Band 6 heb je al voor vier tientjes. De nieuwste uitvoering van de Apple Watch kost je bijna 450 euro. De duurste optie is zeker niet altijd de beste optie, want de Mi Band uit dit voorbeeld is een uitstekend apparaat voor wie wat aanmoediging nodig heeft om meer te bewegen en op zoek is naar een iets subtieler apparaat voor om de pols.

Ook biedt Apple bijvoorbeeld een SE-uitvoering van de Watch aan. Deze is een stuk goedkoper dan de luxevariant, maar doet daar nauwelijks voor onder. Merken als Huawei en Xiaomi bieden smartwatches aan die er fraai uitzien en zo’n 150 euro kosten.

Kortom, er zijn veel prijsverschillen. Ga daarom van tevoren goed na waar jij een wearable voor zou willen gebruiken en welke modellen op die wensen aansluiten. En welke je zelf mooi vindt natuurlijk!

©PXimport

Zonder smartphone

Een wearable is ook een beetje een verlengstuk van je smartphone. Wanneer je het apparaat configureert, koppel je het aan je smartphone en kun je veel zaken instellen via een bijbehorende app. Deze koppeling maakt het ook mogelijk om bijvoorbeeld meldingen te synchroniseren en te reageren op berichtjes of mailtjes.

Toch worden wearables steeds onafhankelijker. Je bent tegenwoordig minder afhankelijk van je smartphone met bijbehorende app dan enkele jaren geleden. Bovendien zijn er inmiddels ook smartwatches met e-simondersteuning, zodat je wearable zelf verbinding kan maken met mobiel internet. Maar ook met een eigen internetverbinding zit de grootste kracht van wearables ’m nog steeds in de koppeling met je smartphone.

©PXimport

▼ Volgende artikel
Wanneer heb je HDMI 2.1 écht nodig (en wanneer is het weggegooid geld)?
© Dennis
Huis

Wanneer heb je HDMI 2.1 écht nodig (en wanneer is het weggegooid geld)?

HDMI 2.1 is de nieuwste standaard voor beeldoverdracht, maar lang niet iedereen heeft de extra bandbreedte ook écht nodig. Vooral voor gamers met een PlayStation 5, Xbox Series X of krachtige pc is het relevant. Kijk je alleen films of televisie? Dan volstaat de oudere aansluiting vaak prima. Wij leggen uit waar de grens ligt.

Als je momenteel op zoek bent naar een nieuwe televisie of monitor vlíegen de technische termen je om de oren. HDMI 2.1 wordt door fabrikanten en winkels vaak gepresenteerd als een absolute noodzaak voor een scherm dat klaar is voor de toekomst. Hierdoor ontstaat de angst dat je een miskoop doet als je kiest voor een model met de oudere HDMI 2.0-standaard. Toch is dat in veel Nederlandse huiskamers een misvatting, want de voordelen zijn nogal specifiek. Veel consumenten betalen onnodig extra voor een functie die ze technisch gezien nooit zullen activeren. Na het lezen van dit artikel weet je precies of jij die snelle poort nodig hebt, of dat je dat budget beter aan een groter scherm of beter geluid kunt besteden.

De kern van het probleem: bandbreedte

Het fundamentele verschil tussen de gangbare HDMI 2.0-standaard en de nieuwere 2.1-versie zit 'm in de digitale snelweg die ze bieden. Je kunt het zien als een waterleiding: door een 2.1-kabel kan veel meer water (of dus data) tegelijk worden gepompt (48 Gbit/s in dit geval) dan door de oudere 2.0-variant (die 'maar' 18 Gbit/s kan verwerken). Die extra ruimte is nodig voor 4K-beelden met een zeer hoge verversingssnelheid (120 beelden per seconde) of voor extreem hoge resoluties zoals 8K.

Een hardnekkige mythe is dat HDMI 2.1 het beeld altijd mooier maakt. Dat is onjuist. Als je naar een Netflix-serie kijkt in 4K, ziet dat er via een 2.0-poort exact hetzelfde uit als via een 2.1-poort. De kabel verandert niets aan de kleuren, de scherpte of het contrast; hij zorgt er alleen voor dat het signaal 'erdoor' past. Pas als er een file op de kabel ontstaat (omdat je te veel beelden per seconde wilt versturen) wordt de nieuwe standaard noodzakelijk. Zolang je dataverbruik onder de limiet van HDMI 2.0 blijft, voegt versie 2.1 niets toe aan de beeldkwaliteit.

Wanneer werkt dit wél goed?

HDMI 2.1 komt pas echt tot zijn recht als je de grenzen van beweging en snelheid opzoekt. Dat is vrijwel exclusief het domein van de fanatieke gamer. Heb je een PlayStation 5 of Xbox Series X in huis en wil je games spelen in de hoogste 4K-resolutie met 120 beelden per seconde (120 Hz)? Dan is een HDMI 2.1-aansluiting op je tv onmisbaar. Zonder deze poort blijft je console steken op 60 beelden per seconde, wat minder vloeiend oogt bij snelle shooters of racegames.

Ook pc-gamers met een zware, moderne videokaart (zoals de NVIDIA RTX 40- of 50-serie) profiteren hiervan als ze hun pc op de tv aansluiten. Naast de snelheid biedt de 2.1-standaard ondersteuning voor Variable Refresh Rate (VRR). Dat zorgt ervoor dat de televisie zijn verversingssnelheid continu aanpast aan de spelcomputer, wat haperingen en 'tearing' (waarbij het beeld in tweeën lijkt te breken) voorkomt. Daarnaast is er Auto Low Latency Mode (ALLM), een signaal waardoor je tv automatisch naar de spelmodus schakelt zodra je de console aanzet. Voor wie de maximale prestaties uit een moderne spelcomputer wil halen, is HDMI 2.1 dus een logische en eigenlijk verplichte keuze.

Oké, maar wanneer werkt dit níet goed?

Voor de gemiddelde kijker is de meerwaarde van HDMI 2.1 nagenoeg nihil. Kijk je voornamelijk lineaire televisie (nieuws, talkshows), sportwedstrijden, films op Blu-ray of series via streamingdiensten als Disney+ en Videoland? Dan kom je nooit in de buurt van de bandbreedte die HDMI 2.0 niet meer aankan. Films en series worden vrijwel altijd gemaakt en uitgezonden in 24, 30 of maximaal 60 beelden per seconde. Een standaard HDMI 2.0-aansluiting kan 4K-beeld op 60 Hz fluitend aan, inclusief HDR (High Dynamic Range).

Ook voor bezitters van een oudere of minder krachtige spelcomputer, zoals de PlayStation 4, de Xbox One of de Nintendo Switch, voegt de nieuwe poort niets toe. Het signaal dat deze apparaten uitsturen is simpelweg niet zwaar genoeg om de bredere snelweg nodig te hebben. Je koopt in dat geval een Ferrari om er vervolgens alleen maar mee in een 30-kilometerzone te rijden. Je betaalt voor capaciteit die ongebruikt blijft, terwijl je dat geld wellicht beter had kunnen investeren in een tv met een beter contrast of hogere helderheid.

Dealbreakers

Er zijn specifieke situaties waarin het blindstaren op HDMI 2.1 je keuze onnodig beperkt of zelfs leidt tot een slechtere aankoop. Dit zijn de harde grenzen:

Je zoekt een televisie in het budgetsegment. In de lagere prijsklassen is de term HDMI 2.1 vaak misleidend. Fabrikanten mogen de term soms gebruiken omdat de tv één specifieke feature ondersteunt (zoals ALLM), terwijl het paneel zelf technisch helemaal geen 120 Hz kan weergeven. Je koopt dan een tv met een 2.1-sticker, maar zonder het daadwerkelijke voordeel van vloeiend beeld. In dit segment is beeldkwaliteit altijd belangrijker dan het versienummer van de poort.

Je wilt alleen beter geluid via een soundbar. Vaak wordt gedacht dat je voor de beste geluidsoverdracht (eARC) per se een volledige HDMI 2.1-tv nodig hebt. Hoewel eARC officieel onderdeel is van de 2.1-specificaties, hebben veel fabrikanten deze functie ook toegevoegd aan televisies die verder gewoon op HDMI 2.0 draaien. Als je doel puur het doorsturen van Dolby Atmos-geluid is, is een volledige HDMI 2.1-poort dus geen harde eis, zolang eARC maar specifiek wordt vermeld.

Je kijkt puur films en series. Als je geen gamer bent, is er geen enkel scenario waarin HDMI 2.1 je kijkervaring verbetert. Het sluit een heleboel uitstekende oudere of goedkopere modellen uit die misschien wel een veel mooier OLED- of QLED-paneel hebben, maar niet de nieuwste aansluitingen. Beeldkwaliteit (zwartwaarden, kleur) wint het voor de filmkijker altijd van bandbreedte.

©DC Studio

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om de juiste keuze te maken, moet je kritisch kijken naar wat er in je tv-meubel staat of komt te staan. De vuistregel is eenvoudig: ben jij iemand die elke frame telt in een online shooter en heb je de hardware om dat te genereren? Dan moet HDMI 2.1 bovenaan je wensenlijst staan; zonder die poort knijp je de prestaties van je dure console af en mis je de soepelheid waarvoor je betaald hebt.

Ben je daarentegen een filmliefhebber die geniet van de hoogste beeldkwaliteit in HDR, of kijk je vooral sport? Richt je dan op het contrast, de helderheid en de kleurweergave van het paneel. Een kwalitatief hoogwaardig paneel met een 'oudere' aansluiting geeft een indrukwekkender plaatje bij films dan een middelmatige tv die toevallig wél een 2.1-aansluiting heeft. Laat je niet gek maken door het idee van toekomstbestendigheid als de beloofde toekomst niet aansluit bij jouw kijkgedrag.

Dus...

HDMI 2.1 is essentieel voor gamers met een PS5, Xbox Series X of krachtige pc die willen spelen in 4K bij 120 Hz. Voor filmkijkers, serie-bingers en tv-kijkers biedt de standaard geen zichtbare beeldverbetering ten opzichte van HDMI 2.0. De extra bandbreedte is puur bedoeld voor zeer hoge framerates die videocontent niet gebruikt. Kies alleen voor HDMI 2.1 als je hardware hebt die deze snelheid daadwerkelijk kan benutten. In alle andere gevallen is de kwaliteit van het beeldscherm zelf veel belangrijker dan het type aansluiting.

▼ Volgende artikel
Alles over Highguard - waarom heeft iedereen het over deze shooter?
© Wildlight Entertainment
Huis

Alles over Highguard - waarom heeft iedereen het over deze shooter?

Op 26 januari kan de wereld aan de slag met Highguard. Het lijkt erop dat iedereen weet wat Highguard is, terwijl tegelijkertijd ook niemand precies weet wát Highguard nou precies is. In dit artikel zetten we dus uiteen wanneer je de game kunt spelen, en waarom deze titel van Wildlight Entertainment zoveel aandacht krijgt.

Releasedatrum van Highguard

Highguard is vanaf vandaag, 26 januari, rond 19:00 uur Nederlandse tijd beschikbaar op pc, PlayStation 5 en Xbox Series X en S. De exacte releasetijd is nog niet bekend, maar vermoedelijk zal de game rond die tijd op alle platforms beschikbaar worden.

Daarbij is het spel free-to-play, dus je hoeft niets te betalen om Highguard te spelen. Daarbij ondersteunt de game crossplay en cross-save, dus je kunt de game samen met vrienden op andere platforms spelen en je progressie op andere platforms meenemen. Het spel is niet te preloaden, maar vereist op pc in ieder geval 25 GB aan beschikbare opslagruimte.

Met de lancering van het spel zendt ontwikkelaar Wildlight Entertaiment om 19:00 uur Nederlandse tijd ook direct een zogenaamde Launch Showcase uit op YouTube - ook hieronder te bekijken. De studio belooft in deze showcase een ‘deepdive in de gameplay’ van Highguard te tonen, de contentplannen voor het eerste jaar uit de doeken te doen en nog ‘veel meer’. 

Watch on YouTube

Wat is Highguard?

Aan team-based PvP heroshooters als Overwatch is geen gebrek, maar Highguard lijkt zich bij die groep te scharen. Het spel wordt ontwikkeld door Wildlight Entertainment, dat weer bestaat uit oud-ontwikkelaars van onder andere Titanfall en Apex Legends. Mensen die dus meer dan prima shooters in elkaar hebben gedraaid, waardoor de interesse toch ietwat gewekt wordt. 

Ieder team in de game bestaat uit drie zogenaamde Wardens, waarvoor verschillende personages gekozen kunnen worden. In de trailer zien we bijvoorbeeld een ridderachtige personage, die met een speciale vaardigheid elektrische stokken rond kan gooien. Ook is er een groot ijsmonster dat schijnbaar muren kan laten verschijnen, een soort cowboy met beestachtige klauwen en een personage dat met messen kan gooien. Ook heeft ieder personage schijnbaar toegang tot geweren om het vijandelijke team mee te bevechten.

Het doel van een potje is namelijk het vinden van de ‘Shieldbreaker’, een soort groot zwaard waarmee je de basis van de tegenstanders open kan breken en uiteindelijk overnemen. Wanneer dit lukt is het potje gewonnen. In de context van de game krijgt jouw team op die manier de controle over het continent. 

©Wildlight Entertainment

Waarom is er zoveel om Highguard te doen?

Wildlight positioneert de game in hun marketing als een “nieuw soort shooter”, maar veel spelers zijn op basis van de trailer nog niet overtuigd. Highguard doet qua opzet van de potjes wel een paar dingen anders dan hero-shooters als Overwatch en Marvel Rivals, maar zoals Concord in 2024 liet zien is de huidige markt voor dit subgenre binnen shooters redelijk verzadigd. Velen zijn simpelweg nog niet overtuigd dat Highguard daadwerkelijk iets vernieuwends met zich mee weet te brengen.

Dit valt ook te verwijten aan een opvallend gebrek aan marketing van de game. Zo’n anderhalve maand voor release hoorden we voor het eerst van Highguard, toen de trailer werd getoond als afsluiter van The Game Awards. Normaliter is de laatste aankondiging van die show een van de hoogtepunten, maar Highguard wist mensen niet te enthousiasmeren. 

De gesprekken rondom Highguard werden echter nog vreemder, toen opviel dat Wildlight geruime tijd niets meer plaatste op sociale media over de game. Na de initiële aankondiging van de game werd er wekenlang niets meer geplaatst op het X-account van Highguard, tot drie dagen voor launch - toen het bedrijf een countdown startte. Ook dit maakte het lastig om enthousiast te worden voor Highguard. 

©Wildlight Entertainment

In de afgelopen dagen doken er berichten en geruchten op die stelden dat Geoff Keighley - de presentator en oprichter van The Game Awards - Highguard specifiek had uitgekozen als afsluiter van The Game Awards, omdat hij hier wel iets in zag. Op 25 januari plaatste Keighley een gif op X, waarin John Hammond uit Jurassic Park zegt: “Over 48 uur accepteer ik jullie verontschuldigingen”. 

Natuurlijk gunnen we iedere game waar tijd en passie in heeft gezeten het beste, maar het is ook niet te ontkennen dat het verhaal rondom Highguard op zijn minst frappant te noemen is. Nou ja, vanaf 19:00 uur kunnen we het spel zelf onder handen nemen. Verwacht daarom binnenkort impressies op onze socials en ID.nl.