Preview: Avatar: Seven Havens is een tegenreactie op de wereld

Ik ben altijd onder de indruk geweest van hoe veerkrachtig de makers van Avatar zijn, in het bijzonder makers Michael Dante DiMartino en Bryan Konietzko. Van Korra die een heel seizoen van de buis werd gehaald wegens tegenvallende kijkcijfers (en de haat op het queer personage) en een in de soep gelopen Netflix-samenwerking, tot een prachtige animatiefilm die uit de bios werd gehaald en maanden voor verschijning lekte. De makers zijn buiten hun creatieve uitingen om zelden uitgesproken over wereldproblematiek, maar uitzonderingen bewijzen dat hun hart op de goede plek zit. Oorlog, industrialisatie, klassenongelijkheid: deze kinderserie heeft dergelijke thema’s namelijk nooit geschuwd.

Hoe logisch is Seven Havens daarom als resultaat van de afgelopen twaalf jaar, waarvan ik afgelopen weekend zowaar de eerste zes afleveringen mocht bekijken. Dit is dan ook absoluut nog geen review, aangezien beide seizoenen van de serie uit dertien afleveringen bestaan. Eén ding werd me echter duidelijk: Seven Havens is eigenzinnig, en duwt je als Avatar-fan in dat nieuwe, soms oncomfortabele gebied. En het werkt.

De wereld van Seven Havens is namelijk ánders, en dan heb ik het nog niet eens over de synthy soundtrack en het felle kleurgebruik. Het is ruim tweehonderd jaar geleden sinds Avatar Korra, die íets heeft gedaan om een grote ramp te veroorzaken. De wereld is voorgoed verscheurd door mysterieuze stormen die zeven veilige thuishavens van elkaar scheiden. Wij volgen Ellora, de haven die zich ontfermt over ‘wind en zand’ en alle inwoners van de stad voorziet van basisbehoeften.

Het geeft Seven Havens een wat wanhopige ondertoon. Er is geen tot weinig contact met andere nederzettingen en bovendien daalt het aantal benders – zij die een van de vier elementen kunnen besturen – ieder jaar. Sterker nog: degenen die wél nog kunnen sturen worden bij hun huis weggehaald om te werken voor de Bending Brigade, een soort eenheid die de veiligheid waarborgt in teams van vier: elk één element. Het is een logisch stukje worldbuilding waar Avatar ondanks de overduidelijke felle kleuren van hun kostuums toch mee wegkomt.

Het concept van de Avatar is inmiddels ook niet meer relevant. Een beetje in lijn met Aang, Korra en verschillende boeken, krijgt de verbinder de schuld van alle armoede en rampspoed. Het anker in dit verhaal is daarom Pavi, een jong meisje dat in de straten van Ellora rondscharrelt en allang doorheeft dat ze de Avatar is, maar dat koste wat het kost verbergt. Dat is wederom geen origineel concept meer, maar zo’n terneergeslagen Avatar werkt in Seven Havens juist ontzettend goed omdat je de maatschappij om haar heen volledig ziet aftakelen. Je begrijpt dondersgoed dat het meisje bang is om zichzelf prijs te geven.

Bovendien, wat gaat zo’n kind nou doen? Een van mijn grote zorgen voor Seven Havens was dat de serie te kinderlijk zou zijn, terwijl de reeks juist toenemend volwassen personages voorschotelde. Avatar Studios pakt dat echter slim aan door Pavi te omringen met een aantal stuk oudere personages die haar ook als een kind behandelen. Zo heb je Jae, een jong Bending Brigade-lid die zich geroepen voelt om het meisje onder zijn hoede te nemen. Ook is er Karthik, een oudere commandant die eigenhandig problemen in de stad probeert op te lossen, maar langzaam beseft dat hij dat niet alleen kan.

Waar elk personage worstelt met de isolatie van Ellora, vormt Pavi met haar kinderlijke enthousiasme een lichtpuntje in de duisternis. Regelmatig gaat ze over haar eigen grens, en moet Jae haar uit de penarie halen, en die dynamiek werkt. Bovendien maakt het Seven Havens ook ergens heel hoopvol. Nadat de wereld bijna ten onder ging heeft de mensheid het toch voor elkaar gekregen een - al dan niet tijdelijk - systeem te bedenken om te overleven. Ook het moment dat de terugkeer van de Avatar indaalt bij Karthik gaf me oprecht kippenvel. Het is alsof de makers zeggen: de wereld is na al die oorlogen, natuurrampen en isolatie nog niet verloren.

Een belangrijk onderdeel daarvan is de progressieve soundtrack, die je met z’n synthwaves en techno-invloeden zelfs omschreven kan worden als futuristisch. Het kent regelmatig een zekere opbouw naar een dramatische scène en voelt door de insteek zó anders dan alles wat we tot nu toe van Avatar gewend zijn. En net als deze wereld iets té onvertrouwd aanvoelt, vind je typische leidmotieven uit de franchise als een soort geruststellende deken.

Waar de soundtrack wat mij betreft een schot in de roos is, moet ik nog steeds wennen aan het grafische aspect van de serie. Als je goed kijkt is het een logische voortzetting van de bekende stijl, met anime-achtige gekleurde ogen, onderscheidend kleurgebruik en Aziatisch-geïnspireerde kledij. Maar Seven Havens presenteert zichzelf toch anders: het gebruik van geel en rood past bij de Indiase invloeden van de reeks, er hangt regelmatig een gloed van de mythische fenomenen over personages en het kleurenpalet an sich is in elk frame uitzonderlijk breed.

Vooral dat laatste zorgt soms een beetje voor een kleurplaateffect, wat bijdraagt aan het kinderlijke gevoel dat je misschien bij de serie hebt. Bovendien laat het sommige personages ook wat ‘platter’ ogen in beweging, al zou dat ook kunnen liggen aan de wat minder bewegelijke animatie. Misschien moet ik het niet vergelijken met de recent verschenen film Avatar Aang: The Last Airbender, maar het is in ieder geval niet zo indrukwekkend.

Tegelijkertijd is dit verre van een lelijke serie als je er eenmaal een paar afleveringen in zit. Gevechten krijgen nog altijd meer frames en worden iets vertraagd om de verschillende vechtkunsten duidelijk in beeld te brengen. Door de tropische stormen zie je ook regelmatig haren, stof en allerlei objecten door het beeld vliegen – wat er simpelweg prachtig uitziet. Ook in de wat meer donkere scènes, waarin het overdadige kleurgebruik wat minder opvalt en personages spaarzamer zijn belicht, komt de stijl beter naar voren.

Ik ben in ieder geval nog niet verliefd op Avatar Seven Havens, maar dat duurde bij Korra ook even. Soms is de worldbuilding zelfs nog iets te veilig, en mag Avatar Studios van mij deze nieuwe wereld nog iets meer uitdiepen. Tegelijkertijd heb ik er alle vertrouwen in dat het lang niet bij deze ene thuishaven blijft, waardoor ik niet kan wachten op de rest van het seizoen.

Het geeft me vooral hoop voor de toekomst, een soort bevestiging dat de makers het nog niet verleerd zijn om een goede, relevantie serie te maken. Met slechts twee seizoenen en meer regie over haar eigen output moet er nog veel meer mogelijk zijn.

Bovendien heb ik nog altijd geen idee wat Avatar Korra heeft misdaan, maar ik zal het personage en de serie tot het einde blijven verdedigen.

Avatar: Seven Havens verschijnt in Nederland op 17 oktober op Skyshowtime.