Het merk Xiaomi is de volgende Chinese fabrikant na Oppo, OnePlus en Huawei die met veel machtsvertoon met smartphones de Nederlandse markt betreden. De Xiaomi Mi 9 is het eerste smartphone die de fabrikant hier aanbiedt met topspecificaties voor een messcherpe prijs.

Xiaomi smartphones zijn al een tijdje verkrijgbaar in Nederlandse (web)winkels, maar tot nu toe waren die smartphones grijze import; officieel verkocht Xiaomi zijn smartphones (en andere gadgets) niet. Tot kort, want Xiaomi is nu ook in Nederland officieel begonnen met het aanbieden van enkele producten: de Mi Fit 3 sportarmband, de betaalbare Redmi Note 7 smartphone en deze Xiaomi Mi 9 topsmartphone.

De timing van Xiaomi om officieel in Nederland te starten is slim. Bekende fabrikanten als Oppo en OnePlus bieden al lang niet meer de verbluffende prijs-kwaliteitsverhouding waarmee ze groot zijn geworden in Europa en zijn langzaam maar zeker opgeschoven naar het hoge prijssegment. Oppo en Honor (submerk van Huawei) zijn hier onlangs ook weer opgestart, maar Xiaomi lijkt deze twee merken op prijs-kwaliteit aan te kunnen. Dat bewees Xiaomi al eerder met de Pocophone F1 (die hier helaas nog niet beschikbaar is) en deze Mi 9 smartphone, die de krachtigste specificaties biedt en al vanaf 449 euro beschikbaar is. Dat is een absurd goede deal. Niet zo absurd goed als Pocophone vorig jaar. Maar nog altijd absurd goed.

Specificaties van de Xiaomi Mi 9

De Mi 9 beschikt over de snelste en nieuwste Snapdragon 855-processor, waardoor de smartphone betere prestaties haalt in benchmarks en dagelijks gebruik dan veel topsmartphones die de afgelopen twaalf maanden verschenen met de Snapdragon 845-processor. De goedkoopste uitvoering van de Xiaomi Mi 9 beschikt over 6 GB werkgeheugen, wat dik in orde is. De uitvoering van 499 euro heeft 8 GB werkgeheugen en 128 GB opslag in plaats van 64 GB . Omdat de opslag niet uit te breiden is met een geheugenkaart is het wellicht verstandig om een paar tientjes extra te investeren in de variant van 499 euro.

Ook de behuizing doet niet onder voor de duurste iPhones, Samsung Galaxy smartphones en luxe uitvoeringen van Huawei. De behuizing is van glas en kan daardoor draadloos opladen. Xiaomi heeft zelfs een 20 watt draadloze snellader beschikbaar voor de Mi 9, die je echter wel los moet kopen. In de doos zit wel een adapter en usb-c-kabel die met 27 watt de smartphone ook uitzonderlijk snel opladen. Met een opgeladen accu doe je ongeveer een dag. Dat is helaas niet uitzonderlijk lang. De capaciteit van de accu van 3.300 mAh is niet heel hoog. Tegenwoordig komen veel topsmartphones van vergelijkbaar formaat met een capaciteit die boven de 4.000 mAh ligt.

Aan de achterzijde tref je een drietal camera’s, waarbij een opvallend regenboogkleurig-ringetjes om de hoofdcamera is geplaatst. Een fraai kleurverloop is ook te zien als je de smartphone licht laat weerspiegelen.

Het enige dat ontbreekt in de behuizing is een 3,5 mm jack. Als doekje voor het bloeden heeft Xiaomi wel een dongeltje in de doos meegevelerd om je bedrade koptelefoon aan te sluiten.

©PXimport

Scherm

Aan de voorzijde is een 6,4 inch full-HD oledscherm geplaatst met een beeldverhouding van 19,5 bij 9 en een druppelvormige scherminkeping om het toestelformaat acceptabel te houden. Achter het scherm is een vingerafdrukscanner geplaatst, die vergeleken met andere in-screen vingerafdrukscanners redelijk werkt qua nauwkeurigheid en snelheid, maar nog altijd een flinke stap terug is vergeleken met een traditionele fysieke vingerafdrukscanner.

De beeldkwaliteit doet ook niet veel onder voor de duurste smartphones waarmee de Xiaomi Mi 9 mee probeert te concurreren. Het scherm is helder, ook bij fel daglicht en de weergavekwaliteit doet je fraaie foto’s en video’s recht.

©PXimport

©PXimport

Camera’s

Want ook over de camera ben ik positief verrast! Aan de achterzijde vind je een drietal camera’s. De hoofdcamera is Sony’s 48 megapixel IMX586-sensor. Deze vind je ook terug op de Honor View 20, en tijdens het reviewen van dat toestel waren we al onder de indruk van deze lens. Natuurlijk zijn de prestaties afhankelijk van hoe Xiaomi de Sonylens aanstuurt met software, maar ook op deze Mi 9 zijn foto’s haarscherp en is het toestel in staat om in donkere omgevingen veel ruis weg te filteren.

De andere twee lenzen zorgen met name voor functies als fotografie met scherptediepte-effect en zoomen zonder kwaliteitsverlies. Er is ook een nachtfunctie aanwezig, die met lange sluitertijd een foto maakt. Genoeg mogelijkheden dus en een uitstekende beeldkwaliteit voor de foto’s, hoewel hij wel zijn meerdere moet erkennen in de Huawei P30 Pro, die diepere zoomniveau’s kent en dankzij de beeldstabilisatie beter inzet voor heldere nachtfoto’s. Daar hoeft Xiaomi zich niet voor de te schamen, aangezien het prijskaartje van de P30 Pro op het moment van schrijven twee keer zo hoog ligt.

©CIDimport

Android 9 met MIUI 10

De Androidskin die Xiaomi over Android heeft geïnstalleerd is wel even slikken. Hiermee volgt Xiaomi het slechte voorbeeld van andere Chinese smartphonefabrikanten als Huawei (EMUI) en Oppo (Color OS). Wat is dat toch met die Chinese smartphones? Natuurlijk, de felle kinderlijke kleuren en onoverzichtelijke indeling zonder app-overzicht zijn een kwestie van smaak. Hoewel het de mijne niet is. Gelukkig valt dit leed nog te verzachten met Nova Launcher.

De onverwijderbare rommel die je er echter bij krijgt in de vorm van reclame-apps en ronduit onnodige virusscanners zijn wel erg kwalijk. Ook onder de motorkap is er flink gerommeld aan de werking van Android. Niet ten goede overigens voor de stabiliteit. Tenslotte valt er voor Xiaomi nog een wereld te winnen als het op ondersteuning aankomt, want de reputatie van het bedrijf als het op Android- en veiligheidsupdates aankomt is niet heel best. Hoewel eerlijkheid me gebied te zeggen dat ik tijdens het reviewen wel de veiligheidsupdate van maart ontving. In mei, dat dan weer wel. Xiaomi zou er goed aan doen voorbeeld te nemen aan de Chinese concurrent OnePlus of HMD (maker van de Nokia-smartphones die op Android One draaien).

©CIDimport

©CIDimport

Alternatieven voor de Xiaomi Mi 9

Om eerlijk te zijn ben ik nog geen alternatieven tegengekomen die evenveel waar voor hun geld bieden als de Xiaomi Mi 9. De Honor View 20 komt in de buurt, maar is eigenlijk op alle vlakken net even wat minder goed. Dat geldt ook voor de EMUI-schil (die ook op Huawei smartphones staat). De grootste tekortkoming van de Mi 9 verhelp je daarom niet met een Honor-smartphones. De Mi 9 loopt qua prestaties rondjes om Nokia-smartphones in dezelfde prijsklasse. Nokia heeft met Android One echter een groot voordeel ten opzichte van de Mi 9. Bovendien beschikken deze Nokia’s over een koptelefoonpoort. Vergelijkbare prestaties, maar dan met een betere Androiduitvoering zijn te verwachten van de OnePlus 7 die binnenkort wordt gepresenteerd. De prijzen van deze toestellen zijn echter naar verwachting alweer bijna twee keer zo hoog, waardoor ze geen budgetvriendelijk alternatief meer te noemen zijn.

Conclusie

Xiaomi neemt de plek in die OnePlus heeft achtergelaten, de Mi 9 is namelijk een smartphone met de beste specificaties, maar dan voor de helft van de prijs. Zonder compromissen. Maar er zijn wel een paar nadelen te noemen, waar ook sommige smartphones last van hebben in het duurste prijssegment: de Android-schil (rommelig en met reclame) en het ontbreken van een 3,5 mm jack. Ook de accucapaciteit had iets hoger mogen liggen.

Met dank aan Belsimpel.nl voor het beschikbaar stellen van een review-exemplaar.

Liveservicegames en hero shooters waren in 2016 niet per se nieuw. Destiny ging al twee jaar hard, en hoewel nieuwkomer Overwatch erg goed ontvangen werd, trokken sommigen al snel vergelijkingen met Valve’s inmiddels oude Team Fortress 2. Toch wist de hero shooter van Blizzard een Game of the Year Award voor de neus van onder andere Uncharted 4: A Thief’s End weg te grissen. Het was een glorieus begin van een moeizaam traject.

In de afgelopen tien jaar onderging Overwatch grote veranderingen. Na een groot succes met ruim 50 miljoen totale spelers in de eerste drie jaar kondigde Blizzard in 2019 aan dat er een vervolg zou komen, dat ‘naast het originele Overwatch’ moest bestaan en uitgebreid werd met Player-versus-Environment-content. De 6-tegen-6 Player-versus-Player-gameplay waar Overwatch om bekendstaat, zou blijven bestaan en voorzien worden van dezelfde content in de twee games. Ook zou Overwatch 2 een exclusieve PvE-modus met een verhaallijn en skill-trees krijgen, waarmee ieder personage op zowel grote als subtiele wijze aangepast kon worden.

©Blizzard

Nee, toch niet

Wie Overwatch 2 sinds de early access-verschijning eind 2022 heeft gespeeld, weet dat daar maar bar weinig van is waargemaakt. Overwatch en Overwatch 2 werden ten eerste geen aparte titels: laatstgenoemde heeft de plaats van het origineel simpelweg ingenomen. Die verhaalmodus? Voor 15 euro kreeg je met de 1.0-release van Overwatch 2 in augustus 2023 toegang tot drie missies. Die verkochten niet goed genoeg voor Blizzard – volgens bronnen Bloomberg - waarmee de mogelijkheid van meer PvE-content direct werd begraven.

Het was toen zelfs al bekend dat de PvE-modus grotendeels geschrapt was, gezien de modus volgens regisseur Aaron Keller ‘de focus tijdens het ontwikkelproces van de game belemmerde’. Dat is geen vreemde redenering, maar PvE was wel juist datgene dat Overwatch 2… nou ja, Overwatch 2 maakte. Uiteindelijk was de lancering van de ‘nieuwe’ game vooral een grote update, met drie nieuwe personages, wat extra arena’s en een nieuwe 5v5-opzet in plaats van 6v6. Er stond nu slechts een ‘2’ achter.

©Blizzard

Een alternatieve toekomst

Recent werd aangekondigd dat Overwatch 2 het cijfer van de naam afknipt met het twintigste seizoen en dus weer gewoon Overwatch heet – we zijn dus weer terug bij af. Ik stapte zelf destijds op de Overwatch-trein door juist de belofte van PvE in het vervolg, en heb uiteindelijk pakweg 300 uren tussen beide games verdeeld. Hoewel ik naarmate de tijd vorderde wat uren in de competitieve modus stak, maakte het spelen met vrienden de ervaring écht vermakelijk.

Gezellig kletsen, schreeuwen tegen willekeurige teamgenoten en de mix van tactiek en variatie die de vele personages in Overwatch bieden: dat staat mij bij. Een PvE-modus waarin juist dat samenspel en de speelwijze van de verschillende heroes aan te passen zijn naar jouw speelstijl was een soort heilige graal, die uiteindelijk dus nooit verscheen. Dat is eeuwig zonde. De competitieve e-sportscene van Overwatch is al sinds het begin een belangrijk aspect van de game, dus ergens is het begrijpelijk dat het team dit niet uit het oog wilde verliezen.

©Blizzard

Maar juist in de laatste jaren zien we een interessante verschuiving naar PvE, of in ieder geval multiplayer-ervaringen die niet geheel om competitie draaien. Denk aan Helldivers 2 van een paar jaar terug, waarin vrienden en willekeurige spelers het opnemen tegen legioenen aan vijanden – en zelfs wereldwijd samen naar een doel werken. Of de explosie aan zogenaamde ‘friendslop’ games als Peak en Lethal Company, die geheel draaien om het samen uitvoeren van taken als een berg beklimmen of het verzamelen van schroot. Een game als Arc Raiders bevat daarbij ook PvP-elementen, maar staat ook bij omdat meerdere spelers samen kunnen komen om een gigantische robot te verslaan. Video’s waarbij spelers plots oude vrienden tegenkomen in de game tonen aan waarom PvE momenteel zó ontzettend leuk kan zijn.

De realiteit

Het is achteraf makkelijk te zeggen, maar de originele visie voor Overwatch 2 had best een prominente rol in het huidige gamelandschap kunnen bekleden. Met de aankondiging werden uitgebreide skilltrees getoond voor de verschillende personages waar Overwatch om bekendstaat.

©Blizzard

Een van Mei’s speciale vaardigheden is bijvoorbeeld het veranderen in een ijspegel, om zo health terug te verdienen en een paar seconden onverwoestbaar te zijn. Met een van de skills die getoond werd veranderde deze ijspegel in een ijsbal, waarmee ze op spectaculaire wijze door groepen vijanden kan kegelen. De PvE-modus had de potentie om een soort zandbak voor dergelijke ideeën en ingrijpende veranderingen voor het klassieke Overwatch te worden. Een speelsere mix van skills en samenwerking om juist die avonturen uit bijvoorbeeld een Helldivers 2 te nabootsen. De tactische teamgameplay had dan ook niet hoeven verdwijnen, het zou juist vet geweest zijn om met vrienden verschillende skills af te stemmen en los te laten op de robots van Null Sector.

Dat is nog zoiets: de lore en verhaallijn van Overwatch zijn ontzettend interessant, en had meer in de schijnwerpers kunnen staan met de PvE-insteek. Nog voordat ik de games überhaupt had aangeraakt, verslond ik de prachtig geanimeerde filmpjes van Blizzard en verhalen die ze voor de personages uitbrachten.

Wat ik dan ook zie van de nieuwe update wringt met mijn gevoel. Ja, het lijkt erop dat Blizzard een inhaalslag maakt en sneller met nieuwe personages komt om de game fris te houden. Het wekt de indruk dat we weer terug zijn bij het ‘oude’ Overwatch, en dat de ontwikkelaar nog altijd een sterke hero shooter wil behouden nu concurrenten als Marvel Rivals het speelveld hebben betreden. Toch kan ik het niet laten om te fantaseren over hoe Overwatch meer had kunnen zijn dan een hero shooter.

De realiteit is dat het Overwatch-team geen goede balans wist te vinden tussen het bijhouden van de PvP- en competitieve scene van Overwatch en de ontwikkeling van de PvE. Zonde, want zeker in het huidige multiplayerklimaat, waar mensen steeds meer achterover lijken te hangen om met elkaar te spelen in plaats van tegen elkaar, had het originele Overwatch 2 perfect gepast.

Samen met onze vrienden van bol geven we wekelijks een nieuwe game weg, en deze week is dat natuurlijk Mario Tennis Fever.

Fever verscheen namelijk deze week voor de Nintendo Switch 2 en is volgens onze Simon een uitstekende Mario-sportgame. Met z'n Fever Rackets - die speciale slagen vol onvoorspelbare effecten mogelijk maken - goede basisgameplay en flink wat content weet Fever boven de afgelopen delen uit te stijgen:

Mario Tennis Fever barst van de content. De vele personages, banen en rackets geven unieke, diepere lagen aan de gameplay en multiplayerpotjes gaan met grote glimlach en een berg vertier gespeeld worden. Jammer voor de wat volwassenere spelers dat die volgende laag diepgang nét niet geraakt wordt. Daarvoor is het singleplayeraanbod niet genoeg, de tegenstanders niet uitdagend genoeg en ontbreekt er hier en daar net wat finesse. Maar ga zo door, Nintendo. Mario Tennis Fever zit namelijk wél in de richting van die tijdloze Camelot-klassiekers waar we zo naar hunkeren.

Winnen

Wat moet je doen om te winnen? Ga naar de website van bol, vind de productcode in de url (bestaande uit zestien cijfers) en vul die hieronder in het invulformulier in! Vergeet ook niet je naam en emailadres in te vullen, dan sturen we je zo snel mogelijk een code om de game fysiek op bol.com te bestellen!

Werkt het formulier niet? Klik dan hier.