Het merk Xiaomi is de volgende Chinese fabrikant na Oppo, OnePlus en Huawei die met veel machtsvertoon met smartphones de Nederlandse markt betreden. De Xiaomi Mi 9 is het eerste smartphone die de fabrikant hier aanbiedt met topspecificaties voor een messcherpe prijs.

Xiaomi smartphones zijn al een tijdje verkrijgbaar in Nederlandse (web)winkels, maar tot nu toe waren die smartphones grijze import; officieel verkocht Xiaomi zijn smartphones (en andere gadgets) niet. Tot kort, want Xiaomi is nu ook in Nederland officieel begonnen met het aanbieden van enkele producten: de Mi Fit 3 sportarmband, de betaalbare Redmi Note 7 smartphone en deze Xiaomi Mi 9 topsmartphone.

De timing van Xiaomi om officieel in Nederland te starten is slim. Bekende fabrikanten als Oppo en OnePlus bieden al lang niet meer de verbluffende prijs-kwaliteitsverhouding waarmee ze groot zijn geworden in Europa en zijn langzaam maar zeker opgeschoven naar het hoge prijssegment. Oppo en Honor (submerk van Huawei) zijn hier onlangs ook weer opgestart, maar Xiaomi lijkt deze twee merken op prijs-kwaliteit aan te kunnen. Dat bewees Xiaomi al eerder met de Pocophone F1 (die hier helaas nog niet beschikbaar is) en deze Mi 9 smartphone, die de krachtigste specificaties biedt en al vanaf 449 euro beschikbaar is. Dat is een absurd goede deal. Niet zo absurd goed als Pocophone vorig jaar. Maar nog altijd absurd goed.

Specificaties van de Xiaomi Mi 9

De Mi 9 beschikt over de snelste en nieuwste Snapdragon 855-processor, waardoor de smartphone betere prestaties haalt in benchmarks en dagelijks gebruik dan veel topsmartphones die de afgelopen twaalf maanden verschenen met de Snapdragon 845-processor. De goedkoopste uitvoering van de Xiaomi Mi 9 beschikt over 6 GB werkgeheugen, wat dik in orde is. De uitvoering van 499 euro heeft 8 GB werkgeheugen en 128 GB opslag in plaats van 64 GB . Omdat de opslag niet uit te breiden is met een geheugenkaart is het wellicht verstandig om een paar tientjes extra te investeren in de variant van 499 euro.

Ook de behuizing doet niet onder voor de duurste iPhones, Samsung Galaxy smartphones en luxe uitvoeringen van Huawei. De behuizing is van glas en kan daardoor draadloos opladen. Xiaomi heeft zelfs een 20 watt draadloze snellader beschikbaar voor de Mi 9, die je echter wel los moet kopen. In de doos zit wel een adapter en usb-c-kabel die met 27 watt de smartphone ook uitzonderlijk snel opladen. Met een opgeladen accu doe je ongeveer een dag. Dat is helaas niet uitzonderlijk lang. De capaciteit van de accu van 3.300 mAh is niet heel hoog. Tegenwoordig komen veel topsmartphones van vergelijkbaar formaat met een capaciteit die boven de 4.000 mAh ligt.

Aan de achterzijde tref je een drietal camera’s, waarbij een opvallend regenboogkleurig-ringetjes om de hoofdcamera is geplaatst. Een fraai kleurverloop is ook te zien als je de smartphone licht laat weerspiegelen.

Het enige dat ontbreekt in de behuizing is een 3,5 mm jack. Als doekje voor het bloeden heeft Xiaomi wel een dongeltje in de doos meegevelerd om je bedrade koptelefoon aan te sluiten.

©PXimport

Scherm

Aan de voorzijde is een 6,4 inch full-HD oledscherm geplaatst met een beeldverhouding van 19,5 bij 9 en een druppelvormige scherminkeping om het toestelformaat acceptabel te houden. Achter het scherm is een vingerafdrukscanner geplaatst, die vergeleken met andere in-screen vingerafdrukscanners redelijk werkt qua nauwkeurigheid en snelheid, maar nog altijd een flinke stap terug is vergeleken met een traditionele fysieke vingerafdrukscanner.

De beeldkwaliteit doet ook niet veel onder voor de duurste smartphones waarmee de Xiaomi Mi 9 mee probeert te concurreren. Het scherm is helder, ook bij fel daglicht en de weergavekwaliteit doet je fraaie foto’s en video’s recht.

©PXimport

©PXimport

Camera’s

Want ook over de camera ben ik positief verrast! Aan de achterzijde vind je een drietal camera’s. De hoofdcamera is Sony’s 48 megapixel IMX586-sensor. Deze vind je ook terug op de Honor View 20, en tijdens het reviewen van dat toestel waren we al onder de indruk van deze lens. Natuurlijk zijn de prestaties afhankelijk van hoe Xiaomi de Sonylens aanstuurt met software, maar ook op deze Mi 9 zijn foto’s haarscherp en is het toestel in staat om in donkere omgevingen veel ruis weg te filteren.

De andere twee lenzen zorgen met name voor functies als fotografie met scherptediepte-effect en zoomen zonder kwaliteitsverlies. Er is ook een nachtfunctie aanwezig, die met lange sluitertijd een foto maakt. Genoeg mogelijkheden dus en een uitstekende beeldkwaliteit voor de foto’s, hoewel hij wel zijn meerdere moet erkennen in de Huawei P30 Pro, die diepere zoomniveau’s kent en dankzij de beeldstabilisatie beter inzet voor heldere nachtfoto’s. Daar hoeft Xiaomi zich niet voor de te schamen, aangezien het prijskaartje van de P30 Pro op het moment van schrijven twee keer zo hoog ligt.

©CIDimport

Android 9 met MIUI 10

De Androidskin die Xiaomi over Android heeft geïnstalleerd is wel even slikken. Hiermee volgt Xiaomi het slechte voorbeeld van andere Chinese smartphonefabrikanten als Huawei (EMUI) en Oppo (Color OS). Wat is dat toch met die Chinese smartphones? Natuurlijk, de felle kinderlijke kleuren en onoverzichtelijke indeling zonder app-overzicht zijn een kwestie van smaak. Hoewel het de mijne niet is. Gelukkig valt dit leed nog te verzachten met Nova Launcher.

De onverwijderbare rommel die je er echter bij krijgt in de vorm van reclame-apps en ronduit onnodige virusscanners zijn wel erg kwalijk. Ook onder de motorkap is er flink gerommeld aan de werking van Android. Niet ten goede overigens voor de stabiliteit. Tenslotte valt er voor Xiaomi nog een wereld te winnen als het op ondersteuning aankomt, want de reputatie van het bedrijf als het op Android- en veiligheidsupdates aankomt is niet heel best. Hoewel eerlijkheid me gebied te zeggen dat ik tijdens het reviewen wel de veiligheidsupdate van maart ontving. In mei, dat dan weer wel. Xiaomi zou er goed aan doen voorbeeld te nemen aan de Chinese concurrent OnePlus of HMD (maker van de Nokia-smartphones die op Android One draaien).

©CIDimport

©CIDimport

Alternatieven voor de Xiaomi Mi 9

Om eerlijk te zijn ben ik nog geen alternatieven tegengekomen die evenveel waar voor hun geld bieden als de Xiaomi Mi 9. De Honor View 20 komt in de buurt, maar is eigenlijk op alle vlakken net even wat minder goed. Dat geldt ook voor de EMUI-schil (die ook op Huawei smartphones staat). De grootste tekortkoming van de Mi 9 verhelp je daarom niet met een Honor-smartphones. De Mi 9 loopt qua prestaties rondjes om Nokia-smartphones in dezelfde prijsklasse. Nokia heeft met Android One echter een groot voordeel ten opzichte van de Mi 9. Bovendien beschikken deze Nokia’s over een koptelefoonpoort. Vergelijkbare prestaties, maar dan met een betere Androiduitvoering zijn te verwachten van de OnePlus 7 die binnenkort wordt gepresenteerd. De prijzen van deze toestellen zijn echter naar verwachting alweer bijna twee keer zo hoog, waardoor ze geen budgetvriendelijk alternatief meer te noemen zijn.

Conclusie

Xiaomi neemt de plek in die OnePlus heeft achtergelaten, de Mi 9 is namelijk een smartphone met de beste specificaties, maar dan voor de helft van de prijs. Zonder compromissen. Maar er zijn wel een paar nadelen te noemen, waar ook sommige smartphones last van hebben in het duurste prijssegment: de Android-schil (rommelig en met reclame) en het ontbreken van een 3,5 mm jack. Ook de accucapaciteit had iets hoger mogen liggen.

Met dank aan Belsimpel.nl voor het beschikbaar stellen van een review-exemplaar.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.