De Huawei P Smart (2019) en Honor 10 Lite zijn praktisch identiek. Niet alleen qua ontwerp, maar ook de specificaties en de software lijken heel veel op elkaar. De prijskaartjes verschillen ook nauwelijks. Waarom lijken de Honor 10 Lite vs Huawei P Smart (2019) zo op elkaar en wat zijn de verschillen?

In januari bracht Huawei de P Smart (2019) uit, een budgetsmartphone met een adviesprijs van 249 euro. In dezelfde maand lanceerde Honor de 10 Lite, eveneens een goedkoop toestel dat 229 euro kost. We hebben beide telefoons onlangs getest en ze naast elkaar gelegd. De gelijkenissen zijn overduidelijk, maar ook onder de motorkap gebruiken de toestellen praktisch dezelfde hardware. Waarom lijken ze zoveel op elkaar, wat zijn de verschillen en waarom is de P Smart twee tientjes duurder?

Huawei en Honor: moeder en dochter

Dat de smartphones van Huawei en Honor zoveel op elkaar lijken, is niet vreemd. Honor is namelijk een submerk van Huawei, een dochteronderneming dus. Huawei startte in 2013 met Honor als een merk dat zich richt op online verkoop en een jonge doelgroep. Een jaar later kwam Honor ook in Nederland beschikbaar als trots submerk van Huawei. Dat werd niet zo’n succes, waarna de fabrikant zich terugtrok. Eind 2018 vond de comeback plaats, inclusief nieuwe smartphones en een andere strategie. Honor positioneert zichzelf niet meer als een onderdeel van Huawei, maar doet zich voor als een meer losstaande telefoonfabrikant die nauwe banden onderhoudt met Huawei, wat overigens best verwarrend kan zijn. De smartphones worden nog steeds voornamelijk online verkocht en het merk richt zich nog steeds op jongeren.

©PXimport

Honor 10 Lite naast Huawei P Smart (2019)

Hoewel Honor wil uitstralen dat het geen submerk meer is van Huawei, doet het weinig moeite om zich te onderscheiden van het moederbedrijf. De meeste nieuwe Honor-telefoons lijken namelijk sprekend op de modellen van Huawei, met de Honor 10 Lite en Huawei P Smart (2019) als mooi voorbeeld.

De gelijkenissen beginnen al bij het uitpakken van de smartphones. De doosjes zijn praktisch identiek, op de merknamen en kleuren na uiteraard. In beide verpakkingen vind je een stekker en oplaadkabel met het Huawei-logo, opladers die technisch identiek zijn. De grootste verrassing zit ‘m in de accessoires: Honor levert een transparant hoesje mee, Huawei een setje bedrade (en niet indrukwekkende) oordopjes.

©PXimport

Hardware: een andere frontcamera

Kijk je naar de telefoons zelf dan valt op dat de Honor 10 Lite praktisch dezelfde afmetingen heeft als de Huawei P Smart (2019). De beeldschermen zijn identiek en de achterkanten lijken veel op elkaar. De cameramodule oogt iets anders en het Huawei-logo is vervangen door Honor, maar is de 10 Lite gewoon een Huawei-toestel. Het grootste zichtbare verschil is de andere kleur blauw. De voorkant is ook nagenoeg identiek: een even groot 6,21 inch full-hd-scherm met een inkeping voor de frontcamera. Opmerkelijk genoeg verschillen de camera’s. De P Smart (2019) heeft een 8 megapixel exemplaar, terwijl op de – goedkopere – Honor 10 Lite een 24 megapixel selfiecamera aanwezig is. Het kwaliteitsverschil tussen de camera’s is echter minimaal, zo is onze ervaring.

Onder de motorkap zijn er helemaal geen verschillen tussen de twee smartphones. De complete specificatielijst is identiek. Beide telefoons hebben een Kirin 710-processor, 3GB/64GB werk- en opslaggeheugen en een 3400 mAh accu met micro-usb-aansluiting. Achterop zit in beide gevallen een dubbele 13 en 2 megapixel camera.

©PXimport

Bijna dezelfde EMUI-software

Zet je de twee telefoons aan, dan valt op dat de software ook bijna identiek is. Beide smartphones draaien op Android 9.0 (Pie) met de EMUI-softwareschil van Huawei. Ja, dat klopt: Honor gebruikt als ‘zelfstandig opererend merk’ de software van het moederbedrijf. Terwijl ze ook moeiteloos hadden kunnen kiezen voor Android One.

Om te voorkomen dat critici kunnen zeggen dat de software rechtstreeks is overgenomen, heeft Honor een handvol subtiele veranderingen doorgevoerd. De Honor-interface gebruikt bijvoorbeeld een andere kleur blauw, een paar andere app-icoontjes en een Honor-app, in feite een snelkoppeling naar de website van het bedrijf. Verder is de software identiek. Het instellingenscherm, de camera-app, de bloatware-apps van Facebook, Amazon, Booking.com en andere partijen: ben je bekend met een Huawei-telefoon dan ben je direct gewend aan een toestel van Honor. Is dat negatief? Op zich niet, want voor zowel Honor als voor veel klanten is het eenvoudig om EMUI te gebruiken. Echter is het wel wat gek dat Honor zich als een zelfstandige telefoonfabrikant voordoet terwijl het in feite Huawei-software op zijn toestellen installeert.

©PXimport

©CIDimport

©CIDimport

©CIDimport

Softwarebeleid

Goed om te weten is dat Huawei een duidelijk updatebeleid heeft voor zijn telefoons, ook de budgetmodellen zoals de P Smart. Het toestel krijgt regelmatig beveiligingsupdate en minstens één grote Android-update. Honor doet geen concrete uitspraken over zijn updatebeleid en dat is vreemd. Hecht je – terecht – waarde aan regelmatige en lange softwareondersteuning dan ben je dus beter uit met een Huawei-toestel.

Prijskaartjes

Als de Huawei P Smart (2019) en Honor 10 Lite zoveel op elkaar lijken, waarom is eerstgenoemde dan twintig euro duurder? Natuurlijk wil Huawei meer winst maken, maar wellicht wil het ook wat luxer overkomen: dat begint al bij het prijskaartje. De verschillen tussen de smartphones zijn dus minimaal; het enige onderdeel dat echt anders is, is de frontcamera. De kans is zeer groot dat de telefoons uit dezelfde fabriek komen en dezelfde kostprijs hebben. Honor biedt de 10 Lite iets goedkoper aan dan de P Smart en dat is waarschijnlijk omdat het merk genoegen neemt met een kleiner marge. Vanuit het marketingoogpunt is dat slimmer dan de telefoon even duur maken als de P Smart (2019), want dan zullen de meeste mensen toch kiezen voor de telefoon van het veel bekendere Huawei. Dat weet Huawei ook, net zoals dat de fabrikant weet dat veel mensen nu ook voor de P Smart kiezen. Wie goed oplet, is met de praktisch identieke Honor 10 Lite echter een paar tientjes goedkoper uit.

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.