De Huawei P Smart (2019) en Honor 10 Lite zijn praktisch identiek. Niet alleen qua ontwerp, maar ook de specificaties en de software lijken heel veel op elkaar. De prijskaartjes verschillen ook nauwelijks. Waarom lijken de Honor 10 Lite vs Huawei P Smart (2019) zo op elkaar en wat zijn de verschillen?

In januari bracht Huawei de P Smart (2019) uit, een budgetsmartphone met een adviesprijs van 249 euro. In dezelfde maand lanceerde Honor de 10 Lite, eveneens een goedkoop toestel dat 229 euro kost. We hebben beide telefoons onlangs getest en ze naast elkaar gelegd. De gelijkenissen zijn overduidelijk, maar ook onder de motorkap gebruiken de toestellen praktisch dezelfde hardware. Waarom lijken ze zoveel op elkaar, wat zijn de verschillen en waarom is de P Smart twee tientjes duurder?

Huawei en Honor: moeder en dochter

Dat de smartphones van Huawei en Honor zoveel op elkaar lijken, is niet vreemd. Honor is namelijk een submerk van Huawei, een dochteronderneming dus. Huawei startte in 2013 met Honor als een merk dat zich richt op online verkoop en een jonge doelgroep. Een jaar later kwam Honor ook in Nederland beschikbaar als trots submerk van Huawei. Dat werd niet zo’n succes, waarna de fabrikant zich terugtrok. Eind 2018 vond de comeback plaats, inclusief nieuwe smartphones en een andere strategie. Honor positioneert zichzelf niet meer als een onderdeel van Huawei, maar doet zich voor als een meer losstaande telefoonfabrikant die nauwe banden onderhoudt met Huawei, wat overigens best verwarrend kan zijn. De smartphones worden nog steeds voornamelijk online verkocht en het merk richt zich nog steeds op jongeren.

©PXimport

Honor 10 Lite naast Huawei P Smart (2019)

Hoewel Honor wil uitstralen dat het geen submerk meer is van Huawei, doet het weinig moeite om zich te onderscheiden van het moederbedrijf. De meeste nieuwe Honor-telefoons lijken namelijk sprekend op de modellen van Huawei, met de Honor 10 Lite en Huawei P Smart (2019) als mooi voorbeeld.

De gelijkenissen beginnen al bij het uitpakken van de smartphones. De doosjes zijn praktisch identiek, op de merknamen en kleuren na uiteraard. In beide verpakkingen vind je een stekker en oplaadkabel met het Huawei-logo, opladers die technisch identiek zijn. De grootste verrassing zit ‘m in de accessoires: Honor levert een transparant hoesje mee, Huawei een setje bedrade (en niet indrukwekkende) oordopjes.

©PXimport

Hardware: een andere frontcamera

Kijk je naar de telefoons zelf dan valt op dat de Honor 10 Lite praktisch dezelfde afmetingen heeft als de Huawei P Smart (2019). De beeldschermen zijn identiek en de achterkanten lijken veel op elkaar. De cameramodule oogt iets anders en het Huawei-logo is vervangen door Honor, maar is de 10 Lite gewoon een Huawei-toestel. Het grootste zichtbare verschil is de andere kleur blauw. De voorkant is ook nagenoeg identiek: een even groot 6,21 inch full-hd-scherm met een inkeping voor de frontcamera. Opmerkelijk genoeg verschillen de camera’s. De P Smart (2019) heeft een 8 megapixel exemplaar, terwijl op de – goedkopere – Honor 10 Lite een 24 megapixel selfiecamera aanwezig is. Het kwaliteitsverschil tussen de camera’s is echter minimaal, zo is onze ervaring.

Onder de motorkap zijn er helemaal geen verschillen tussen de twee smartphones. De complete specificatielijst is identiek. Beide telefoons hebben een Kirin 710-processor, 3GB/64GB werk- en opslaggeheugen en een 3400 mAh accu met micro-usb-aansluiting. Achterop zit in beide gevallen een dubbele 13 en 2 megapixel camera.

©PXimport

Bijna dezelfde EMUI-software

Zet je de twee telefoons aan, dan valt op dat de software ook bijna identiek is. Beide smartphones draaien op Android 9.0 (Pie) met de EMUI-softwareschil van Huawei. Ja, dat klopt: Honor gebruikt als ‘zelfstandig opererend merk’ de software van het moederbedrijf. Terwijl ze ook moeiteloos hadden kunnen kiezen voor Android One.

Om te voorkomen dat critici kunnen zeggen dat de software rechtstreeks is overgenomen, heeft Honor een handvol subtiele veranderingen doorgevoerd. De Honor-interface gebruikt bijvoorbeeld een andere kleur blauw, een paar andere app-icoontjes en een Honor-app, in feite een snelkoppeling naar de website van het bedrijf. Verder is de software identiek. Het instellingenscherm, de camera-app, de bloatware-apps van Facebook, Amazon, Booking.com en andere partijen: ben je bekend met een Huawei-telefoon dan ben je direct gewend aan een toestel van Honor. Is dat negatief? Op zich niet, want voor zowel Honor als voor veel klanten is het eenvoudig om EMUI te gebruiken. Echter is het wel wat gek dat Honor zich als een zelfstandige telefoonfabrikant voordoet terwijl het in feite Huawei-software op zijn toestellen installeert.

©PXimport

©CIDimport

©CIDimport

©CIDimport

Softwarebeleid

Goed om te weten is dat Huawei een duidelijk updatebeleid heeft voor zijn telefoons, ook de budgetmodellen zoals de P Smart. Het toestel krijgt regelmatig beveiligingsupdate en minstens één grote Android-update. Honor doet geen concrete uitspraken over zijn updatebeleid en dat is vreemd. Hecht je – terecht – waarde aan regelmatige en lange softwareondersteuning dan ben je dus beter uit met een Huawei-toestel.

Prijskaartjes

Als de Huawei P Smart (2019) en Honor 10 Lite zoveel op elkaar lijken, waarom is eerstgenoemde dan twintig euro duurder? Natuurlijk wil Huawei meer winst maken, maar wellicht wil het ook wat luxer overkomen: dat begint al bij het prijskaartje. De verschillen tussen de smartphones zijn dus minimaal; het enige onderdeel dat echt anders is, is de frontcamera. De kans is zeer groot dat de telefoons uit dezelfde fabriek komen en dezelfde kostprijs hebben. Honor biedt de 10 Lite iets goedkoper aan dan de P Smart en dat is waarschijnlijk omdat het merk genoegen neemt met een kleiner marge. Vanuit het marketingoogpunt is dat slimmer dan de telefoon even duur maken als de P Smart (2019), want dan zullen de meeste mensen toch kiezen voor de telefoon van het veel bekendere Huawei. Dat weet Huawei ook, net zoals dat de fabrikant weet dat veel mensen nu ook voor de P Smart kiezen. Wie goed oplet, is met de praktisch identieke Honor 10 Lite echter een paar tientjes goedkoper uit.

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.