Voor het eerst verschijnt er een Ultra-editie van een tablet bij Samsung, in navolging van de S Ultra-smartphones. De blikvanger is hierbij het 14,6-inch AMOLED-display. Maar ook op andere vlakken is het een hoogvlieger, zoals je leest in deze uitgebreide Samsung Galaxy Tab S8 Ultra review.

In navolging van de Galaxy S-smartphones brengt Samsung vanaf dit jaar niet twee maar drie topmodellen qua tablets. Nieuw is de Tab S8 Ultra, de overtreffende trap van de Tab S8 en Tab S8+, én de tablettegenhanger van de Galaxy S22 Ultra. 

Net als die smartphone is de S8 Ultra uitgerust met de snelste hardware van het moment. De gebruikte Qualcomm SM8450 Snapdragon 8 Gen 1 met Andreno 730 staat garant voor zowat de snelste hedendaagse prestaties. De dubbele camera’s voor- en achteraan zijn voor een tablet vrij goed, maar minder sterk dan wat je op de Samsung-telefoons zult vinden. 

Wel even subliem is de bouwkwaliteit, en hij is heel dun. Ook de geavanceerde versie van de S Pen is van de partij. Wat eveneens niet mag ontbreken is een Ultra-prijskaartje. De Tab S8 Ultra start aan 1.149 euro voor een uitvoering met 128 GB opslagruimte. Prijzig, maar in lijn met het rivaliserende iPad Pro 12,9 van Apple. 

Uitstekende beeldkwaliteit

Dé reden waarom iemand dit prijzig toestel zou overwegen? Wellicht omdat je wordt aangetrokken door het grote 14,6-inch Super AMOLED-scherm dat ververst aan 120 Hz. Het is op papier zelfs groter dan de iPad Pro 12,9, al moet dat genuanceerd worden. Samsung kiest immers voor een ultrabreed 16:10-scherm, terwijl Apple opteert voor een vierkantigere 4:3-verhouding. Hierdoor is de S8 Ultra veel breder dan de iPad Pro, maar minder hoog. 

Een slimme keuze van Samsung? Dat hangt toch af van wat je juist doet. Voor games en video is dit zonder twijfel een geweldige tablet. De uitstekende beeldkwaliteit, hoog contrast en goede HDR-ondersteuning maken het ontspannen op dit toestel een plezier. 

De vier speakers zijn van een goede kwaliteit, waardoor je gerust iets op Netflix kunt meepikken zonder dat je naar oortjes of een bluetooth-speaker hoeft te grijpen. Het grote formaat is hier echt een pluspunt, want door de afstand tussen de speakers krijg je een prima stereo-ervaring. 

©PXimport

Soms wel struikelblokken

De Tab S8 Ultra draait Android 12, aangevuld met Samsungs One UI 4.1. De Samsung-interface is strakker dan ooit, met weinig bloatware of overbodige apps. Al zijn er nog altijd dubbele apps en heb je het te maken met twee app stores. 

One UI brengt wel interfacetoevoegingen die handig zijn op een groot scherm zoals deze. Het Edge-zijpaneel is bijvoorbeeld handig en je kunt heel makkelijk apps split-screen tonen. Dat kan in een 50/50-verhouding, maar ook andere verdeling is mogelijk. 

De DeX-functie die je op meer mobiele Samsungs vindt klopt hier helemaal. De Tab S8 Ultra schakelt dan over naar een bureaublad-omgeving waarop apps als vensters verschijnen, net zoals bij Windows of macOS. Je kunt dit ook tonen op een externe monitor, maar DeX is ook op het ingebouwde display bruikbaar.

Er zijn regelmatig momenten waarop Android of een niet-aangepaste app minder goed toont op dit schermformaat. Het verschil met iPadOS op een iPad Pro is op dat vlak opvallend. iOS-apps zijn veel vaker echt aangepast voor tablets. Hopelijk brengt Android 12L daar beterschap in. Los daarvan is de gebruikservaring heel goed dankzij de soepelheid waarmee apps draaien. 

Dichtbij een laptop

©PXimport

Het grote formaat van de S8 Ultra moet wel wennen. Het toestel is heel dun en schermranden zijn er bijna niet. Hierdoor zit je in het begin vaak te denken: “Hoe houd ik ‘m het best vast?”.

Vergeleken met een kleinere tablet of een iPad Pro zit het net iets minder lekker in de hand. Een hoes maakt het makkelijker, liefst met een stand zodat je de tablet recht kunt zetten bij het videokijken. Het lijkt ons logisch dat je denkt aan Samsungs eigen keyboard-hoes. Niet goedkoop aan 349 euro, maar wellicht aangewezen als je de Tab S8 Ultra wil gebruiken als vervanger van je laptop.

Het hangt uiteraard af van welke toepassingen je nodig hebt, maar een typische kantoorwerker kan de Tab S8 Ultra echt wel overwegen. Het brede scherm leent zich bijzonder goed tot het tonen van twee of drie apps tegelijkertijd, dus ook op vlak van productiviteit valt er iets voor de 16:10-schermverhouding te zeggen.

De keerzijde is wel dat een heel breed scherm het gebruiken van een virtueel toetsenbord lastiger maakt. Nog een reden om dat keyboard aan te schaffen.

©PXimport

De S Pen werkt uitstekend op de Tab S8 Ultra. Het reageert snel, wat de schrijfervaring realistisch maakt en via Air Actions kun je snel bepaalde functies oproepen. Er zijn ook nuttige apps meegeleverd, zoals Samsung Notes. 

Microsoft OneNote downloaden is voor pengebruikers een aanrader. De PENUP-app is dan weer een heel leuke tekenapp die je leer tekenen en je aanmoedigt om je creaties te delen. 

Conclusie

De prijs mag pittig zijn, je krijgt wel een tablet die op alle vlakken het beste van het beste voorlegt. Maar maakt dat de Tab S8 Ultra altijd een goede keuze? Het schermformaat trekt vast velen aan, net de grootte is soms echter ook minder handig. En voor hetzelfde bedrag kun je ook al veel laptop kopen. Het is dus afwegen of de Tab S8 Ultra wel echt biedt wat je nodig hebt. Indien wel, dan heb je een uitstekend toestel in handen. 

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.