Van de Samsung Galaxy S22-serie valt de Samsung Galaxy S22 Ultra het meest op. De smartphone brengt de eigenschappen van de Galaxy Note terug. Hoe de eenwoording tussen Galaxy S en Galaxy Note in praktijk werkt lees je in deze Samsung Galaxy S22 Ultra review.

Al enkele jaren bestaat de topserie van Samsung-smartphones uit drie toestellen, waarbij de Ultra-uitvoering alles uit de kast haalt wat Samsung te bieden heeft. Toch wist de Ultra-uitvoering zich nooit écht te onderscheiden van zijn minder uitgebreide evenknieën om zijn hoge prijs nog enigszins te verantwoorden. Op het formaat na, want de Ultra-uitvoering is altijd een uitdaging geweest voor vele broekzakken. Bij deze Galaxy S22 Ultra is dat onveranderd gebleven. 

Samsung laat de Ultra-uitvoering meer opvallen door de bekendste functie over te nemen van de Galaxy Note-serie, die al eerder het veld heeft moeten ruimen. De Galaxy S22 Ultra komt met een stylus, die je in de smartphone opbergt. Zo’n stylus is een opvallende feature, dat zeker. Toch is dat niet wat het meest in het oog springt. Het zijn de camera’s die de show stelen. Ook het uitmuntende forse scherm weet de camera-prestaties uitstekend tot zijn recht te laten komen, hierover lees je verderop meer.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Note-stijl

Het ontwerp van deze Galaxy S22 Ultra is behoorlijk anders dan de Galaxy S22 en Galaxy S22 Plus. Het benadrukt dat Samsung zelf deze smartphone ook als een Galaxy Note ziet, die meelift met de S22-lijn door de plek van de Ultra-uitvoering in te nemen. Dat is met name te zien aan de stylus, maar ook het ontwerp van de telefoon lijkt op de laatste Galaxy Note 10, dankzij het grote rechthoekige ontwerp dat in veel opzichten erg uitnodigend oogt voor je pennetje. Enig nadeel voor je pennetje zijn de gebogen schermranden aan de zijkant. Het formaat van de Galaxy S22 Ultra is nagenoeg gelijk aan die van de Note 10, alleen heeft eerstgenoemde iets dunnere schermranden.

Uiteraard gebruik je de stylus met name voor het maken van krabbels en tekeningen. Daarvoor heeft Samsung ook de bekende apps afgestoft. Wanneer je het pennetje uit de smartphone verwijdert krijg je hier een handig menuutje voor, waarin je bijvoorbeeld PenUP vindt; een app waarmee je tekeningen maakt. Ook kun je vanuit dit menuutje snel bij je (handgeschreven) notities komen.

De stylus beschikt over een klein accuutje, dat draadloos geladen wordt door de smartphone wanneer je deze erin steekt. De kans is klein dat je met een lege stylusaccu komt te zitten, maar mocht dat het geval zijn, dan kun je nog altijd het pennetje gebruiken op het scherm. Het accuvermogen wordt gebruikt voor andere functies, zoals het bedienen van de smartphone op afstand. Zo kun je bijvoorbeeld je smartphone ergens neerzetten en vervolgens een foto (van jezelf) maken door de stylusknop te gebruiken als sluiterknop.

Het pennetje zit bomvol kleine handigheden en functies. Maar in praktijk gebruikte ik hem tijdens het testen nauwelijks. Ga van tevoren daarom ook goed na of een stylus voor jou echt van toegevoegde waarde is, het is immers één van de grote opvallende eigenschappen van de Galaxy S22 Ultra.

©PXimport

Groot(s) scherm

Geen enkele andere smartphone is zo gebaat bij een groot scherm met indrukwekkende beeldkwaliteit als de Galaxy S22 Ultra. Je wilt je tekeningen gedetailleerd en hetzelfde geldt voor je foto’s. Nu weet je dat het bij Samsung op dat gebied wel goed zit, het bedrijf levert immers ook schermpanelen voor bijvoorbeeld de smartphones van Apple en OnePlus en houdt hierbij de beste panelen achter de hand voor de eigen smartphones. Zo ook voor deze Galaxy S22 Ultra. Het is standaard geworden bij Samsung-reviews, maar ook in dit geval beschikt de smartphone over een waanzinnig beeldscherm. Op papier, maar ook in gebruik. De kleurweergave en helderheid zijn bijzonder indrukwekkend, hoewel Samsung de kleuren wat meer leven inblaast dan het er in werkelijkheid uit ziet.

Het scherm is fors, met een diameter van 6,8 inch. Achter het scherm vind je een vingerafdrukscanner en bovenin een cameragat voor de frontcamera. Deze is niet verhuld achter een paarschermpixels zoals dat het geval was bij de Galaxy Z Fold3. Het amoledscherm beschikt over een resolutie van maximaal 3088 bij 1440 en een dynamische verversingssnelheid van maximaal 120 hertz, wat zorgt voor vloeiend beeldverloop.

Teleurstellende accu

Standaard staat de resolutie van het toestel wat lager afgesteld, wellicht om de accu nog enigszins te ontzien. Want vooral in combinatie met de hoge verversingssnelheid (die desgewenst ook teruggeschroefd kan worden naar 60 hertz) wordt een zware tol geëist van de accu. Op papier beschikt de Galaxy S22 Ultra over een grote capaciteit van 5.000 mAh, evenveel als zijn voorganger. Wat netjes is, aangezien er intern ook ruimte is gemaakt voor het pennetje. Ook stelt Samsung dat de gebruikte nieuwe Exynos-chipset zuiniger is dan zijn voorganger.

In praktijk valt dat wat tegen. De chipset lijkt niet heel zuinig en ook 5G is een (mogelijke) batterijvreter. Maar vooral het scherm vreet energie en dat merk je wanneer je het toestel langere tijd gebruikt. Door je gebruik goed te doseren en de instellingen wat energiebesparender af te stellen, kun je lang met een volle accu mee. Wel tot twee dagen. Maar bij regelmatig gebruik heb je de accu teleurstellend snel leeggetrokken.

Deze accu kun je draadloos opladen of snelladen via de usb-c-poort, maar daarvoor moet je weer flink in de buidel tasten of een andere snellader gebruiken. Een adapter is niet in de doos aanwezig en de snellader van Samsung kost vijftig euro.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Rekenkracht

Als het aankomt op prestaties, dan heb je bij de S22 Ultra geen klagen. De smartphone beschikt over meer dan genoeg rekenkracht om werkelijk alles zonder enige stotteringen te draaien. Daarvoor wordt de 5G-chipset (in ons reviewmodel) bijgestaan door 12GB werkgeheugen, de minder dure uitvoeringen beschikken over 8GB. Daarbij kun je kiezen uit varianten van 128GB, 256GB, 512GB of 1TB.

Helaas houdt Samsung nog altijd vast aan de verwijdering van het vertrouwde geheugenkaartslot. Niet echt een gebruiksvriendelijke beslissing, vooral omdat 128GB opslag wel een beetje karig is voor een smartphone van 1249 euro, waarbij foto’s en 4K-video’s met de 108 megapixelcamera best wel wat ruimte in beslag nemen. Over gebruiksonvriendelijke beslissingen gesproken: ook de audiopoort ontbreekt. Vooral voor een toestel dat ook ideaal is voor gamers blijft het een onbegrijpelijke keuze.

Camera’s

Ondanks de stylus en het beeldige scherm, wordt de show pas écht gestolen door de camera’s. Op papier zou je denk aan een teleurstelling, omdat eigenlijk dezelfde sensoren worden gebruikt als op de Galaxy S21 Ultra. Maar verkijk je niet op de specs, want het verschil wordt tegenwoordig vooral gemaakt met de softwarematige afstelling van de camera’s en de enorme rekenkracht van het toestel om beelden te herkennen en verwerken. Dit zie je ook bij concurrentie, Google’s Pixel-smartphones hebben jarenlang dezelfde sensor gebruikt en voorop gelopen op cameragebied en ook de iPhone 13 cameraspecificaties verschillen weinig van die van de iPhone 12, terwijl er wel enorm verschil gemaakt wordt.

Het is nu Samsung dat weer vooraan weet te lopen als het aankomt op cameragebied. Zowel in beeldkwaliteit als in mogelijkheden. De achterzijde zit bomvol sensoren, de gehele bovenhoek is gebruikt om naast de hoofdcamera een dieptesensor, groothoekcamera, macrolens en persicoop-zoomlens kwijt te kunnen. Er is kwaliteitsverschil merkbaar bij iedere gebruikte camera, vooral de periscooplens. Toch zijn ze erg goed afgesteld, waardoor je (ongeacht de lens) een goede foto maakt.

Logischerwijs is de 108 megapixel hoofdcamera in staat de mooiste foto’s te schieten. Toch heeft Samsung deze een (voor mijn smaak) net even te grote kijkhoek meegegeven, waardoor ik vaak terugviel op de zoomlens. Zonder daarbij teleurgesteld te raken. De groothoeklens zelf heeft bij close-ups vaak een wat vertekend beeld, omdat de kromming softwarematig wordt rechtgezet.

De zoomniveau's in beeld (0,6x, 1x, 3x, 10x):

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

In alle omstandigheden maak je een goede foto. Zelfs als het donker is, de Samsung Galaxy S22 Ultra is zo’n smartphone die meer ziet dan het oog. Hoewel de smartphone hierbij automatisch terugvalt op de nachtmodus, die wat onscherpte veroorzaakt bij het fotografen van bewegende objecten. Maar zelfs als je inzoomt op de gemaakte foto is deze nog altijd haarscherp en vrij van ruis in zowel donkere als lichte omgevingen. Ook schaduwvlakken en fel tegenlicht kan de hoofdcamera uitstekend verwerken, wat de camera kroont tot de meest indrukwekkende smartphonecamera tot op heden.

Dankzij de hoeveelheid aan lenzen kun je je foto’s in groothoek maken (0,6 x), van dichtbij (3x zoom-effect) en dankzij de periscooplens tot 10x zoom, waarbij het eindresultaat zichtbaar softwarematig is opgepoetst - maar wel goed is. De smartphone laat het zelfs toe om tot 100x in te zoomen dankzij de periscoopcamera. Hierbij moet de software nog meer aan de bak voor het oppoetswerk, omdat er eigenlijk gewoon digitaal gezoomd wordt. Maar dat het überhaupt kan is best indrukwekkend te noemen, hoewel een statief of stevige hand wel een vereiste zijn.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Ook voor gevorderde fotografen en -bewerkers is de smartphone interessant. De Expert Raw-app van Samsung biedt veel mogelijkheden om de RAW-bestanden van foto’s om te verfijnen tot het perfecte eindresultaat. Deze app gebruik je om foto’s te maken op jouw manier, met talloze schuifjes om de foto te maken zoals jij het wilt. Suf is wel dat je hiervoor naar Samsung's (wat overbodige) applicatiewinkel moet, terwijl het toestel bomvol staat met voorgeïnstalleerde apps van Samsung en derden.

OneUI: vol met opties, lange ondersteuning en rotzooi

Voor een telefoon met een premium prijs geeft de software nog niet helemaal de premium-ervaring. Natuurlijk vind je op een Android-smartphone van Samsung veel apps en diensten van Google en Samsung, waaronder veel ingebakken functies. Met die ervaring is niets mis en ook de wat overbodige applicatiewinkel en andere apps valt mee te leven. Samsung’s spraakassistent Bixby is niet van meerwaarde, maar zit gelukkig minder opdringerig in de weg dan voorheen.

De hoeveelheid voorgeïnstalleerde is ronduit ongepast. Het gehele arsenaal aan Microsoft-apps, Facebook en als dieptepunt de volkomen overbodige McAfee virusscanner, die verscholen zit in een ‘apparaatonderhoud’-app, die in tegenstelling tot de andere bloatware onverwijderbaar is.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

De hoeveelheid onnodige voorgeïnstalleerde apps passen niet bij de ervaring die een smartphone in deze prijsklasse zou moeten bieden.

Op een andere manier weet Samsung wél een premium-ervaring te bieden: de update-ondersteuning. Gelijktijdig met de aankondiging maakte Samsung bekend zijn smartphones betere ondersteuning te bieden: minimaal vier Android versie-updates en vijf jaar veiligheidsupdates. Niet alleen voor deze serie, maar ook met terugwerkende kracht voor de Samsung Galaxy S21, Galaxy Z Fold3 en Galaxy Z Flip3. 

Dat is uitstekend nieuws, waarmee met name Chinese fabrikanten in hun hemd gezet worden. Merken als Motorola, OnePlus, Oppo en Xiaomi bieden veel kortere ondersteuning en soms zelfs niet eens de recentste Androidversie. Deze Galaxy S22 Ultra draait op Android 12 en kan dus updates krijgen tot en met versie 16.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

De stylus-ondersteuning in OneUI en de Expert Raw-app van Samsung zitten uitstekend in elkaar.

Alternatieven voor de Samsung Galaxy S22 Ultra

De Galaxy S22 Ultra van Samsung is misschien wel de beste smartphone van het moment. Waar Samsung’s opvouwbare toestellen nog een beetje experimenteel zijn, heeft Samsung al zijn smartphone-kennis (inclusief die van de Note-serie) gebruikt voor deze Galaxy S22 Ultra. De smartphone is all-round gewoonweg uitstekend. Dus als de stylus je koud laat, heb je nog altijd de beste camera achter de hand. Ook het prachtige scherm, lange ondersteuningsduur en rekenkracht maken de Galaxy S22 Ultra een waardig alternatief voor de iPhone 13 Pro Max.

Ten opzichte van vorige generaties is de Ultra-variant weer een stapje vooruit. Beschik je echter over een Galaxy S20 Ultra of een Galaxy S21 Ultra, dan biedt een upgrade niet heel veel extra behalve een stylus. Zoek je een vervanging voor je oudere Galaxy Note-smartphone, dan is de keuze helder in het voordeel van de Galaxy S22 Ultra.

Conclusie: Samsung Galaxy S22 Ultra kopen?

De Samsung Galaxy S22 Ultra is gewoon een vermomde Note. Maar dan wel gecombineerd met de eigenschappen van de Galaxy S-serie, zoals een geweldige camera - met veel mogelijkheden. Tel daarbij ook het fraaie scherm en verbeterde update-ondersteuning op en je hebt gewoon onder de streep een van de beste smartphones van dit moment. Ondanks de wat teleurstellende accuduur, absurde prijs en het ontbreken van zaken als een adapter en geheugenkaartslot.

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.

Game of Thrones kennen we als een reeks brute, grootschalige verhalen, maar A Knight of Seven Kingdoms is het tegenovergestelde. Wat blijkt? Met een schattig, kleinschalig verhaal voelt Westeros alleen maar groter.

Het regent. Op een heuvel, onder een boom, zien we een kast van een vent in de weer met een schop. Een ridder, lijkt het. Hij graaft een graf. Tegelijkertijd praat de ridder in zichzelf: er is in de buurt een toernooi, en we kijken waarschijnlijk naar de winnaar. De muziek zwelt op, terwijl onze held vastberaden in de verte staart. De iconische Game of Thrones-muziek lijkt ons te gaan overspoelen, klaar om naar een prachtig geanimeerde intro te gaan. In plaats daarvan, knippen we naar een shot waarin onze held achter een boom staat te poepen.

De boodschap is duidelijk: de serie heeft schijt aan de verwachtingen die je van Game of Thrones hebt. De serie stond er ooit immers om bekend dat het brak met de conventies van mainstream fantasy. Nu de reeks daar inmiddels zelf toe behoort, is het aan A Knight on Seven Kingdoms om er weer een flinke draai aan te geven.

Een ridder van de heg

Nog een spin-off? George R. R. Martin is toch die schrijver die nooit schrijft? Tja, dat valt wel mee. Hoewel de beste man zich al tien jaar uit een hoekje probeert te schrijven met het langverwachte Winds of Winter, heeft hij een hoop andere verhalen in Westeros verteld.

Zo komen de verhalen van House of the Dragon uit het boek Fire and Blood, waarin we volgen hoe de Targaryen-familie zichzelf met generaties aan ruzies ten val brengt. Maar George R. R. Martin heeft de schaal ook wel eens flink verkleind: in het korte boek The Hedge Knight, dat nog stamt uit de vorige eeuw, volgen we een ridder en zijn schildknaap.

©HBO Max

Daarin volgen we de ridder Dunk - niet onze eigen Dunke, maar Ser Duncan The Tall. Hij is een ‘hagenridder’: een ridder zonder verwantschap aan een heer. Of, in andere woorden: een freelancer die, als hij niet werkt, in de heg mag slapen. Dunk blijft niet lang een zzp’er: hij ontmoet de kale stadsjongen Egg, die dolgraag zijn schildknaap wil zijn.

Vrede!?

De verhalen van dit geliefde tweetal bieden de basis van A Knight of the Seven Kingdoms. De twist? Er is vrede in Westeros - ja, het kan echt - en we volgen een nobody, dus er is ineens ruimte voor een gezellig, klein verhaal. Dat wordt gereflecteerd in de afleveringen: geen dik uur, maar een comfortabel halfuurtje.

©HBO Max

De ridder Dunk wil dolgraag bewijzen dat hij een eervolle ridder is, maar dat is in het brute Westeros best een uitdaging. Al helemaal als je een lompe lieverd als Dunk bent. Dan komt zo’n slimme, wereldwijze schildknaap als Egg ineens goed van pas.

Het wordt al helemaal lastig als je niet eens kan bewijzen dat je een ridder bent. Dan mag je namelijk niet eens meedoen aan een toernooi - eentje waarbij Dunk overigens zijn paard en zijn spullen kwijtraakt, mocht hij verliezen.

Meneer, mag ik meedoen?

Met dat toernooi wordt een van de Game of Thrones-clichés lekker op zijn kop gezet. In de oorspronkelijke serie zagen we in aflevering vier een heftig toernooi en House of the Dragon opende er zelfs mee: het is vaak een goede manier om zonder grote verhaalconsequenties te laten zien hoe gewelddadig Westeros is.

©HBO Max

In A Knight of the Seven Kingdoms komen we dat toernooi niet eens bínnen. Eerst moet Dunk maar eens bewijzen dat hij een ridder is, uitzoeken hoe zo’n toernooi werkt en een heer overtuigen hem te helpen - maar ook dansen, touwtje trekken en een poppenspel aanschouwen. Het is een fantastische stap terug van al die grootschalige oorlogen.

Doordat het verhaal zo’n piepkleine focus heeft, begin je om iedereen te geven: iemand die z’n paard verkoopt in A Knight of Seven Kingdoms is vele malen pijnlijker dan een draak die wordt doodgeschoten in Game of Thrones. We bevinden ons nog steeds in de brute wereld, maar het komt allemaal wat harder aan omdat we ook zien hoe grappig en gezellig het kan zijn.

©HBO Max

Een fossiele brandstof

Toch loopt ook A Knight of Seven Kingdoms een zeker risico. De kwaliteit van Game of Thrones kelderde toen de makers het bronmateriaal inhaalden. Ook die van House of the Dragon nam wat af, toen showrunner Ryan Condal besloot George R.R. Martin niet langer te raadplegen en de grote climax werd doorgeschoven naar het volgende seizoen.

Er zijn momenteel drie korte boeken rondom Dunk en Egg, waarvan dit eerste seizoen het eerste boek beslaat. George R.R. Martin zegt nog twaalf verhalen in zijn hoofd te hebben, maar volgens HBO-baas Casey Bloys moeten de seizoenen van A Knight of Seven Kingdoms jaarlijks verschijnen: dat klinkt goed, maar dan mag Martin wel even doorschrijven. Zijn verhalen voelen nu als een fossiele brandstof: het is een enorm waardevolle bron, maar die wordt niet echt meer aangevuld.

©HBO Max

Gelukkig lijken showrunner Ira Parker en George R.R. Martin goed bevriend. De schrijver heeft Parker een outline gegeven van de twaalf verhalen, dus in theorie kan de serie daarmee verder - maar laten we niet vergeten dat dit bij de laatste seizoenen van Game of Thrones óók het geval was.

Bombastisch gefluit

Toch verdient Ira Parker ons optimisme, want A Knight of Seven Kingdoms is een fenomenale toevoeging aan de wereld van A Song of Ice and Fire. Verhalen hebben contrast nodig: door het klein te houden, voelt de wereld groot. Door het lief te houden, komen de gemene momenten keihard aan.

©HBO Max

De muziek is hier een spectaculair voorbeeld van. De bombastische muziek wordt ons aan het begin als wortel voorgehouden, maar dat is het ook wel - in plaats daarvan moeten we het doen met een gezellig gitaartje, iemand die fluit en het gezang van de vogeltjes.

Als het balletje dan eenmaal gaat rollen, neemt de muziek toch een bombastischer formaat aan - maar op dat moment voelt het verdiend. En, het allerbelangrijkste: in die epische muziek zit óók gewoon nog dat schattige gefluit.

Afleveringen van A Knight of Seven Kingdoms verschijnen wekelijks op HBO Max.