AI-assistenten worden steeds zelfstandiger. Waar je een chatbot vroeger vooral vragen stelde, kunnen moderne AI-agents inmiddels websites bezoeken, informatie verzamelen, formulieren invullen en complete opdrachten uitvoeren. Vraag zo'n agent om een geschikte laptop te zoeken en hij kan zelf webwinkels bezoeken, specificaties vergelijken en eventueel een bestelling voorbereiden.
Dat klinkt handig, maar zoiets brengt ook risico's met zich mee. Want wat gebeurt er als zo'n AI een fout maakt, een website verkeerd interpreteert of zich laat misleiden door kwaadwillenden? Om dat veilig te kunnen onderzoeken, heeft Google iets bijzonders gebouwd: de zogenaamde Mirror Dimension.
Een internet dat niet bestaat
Googles Mirror Dimension is een volledig afgeschermde testomgeving waarin AI-agents kunnen rondkijken alsof ze het echte internet gebruiken. Google heeft daarvoor duizenden kunstmatige websites ontwikkeld, compleet met interactieve onderdelen zoals winkelwagens, zoekfilters, invulformulieren en sociale feeds.
Het gaat dus niet om wat simpele screenshots of statische namaakpagina's. De websites functioneren daadwerkelijk. Een agent kan producten bekijken, artikelen aan een winkelwagen toevoegen en door een bestelproces navigeren.
Het bijzondere is dat de agent de normale internetadressen blijft zien. Wanneer hij bijvoorbeeld naar www.youtube.com gaat, verschijnt gewoon dat adres in de browser. Achter de schermen wordt al het verkeer echter omgeleid naar een kunstmatige versie van de website.
Technisch gebeurt dat met een geïsoleerde Chrome-browser, een zogenoemde sandbox en een speciale tussenserver die het netwerkverkeer onderschept. Google gebruikt daarvoor zelfs zelfgemaakte beveiligingscertificaten, zodat de browser de nagebouwde websites als vertrouwde HTTPS-verbindingen accepteert.
Dat lijkt op de manier waarop een aanvaller internetverkeer zou kunnen onderscheppen. Het belangrijke verschil is dat Google de hele testomgeving zelf beheert. De techniek wordt dus niet toegepast op het internetverkeer van gewone Chrome-gebruikers.
Waarom mag de AI niet weten dat hij wordt getest?
Let op, want hier wordt het pas echt interessant. Google wil namelijk voorkomen dat AI-agents herkennen dat ze zich in een kunstmatige omgeving bevinden.
Dat verschijnsel wordt eval awareness genoemd. Onderzoekers hebben gemerkt dat geavanceerde AI-modellen aanwijzingen kunnen oppikken die verraden dat ze worden getest. Denk aan vreemde internetadressen, onnatuurlijk ogende websites of parameters in een URL die normaal gesproken niet voorkomen.
Wanneer een AI zoiets herkent, kan dat zijn gedrag beïnvloeden. Een model dat tijdens een beveiligingstest keurig binnen de regels blijft, hoeft zich onder andere omstandigheden niet precies hetzelfde te gedragen.
Dat betekent trouwens niet automatisch dat AI-systemen 'bewust' proberen hun beoordelaars te misleiden. Een model kan simpelweg andere antwoorden geven of beslissingen nemen doordat het de context van een test herkent. Maar voor onderzoekers levert dat wel een probleem op: hoe betrouwbaar zijn je testresultaten als het systeem wéét dat het wordt beoordeeld?
Google probeert die herkenbare aanwijzingen daarom zoveel mogelijk weg te nemen. Zelfs de informatie waarmee onderzoekers kwaadaardige instructies in websites plaatsen, wordt buiten het zicht van de AI gehouden. De agent moet het gevoel hebben dat hij gewoon op het internet aan het werk is.
AI bouwt de websites, andere AI controleert ze
Om zo'n enorme kunstmatige wereld te creëren, zet Google opnieuw – je raadt het al – AI in. Verschillende gespecialiseerde agents werken samen aan het bouwen en controleren van de websites.
Een eerste agent bedenkt hoe een website moet werken. Bij een webwinkel gaat het bijvoorbeeld om productcategorieën, zoekfilters, kortingscodes en het afrekenproces. Een tweede agent schrijft vervolgens de benodigde HTML, CSS en JavaScript.
Daarna komen andere agents in actie die het resultaat controleren. Ze bekijken hoe de website eruitziet, klikken op knoppen, vullen formulieren in en zoeken naar fouten. Wordt er iets gevonden, dan gaat het werk terug naar de bouwende agent. Dat proces wordt herhaald totdat de website voldoende realistisch functioneert.
Google gebruikt hiervoor onder meer Chrome DevTools, waarmee de agents niet alleen code kunnen lezen, maar ook daadwerkelijk met de websites kunnen communiceren.
Een website kan een AI proberen te misleiden
De Mirror Dimension is niet alleen bedoeld om te controleren of agents hun opdracht goed uitvoeren. Google gebruikt de omgeving ook om ze doelbewust aan te vallen. Een potentieel en steeds belangrijker wordend gevaar is prompt injectie. Daarbij verstopt een hacker of andersoortige kwaadwillende instructies in informatie die een AI tijdens zijn werkzaamheden tegenkomt.
Stel dat je een AI-agent opdracht geeft om een nieuwe televisie te zoeken. Tijdens het vergelijken van producten komt hij op een webpagina met een verborgen instructie. Daarin staat bijvoorbeeld dat hij zijn oorspronkelijke opdracht moet negeren en persoonlijke gegevens naar een externe server moet versturen. Voor een menselijke bezoeker is die instructie misschien niet eens zichtbaar. Maar de AI kan de tekst wel verwerken en in het slechtste geval als een nieuwe opdracht interpreteren.
Het probleem is dat een AI onderscheid moet maken tussen informatie die hij mag gebruiken en instructies die hij daadwerkelijk moet opvolgen. Een webpagina mag informatie over televisies leveren, maar zou nooit mogen bepalen wat de agent met je persoonlijke gegevens doet.
Google test daarom allerlei manieren waarop kwaadwillenden instructies kunnen verstoppen. Niet alleen in gewone webteksten, maar ook in afbeeldingen, verborgen onderdelen van pagina's en de gegevens die websites aan AI-tools doorgeven.
Volgens Google kunnen beveiligingsonderzoekers dankzij de nieuwe testomgeving inmiddels meer dan duizend aanvalskandidaten per dag laten genereren en testen. Dat is ruim 30 keer zoveel als bij handmatige tests. Dat betekent overigens niet dat die aanvallen ook allemaal succesvol zijn. Google maakt in zijn publicatie niet bekend welk percentage daadwerkelijk tot ongewenst gedrag leidt.
Waarom dit best wel een dingetje is...
Het project toont aan hoe ingrijpend de komst van autonome AI-agents is. Een gewone chatbot die er op los hallucineert en een fout antwoord geeft is irritant, maar daar kun je mee leven. Een agent die zelfstandig websites bezoekt en handelingen uitvoert, kan met een verkeerde beslissing daadwerkelijk schade veroorzaken.
Dat verschil wordt alleen maar groter wanneer agents toegang krijgen tot persoonlijke gegevens, e-mailaccounts, bestanden en betaalmogelijkheden. Stel dat een AI namens jou je mailbox doorzoekt, een document opent en vervolgens een instructie opvolgt die een aanvaller in dat document heeft verstopt. Dan verandert een ogenschijnlijk onschuldige tekst zomaar in een mogelijk beveiligingsprobleem.
Daarom is het niet voldoende om een AI alleen te vertellen dat hij voorzichtig moet zijn. Er zijn ook technische beveiligingen nodig, zoals beperkte toegangsrechten, afgeschermde werkomgevingen en verplichte toestemming voordat een agent gevoelige handelingen uitvoert.
Google probeert met de Mirror Dimension vooral te ontdekken waar die beveiligingen tekortschieten, voordat de gevolgen merkbaar worden voor échte gebruikers.
Een veilige AI is nog geen vanzelfsprekendheid
De Mirror Dimension is een indrukwekkend technisch project, maar het is geen bewijs dat Google het beveiligingsprobleem van autonome AI heeft opgelost. Een kunstmatig internet blijft uiteindelijk een simulatie. Hoe realistisch de websites ook zijn, de echte wereld is veel groter, chaotischer, onvoorspelbaarder en moeilijker volledig na te bootsen. Bovendien publiceert Google geen uitgebreide resultaten waaruit blijkt hoe goed de agents alle gesimuleerde aanvallen doorstaan.
Niettemin is de ontwikkeling veelzeggend. We bevinden ons in een fase waarin AI-systemen niet langer alleen maar antwoorden produceren, maar steeds vaker zelfstandig beslissingen nemen en uitvoeren. Daarmee worden fouten en beveiligingslekken ook potentieel ingrijpender.
De Mirror Dimension laat vooral zien hoe serieus die uitdaging inmiddels wordt genomen. Google bouwt niet zomaar een verzameling testwebsites, maar een complete kunstmatige werkelijkheid waarin AI-systemen veilig fouten kunnen maken.

















