Gespeeld: Onimusha: Way of the Sword belooft een (zw)aardige terugkeer te worden

De laatste Onimusha-game verscheen toen ik nog in luiers over de vloer kroop - de browsergame Onimusha: Soul weloverwogen niet meegerekend - dus ik stap vrij nuchter in de trein richting Parijs. Ook met in het achterhoofd dat Capcom dit jaar al Resident Evil Requiem, Pragmata en Monster Hunter Stories 3 heeft uitgebracht, en óók nog werkt aan de uitbreiding van Dragon’s Dogma 2. Al die games zijn op zijn minst goed, volgens sommigen fantastisch, maar hou dat momentum maar eens vast.

Eenmaal aangekomen in het knusse kantoor in Parijs neem ik plaats in een ruimte vol met memorabilia van voorgaande Capcom-titels. Meest prominent is een grote poster van Devil May Cry 5, boven het bankje waar ik de komende tweeënhalf uur ga spenderen. Dat leidt tot nog een kort praatje met de contactpersoon, over hoe ik nog altijd wacht op Devil May Cry 6 en hoe ontzettend vloeiend die games spelen. Lachend geeft hij mij de controller waarmee ik mijn virtuele reis naar Kyoto beleef, en zegt: “Dit is wel flink anders, maar ik denk dat het je wel gaat liggen.”

Nou, anders is het zeker, dacht ik na het eerste kwartier. Ik heb de krijger Miyamoto Musashi onder de knoppen, en baan mij een weg door een soort bovennatuurlijke dimensie. Middels een portaal iets buiten Kyoto ben ik daarin beland, en heb ik het nu aan de stok met zogenaamde Genma, een soort demonen. Niet te verwarren met Oni, wat in Japanse volksgeschiedenis ook demonen zijn, maar in de Onimusha-reeks vooral een eeuwenoud ras vormen dat de Genma tegenstond.

Nu is die taak dus aan Musashi, die met behulp van een magische, levende handschoen jaagt op de gevaarlijke Genma die nu in onze wereld ronddwalen. Het specifieke monster dat we nu achtervolgen leeft dus in een soort alternatieve dimensie, maar wat daarbij vooral opvalt is het relatieve gewicht waarmee je de protagonist bestuurt.

Het fijne aan de actie in het sfeergewijs vergelijkbare Ghost of Tsushima/Yotei, is de bizar soepele manier waarop je vijand na vijand aan je zwaard rijgt. Idealiter kom je in een flowstate terecht waarmee het hoofdpersonage praktisch over het scherm glijdt. Ten goede of ten kwade: zodra je er een beetje kundig in wordt, speelt de game zichzelf praktisch. Zeker in het geval van Tsushima.

Het valt dus direct op dat Way of the Swords een stuk gegronder aanvoelt dan de eerdergenoemde titels. Musashi beweegt wat logger, en de zogenaamde ‘power fantasy’ van demonen in stukjes hakken met een katana wordt ingeruild voor een iets rustigere, meer methodische aanpak. Onimusha: Way of the Sword is zeker geen soulslike, maar even niet opletten en de timing van je parry missen eist desalniettemin een ingrijpende tol - lees: portie van je levensbalk. Ook tegen het katanavoer.

Nou ja, eigenlijk profiteert vooral de handschoen van alle Genma die je omlegt. Zodra die neervallen vliegen er namelijk verschillende gekleurde bolletjes - Souls genaamd - uit de demonische lichamen, die dan een tijdje in de lucht blijven hangen. Door de linkertrigger ingedrukt te houden absorbeer je die Souls, en de verschillende kleuren hebben zo weer hun eigen voordelen.

Geel vult je levensbalk wat aan, rood geeft je wat meer ‘posture’, waardoor je langer aanvallen kunt blokkeren, en blauw geeft je een soort XP-punten. Over het algemeen liep ik met de Genma-voetsoldaten niet tegen grote problemen aan, en was het verzamelen van de bolletjes vooral een handig extraatje. En toen kwam de eerste bossfight.

De grote baas in deze alternatieve dimensie is een soort hongerige minotaurus-Genma, die ver boven Musashi uittorent. Voordat ‘ie mijn katana als tandenprikker kan gebruiken, meppen we er op los, en komen er zoals gewend bolletjes vrij. Het is een redelijk intens gevecht, dus ik richt me vooral op het ontwijken en uitdelen waar mogelijk van klappen, totdat mijn vijand, met nog driekwart van zijn levensbalk, een power-up krijgt. Bazen kunnen de vrijkomende Souls namelijk óók absorberen, en worden zo sterker. Je doet er dus goed aan die power-up zo lang mogelijk uit te stellen.

Hoewel je in principe dus kunt focussen op blokkeren en aanvullen, maak je de gevechten daarmee niet makkelijker. Bazen vuren veel aanvallen op je af, waarbij de kunst is om zo veel mogelijk te pareren om de posture-balk leeg te krijgen en een extra sterke aanval los te laten. Als je vertrouwen hebt in je timing kun je daarbij naast de parry-knop ook tegelijkertijd de X-knop indrukken, wat nog meer posture wegvreet.

Het principe is hetzelfde als in games als Sekiro: Shadows Die Twice, maar je hebt gevoelsmatig wat meer opties en factoren om rekening mee te houden. Bolletjes absorberen, parreren, helen, zelf aanvallen uitdelen: ondertussen bouwt er ook nog een metertje op voor een speciale aanval met speciale lichtwapens, waarvan er meerdere zijn die elk passen bij een specifieke situatie. Oh, en je hebt nog een boog om vijanden van veraf mee te bestoken. En al deze gameplayelementen zijn relevant, wat bijzonder meeslepend werkt.

Er keert ook een kenmerkende mechaniek terug in Way of the Sword: de Issen. In essentie refereert dit aan iedere vorm van parreren en het legen van posture, maar je kunt ook een True Issen-aanval uitvoeren. Vlak voordat een vijand Musashi raakt, kan hij zelf een aanval starten die normale vijanden direct van het ondode leven berooft. Bazen lopen hier simpelweg veel meer schade door op, maar de True Issen is een risico. De timing is erg precies, en de kans is vooral groot dat Musashi een klap incasseert.

Wat ook veel toevoegt aan de gevechten is de hoeveelheid ‘reactiviteit’ die je in Way of the Sword tegenkomt. Die baas waar ik het over had zwaaide constant met een grote knots, die op een gegeven moment vast kwam te zitten in een muurtje. Perfect voor mij om wat klappen uit te delen.

Toen het gevecht zich naar een verlaten bibliotheek verplaatste, ramde hij vervolgens door boekenkasten alsof het niets was, maar de paar seconden die hij erover deed kwamen voor mij van pas om in te healen. Later kreeg ik het ook aan de stok met een soort metalen schubdieren, die in wielvorm op Musashi afrazen, maar na een goed getimede parry teruggestuurd kunnen worden. Met een beetje geluk botsen ze dan tegen een andere vijand aan.

Ik werd daarmee aangenaam verrast door de diepgang en moment-tot-moment gameplayervaring van Onimusha: Way of the Sword. De invulling van de wereld zelf voelde daarentegen iets minder indrukwekkend. De vormgeving is mooi, maar de activiteiten voelden nog niet bijster geïnspireerd. Soms wordt een inwoner op straat belaagd door Genma, die je binnen twee seconden omlegt. Daar krijg je dan een item voor, of iets dergelijks, maar erg interessant is het niet.

Ik wist niet goed wat te verwachten van Onimusha: Way of the Sword, maar liep de previewsessie opgetogen uit. Of de game net zo’n directe klapper gaat worden als Resident Evil: Requiem, of iets geheel nieuws met zich meebrengt a la Pragmata vraag ik me nog een beetje af, maar dat neemt niet weg dat de combat meer dan voldoende weet te prikkelen. Het zou zomaar kunnen dat Capcom in 2026 simpelweg niet mist.

Onimusha: Way of the Sword komt op 4 september uit op PlayStation 5, Xbox Series-consoles, Switch 2 en pc. Tijdens de previewsessie is de game op een PlayStation 5 gespeeld.