Review: Wolverine is een fantastisch gemaakte game, maar geen fantastische game

Het is best voor te stellen dat een wat minder hardcore gamepubliek zich straks prima gaat vermaken met het tot op z’n onderrug behaarde icoon. Wolverine is één van de meest populaire superhelden en het best toffe verhaal wat je hier doorloopt, is doorspekt met waanzinnige strakke performances van alle acteurs. Liam McIntyre verdient hierbij het grootste applaus, niet omdat de Wolverine-acteur er met kop en schouders bovenuit steekt, wél omdat hij het flikt om uit de schaduw te stappen van Hugh Jackman (voor altijd de enige échte Wolverine). Troy Baker legt een knappe vertolking van Essex op de mat en Krizia Bajos is waarschijnlijk mijn favoriete versie van Jean Grey ooit.

Ook technisch gezien is het watertanden tot je erin verdrinkt. Je maakt niet zó’n mooie game als je niet een van de beste studio’s van de wereld jarenlang aan het werk zet met een bijna oneindig budget. En zo geschiedde. Geen lelijk afgewerkt hoekje te vinden, geen framedrop in zicht en de manier waarop Wolverine met half afgescheurde stukken vlees uit de strijd komt, met zijn adamantium ribben soms vol in het zicht, is een prestatie van formaat.

En al die pracht en praal blijft niet beperkt tot de lineaire levels. In grotere, gedetailleerde omgevingen als Japan of het fictieve Madripoor blijft geen steentje of blaadje onbewerkt. De jas die deze game draagt is zo clean als wat, zelfs als deze van top tot teen met rondvliegend bloed doordrenkt wordt. Met een kritische blik zou je nog kunnen stellen dat het té clean is, want technisch indrukwekkend of niet, een iets meer uitgesproken, stilistische smoel of art direction had hier niet misstaan. Naar verloop van tijd wordt dat knappe smoeltje zelfs een beetje…saai. In ieder geval consistent, want die stempel is ook op de gameplay te plakken.

De positieve presentatie ten spijt, uiteindelijk is het allemaal weinig meer dan opsmuk om een simpele button-masher van een actiegame uit 2004 te vermommen als iets van deze tijd. Tegen de tijd dat de credits in beeld komen, heb je in een uur of tien ongeveer 10.000 keer op vierkantje geramd, en 5000 op driehoekje. Die eerste voor normale aanvallen, die tweede om op een van de vele vijanden af te springen. Die vijanden bestaan 90 procent van de tijd overigens uit óf soldaten óf soldaten in een ninja-kostuum. Dat dom erop los rammen wordt nog plichtmatig afgewisseld met aanvallen afweren of ontwijken, maar dat soort mechanismen staan of vallen bij het gevoel dat die acties opleveren.

Het gekke is dat Insomniac dit wiel nooit opnieuw hoefde uit te vinden. Zo’n beetje elke actiegame, van Bayonetta, tot Metal Gear Rising en Sekiro, of moderne collega’s zoals het zojuist verschenen Onimusha, hebben dit trucje tot in perfectie uitgewerkt. Wolverine leert er niks van. Een aanval ontwijken voelt nooit als meer dan een beetje dommig wegrollen, terwijl de rare timing van het pareren slechts zelden iets van een bevredigend gevoel oplevert.

Er zijn grote stukken in Wolverine waarin de game wegkomt met hersenloos rammen. Begrijp me niet verkeerd, de game is niet slecht. En de meer casual gamer heeft waarschijnlijk wat minder ervaring met soortgelijke games die bijna alles wat hier gebeurt vele malen beter uitvoeren. Maar wie bekend is met het genre, ziet ‘hersenloos vermaak’ regelmatig veranderen in simpelweg ‘hersenloos’. Daarbij helpt het niet dat de game continu de rem erop gooit. Omdat het wil dat je langzaam loopt, zodat er ademruimte is voor het verhaal. Omdat het wil dat je tekeningen gaat zoeken voor een jonge mutant vanwege, euh, redenen die ongetwijfeld heel goed zijn. Omdat het zich voor de zoveelste keer druk maakt om de karaktergroei van de hoofdpersonages, in plaats van prioriteit te geven aan gewoon een leuke game zijn. We zijn van Insomniac gewend dat het beide beheerst.

Normaal gesproken is het makkelijk om een game als dit nog veel zwaarder te beoordelen (veroordelen?), en iedereen die gelooft in het adagio ‘gameplay is king’ moet lekker uit de buurt blijven. Maar Wolverine redt veel met zijn reis en aandacht voor detail. De verhaallijn die Indiana Jones combineert met het universum van de X-Men blijft strak overeind, een handjevol meer unieke scènes stelen de show en ondanks het simpele karakter van de gameplay, wilde ik altijd verder om te zien wat het volgende hoofdstuk te bieden had. Alles bij elkaar opgeteld levert dat een prima rit op. Maar daaroverheen ligt een gedachte die van begin tot eind maar niet weg te slaan is: dit was een betere comic, film of serie geweest dan een game.

Marvel’s Wolverine verschijnt op 15 september voor de PlayStation 5.