Daar moet ik wel een grote kanttekening bij zetten. Final Fantasy 7 Remake, Rebirth en schijnbaar ook Revelation veranderen dusdanig veel aan het oorspronkelijke verhaal dat het de klassieke ‘remake’ ontstijgt. Er zijn parallelle tijdlijnen, personages die terugkeren of juist sterven en nog veel meer gewaagde aanpassingen. Tot nu toe heeft Square Enix de fans knap genoeg tevreden gehouden, maar alles staat of valt met hoe de vele vragen die de games oproepen in het laatste deel worden beantwoord.
Zonder te veel weg te geven zegt regisseur Noaki Hamaguchi dat het in ieder geval geen ‘vervolg’ op de originele game is, zoals sommigen speculeerden. Volgens hem wordt het meer een soort best of van alle Final Fantasy 7-content die ooit is verschenen, zoals de film Advent Children en spin-off Crisis Core. Wat dat precies betekent voor het groteske, hopeloze slot van het origineel wil hij in de verrassend koele Square Enix-booth op Gamescom echter niet prijsgeven. Wel is één ding zeker: de wereld die we kennen uit zowel het origineel als Rebirth, is weer een stukje veranderd.
Dezelfde wereld, maar anders
Dat terwijl ik ten tijde van Remake, het eerste deel van de trilogie, nog geen nostalgie had voor het origineel. Pas toen ik de Switch-versie daarvan opstartte, begreep ik hoe dat ogenschijnlijk kleine verhaal over kapitalisme, oorlog en de eco-terroristen destijds zoveel indruk maakte. Het spel had niet alleen een indrukwekkende hoeveelheid systemen en keuzes, maar ook een ontzettend filmische insteek en plot die spelers constant verraste met interessante thema’s. Clouds misplaatste herinneringen, de relatie tussen spierbundel Barret en zijn dochter en de dood van de geliefde Aerith staan me nog bij – allemaal aspecten die de remaketrilogie uitbreidt en aanpast.
Rebirth draaide om het gevoel van ontdekking: het moment dat Cloud Midgar verlaat en het verhaal pas écht begint. Het is nog altijd een aparte doch goede openwereldgame, die bijna de hele wereld van de game al prijsgeeft. Dat is iets waar Hamaguchi mee worstelde, maar op allerlei manieren een oplossing vond om de wereld die we inmiddels al tweemaal bezochten fris aan te laten voelen:
“De eerste is de voor de hand liggende: we hebben veel aan het uiterlijk veranderd, er zijn visuele verschillen tussen de twee games, en dat sluit allemaal aan op hoe het verhaal verdergaat. Junon wordt aangevallen door Weapon en Weapon richt veel schade aan, dus je hebt plekken waar de structuur van de stad kapot is en waar je de sporen van die aanval ziet. In Gongaga is het water gestegen en staat een deel nu onder water.”
Die meteoor is natuurlijk niet zomaar een detail: het geeft een Zelda: Majora’s Mask-achtige sfeer aan de anders gemoedelijke game. Overal waar je kijkt in de spelwereld staat het hemellichaam dreigend in de lucht, om je constant eraan te herinneren dat het einde van de wereld nabij is. Revelation kent geen klok die aftelt, maar gezien het vage einde van Final Fantasy 7 en de keuzes die het team neemt tijdens de remakes, is de druk hoog.
Vanuit de Highwind heb je overigens goed zicht op de komeet: het luchtschip waarmee je vanaf het begin van de game de complete wereld van een ander perspectief kunt bekijken:
“De tweede aanpak was het veranderen van hóe je die gebieden verkent. In Rebirth was dat grotendeels wat we horizontale verkenning noemen: je reist over land naar een plek, over een plat vlak. Je kon je vrij bewegen, maar je had geen verticaliteit. Door dat verticale element toe te voegen — door de lucht kunnen reizen en dingen van boven kunnen bekijken — voelden veel locaties alleen daardoor al echt anders.”
Dat zorgt er ook voor dat de Gamescom-demo eigenlijk wat overweldigend is. Square Enix moedigt ons aan om niet direct in een van de nieuwe gebieden als Wutai te duiken om het verhaal te volgen, maar juist de open wereld te verkennen met het luchtschip. Dat gaat in principe ontzettend vlug, en doet Revelation zelfs meer aanvoelen als het origineel en veel klassieke rpg’s. Het idee erachter is volgens Hamaguchi dat het ‘stress’ moet verminderen, omdat je ondanks de uitgestrekte regio’s overal snel naartoe kunt bewegen – of het nou met het schip zelf, je parachute of de chocobo-beesten is.
De complete wereld van de game eindelijk van bovenaf zien is voor de fan in mij een hele verademing, maar zoals gezegd komt er wel veel op je af. Dat heeft ook te maken met waar de demo zich in het verhaal afspeelt, maar ook omdat er een waslijst aan icoontjes en notificaties opduikt wanneer we sierlijk landen op het vertrouwde Gongaga. Zo zijn er tal van hints naar dingen te verkennen in de wereld, personages met zijmissies en een zee aan Monster Assessment Instrument-notificaties om te onderzoeken.
Dat is dan ook de bedoeling: “Dit is mijn eigen ontwerpfilosofie, dus er is geen enkel juist antwoord — dit is gewoon hoe ik het benader. Iets wat ik in openwereldgames persoonlijk niet fijn vind, is dat je in een enorme wereld wordt gedumpt zonder informatie, zonder aanwijzing over wat je moet doen of waar je naar moet kijken, met een ontwerp dat zegt: nou, als je iets vindt, is het goed. Ik denk dat dat voor veel mensen behoorlijk beangstigend is.”
Nieuwe fit
Na echter een halfuur op zoek te zijn geweest naar een verloren chocobo – Revelation belooft weer vol te zitten met absurde en geinige uitstapjes – duik ik toch even Wutai in. Behalve dat ik dan gegarandeerd wat actie voorgeschoteld krijg, is het dus ook een van de paar locaties die nog niet zijn vertaald naar de remake. Uiteraard speelt de enthousiaste ninja Yuffie een belangrijke rol bij de aankomst, die duidelijk een lange tijd weg is geweest van huis. Dan valt trouwens ook op dat een paar van de bekende helden ontbreken, maar voor kenners van het origineel mag dat geen verrassing zijn.
Goed, de aankomst in Wutai – dat een belangrijk deel speelt in een subplot rondom de oorlog met Shinra – gaat gepaard met een aantal gevechten. Eén van de redenen waarom deze remaketrilogie zo succesvol is, omdat het perfect weet te balanceren tussen het beurtelingse vechtsysteem uit het origineel, en snellere actie uit moderne delen. Nog altijd kun je basisaanvallen snel uitvoeren, maar zet je praktisch de tijd stil voor speciale vaardigheden en magie. Je moet je personages er een beetje voor kennen, maar eenmaal onder de knie is er eigenlijk geen rpg die dat beter doet.
Dan was het origineel al verrassend flexibel met de verschillende Materia-bollen die je kon selecteren, en voegde Rebirth onder andere Synergy-aanvallen toe, maar Revelation gaat nog een stapje verder. Dankzij het zogenaamde Function Integratred Tactitical Suitwear (FITS), kunnen personages net als in oudere dellen specifieke rollen aannemen. Zo heb je de aanvallende Warrior, verdedigende Knight, magiespecialist Black Mage en Summoner die hulpwezens als de bekende Ifrit oproept.
Behalve dat elke rol natuurlijk gepaard gaat met een nieuwe outfit, geeft het echt een totaal andere dimensie aan bestaande personages. Een typische krijger als Yuffie is namelijk niet beperkt tot bijvoorbeeld Warrior, maar kan in feite elke rol bekleden. In onze demo is de excentrieke piloot Cid bijvoorbeeld een Black Mage, die met een unieke FITS-vaardigheid spreuken binnen een radius tweemaal kan uitvoeren. Met de inmiddels flinke cast aan personages – vampier Vincent Valentine is ook van de partij – zijn de mogelijkheden ogenschijnlijk eindeloos.
Voeldoening
Eerlijkheid gebiedt ook te zeggen dat Final Fantasy 7 Revelation eigenlijk niet valt te vatten in een speelsessie van een uur. Ik krijg verder weinig mee van het gewicht van het verhaal, hoe de wereld precies is veranderd en of FITS ook echt een gamechanger. Daarnaast zijn er natuurlijk ook nog een hoop vragen over parallelle tijdlijnen en bepaalde keuzes die Revelation eindelijk moet beantwoorden. Mijn grootste angst is dat ik alsnog met die vragen achterblijf.
Gelukkig weet ik ook hoe het origineel eindigt, en dat er een ijzersterke fundering is om deze uitzonderlijke remaketrilogie af te sluiten. Naoki Hamaguchi, iemand die ook maar het origineel speelde als fan en nu dit gigantische project leidt, voelt na al die jaren vooral voldoening:
“Zoals je zegt is het een legendarische game. Zo geliefd bij zo veel mensen, met heel hoge verwachtingen — en daar maak ik een remake van. Ik werk nu aan het laatste stuk, aan de climax van dat project, en dat geeft echt een gevoel van voldoening. Dat voel ik nu.”
Final Fantasy 7 Revelation verschijnt op 8 april voor PlayStation 5, Xbox Series X en S, Nintendo Switch 2 en pc. Lees ook ons stuk over waarom Square Enix fysieke games wil blijven maken.
