Een laptop is een goed alternatief (of aanvulling) op een traditionele, logge desktop. Sinds enkele jaren kun je ook kiezen voor een Chromebook. Wat zijn eigenlijk de verschillen tussen een traditionele laptop en een Chromebook?

Een Chromebook kun je eigenlijk zien als een traditionele laptop, maar ook als een 2-in-1 pc. Zo’n 2-in-1-desktop zit dan weer tussen een tablet en een laptop in. Waar een traditionele laptop vaak draait op Windows, is dat bij een Chromebook op het besturingssysteem van Google, namelijk Chrome. Het grootste verschil tussen de twee besturingssystemen is dat Chrome OS eigenlijk vooral een minimalistische, uitgeklede versie is van Windows. Soms lijkt het alsof je op een Chromebook continu vanuit een webbrowser werkt.

Dit was ook de reden dat de Chromebook in de eerste instantie niet zo aansloeg: de functionaliteiten waren beperkt en bovendien was het apparaat zeer afhankelijk van een goede internetverbinding. Google heeft in de afgelopen jaren veel gesleuteld aan Chrome OS, waardoor de Chromebook ook wat toegankelijker werd. 

Alles op het web

In de basis blijft Chrome OS hetzelfde rechttoe, rechtaan besturingssysteem, maar dat wil niet zeggen dat het daarmee onderschikt is aan bijvoorbeeld Windows 10. Tegenwoordig kun je vrijwel alles doen op het web, waardoor een Chromebook zich prima leent voor alledaagse taken als surfen op het internet en (beperkte) foto- of tekstbewerking. 

©PXimport

Geen Windowsapps 

Ben je op zoek naar een “Chrome OS-ervaring” op een Windows-laptop, dan kun je altijd het besturingssysteem nabootsen door gewoonweg de Chrome-browser te gebruiken. Andersom kun je Windows niet draaien op een Chromebook (eventueel wel via een omweg).

Dit heeft tot gevolg dat je veel Windows-applicaties niet kunt installeren of gebruiken op een Chromebook. Zo heb je geen toegang tot de volledige versie van Microsoft Office, enkel de webversie van de populaire kantoorsuite.

Ook voor zwaardere taken, denk aan foto- of videobewerking en gaming, is een Chromebook niet geschikt. Naast het feit dat een Chromebook dit niet aankan, is het aanbod aan uitgebreide bewerkingsprogramma’s of games zeer beperkt tot niet aanwezig. Met diensten als Google Stadia kun je wel games streamen. Ben je geen doorgewinterde gamer, maar wil je wel af en toe een spelletje kunnen spelen dan is dit dus wel mogelijk.

©PXimport

Aanbod 

Laptops vind je in vele soorten en maten en kun je volledig naar je hand zetten door zelf onderdelen toe te voegen of juist weg te laten. Bij een Chromebook is de keuze beperkter, al zijn er sinds de opkomst van het apparaat in 2011 veel modellen gelanceerd. Verschillen zitten er bijvoorbeeld in de processor, in het geheugen, opslag en het scherm. Maar een Chromebook ombouwen tot een gamelaptop is er dus niet bij.

Internet

Een ander verschil tussen een Chromebook en een traditionele laptop, is dat een Chromebook nog steeds erg afhankelijk is van een stabiele internetverbinding. Dit kon in de begindagen erg vervelend zijn: als de internetverbinding wegviel, dan kon het zijn dat je je voortgang in een document bijvoorbeeld kwijt was. Gelukkig heeft Google de offlinefuncties van Chrome OS verbeterd in de afgelopen jaren en kun je nu ook met apps als Netflix, YouTube en Spotify online naar video’s kijken of naar muziek luisteren.

Desondanks blijft een internetverbinding voor een traditionele laptop een stuk minder belangrijk, omdat je gegevens altijd op de harde schijf van je apparaat kunt opslaan. Heb je dus niet regelmatig verbinding met het internet, dan is een Chromebook geen goede keuze, al zijn de functionaliteiten van een traditionele laptop tegenwoordig ook vrij beperkt zonder internetverbinding. 

©PXimport

Prijs 

Tot slot valt op te merken dat Chromebooks doorgaans een stuk goedkoper zijn, omdat de hardwarevereisten van Chrome OS nu eenmaal zeer beperkt zijn. Bovendien zijn Chromebooks hierdoor een stuk kleiner en lichter dan normale laptops, waardoor ze een goede keuze kunnen zijn als je veel reist voor werk. Waar je voor 200 euro een goede Chromebook hebt, tel je al snel enkele honderden euro’s meer neer voor een goede laptop. 

Fabrikanten claimen graag een revolutionaire techniek te hebben uitgevonden, al helemaal als het gameaccessoires betreft. Vaak zijn de verbeteringen minimaal, maar met de Pro X2 Superstrike heeft Logitech daadwerkelijk een technologische doorbraak gemaakt – die in de handen van professionele spelers absoluut verschil kan maken.

Bij nieuwe gamemuizen richt men zich vaak op de vorm, het gewicht of de sensor. Want sneller is volgens bedrijven altijd beter. In de praktijk zijn sensorsnelheden de menselijke limieten allang overschreden, en betekenen statistieken over dots per inch (dpi) en polling rate (hoe vaak de muis per seconde gegevens naar een pc stuurt) in de praktijk weinig. De Superstrike richt zich echter op een onderontwikkeld gebied: de muisklik zelf.

Geen echte klik

Muisknoppen werken namelijk met schakelaars, mechanisch of optisch. Die eerste is de klassieke muisklik met bijkomend gevoel en geluid, die tweede op basis van een infraroodsensor die sneller en duurzamer moet zijn. In beide gevallen kent de schakelaar echter twee standen: aan of uit. De beweging daartussen wordt normaal gesproken dus niet geregistreerd.

Logitechs grote vernieuwing zit hem dan ook in het zogenaamde haptive indictive trigger system, dat in staat is om de afgelegde weg van uit naar aan, en weer terug vast te leggen dankzij een magnetisch inductiesysteem. Met andere woorden: omdat er geen fysiek contact is zoals bij een traditionele schakelaar, kan een ‘klik’ veel eerder worden vastgelegd en zijn spelers fysiek sneller – volgens Logitech tot zeker 30 milliseconden.

Daarvoor moet je wel even in de GHUB-software duiken, Logitechs programma voor game-accessoires. De instellingen voor de X2 Superstrike zijn daarbij verrassend simpel en goed gevisualiseerd. Je hebt de beschikking over tien registratiepunten en vijf resetpunten: allemaal van invloed op hoe snel respectievelijk een klik en een ‘uitklik’ worden geregistreerd. Hoe hoger je registratieniveau, hoe langer je vinger en knop moeten bewegen voordat een klik wordt geregistreerd.

Voor e-sporters en zeer fanatieke gamers is het omgekeerde natuurlijk relevant: hoe lager je niveau, hoe sneller je klikt. In de praktijk is dat verrassend merkbaar: zet de muis op z’n snelst, en je vinger een haartje bewegen levert al een klik op. Test je dit met een pure kliks-per-seconde-test, dan klik je met wat oefening inderdaad sneller ten opzichte van een traditionele muis.

Voor wie?

De vraag is echter voor wie die kliksnelheid relevant is, en hoe dat zich naar de praktijk vertaalt. In feite is de muisklik uiteraard slechts één factor in je reactietijd tijdens bijvoorbeeld Counter-Strike 2. Fysieke reactietijd, beeldschermvertraging, server-ping: er zijn voldoende andere factoren die bepalen hoe snel je in een game reageert. E-sporters zijn nu eenmaal al veel sneller dan de gemiddelde speler.

In de praktijk is de invloed van het nieuwe systeem daarom lastig aan te tonen. Ja, de muis voelt heel snel, zeker na wat oefening. Al gauw blijkt namelijk dat je vrij eenvoudig per ongeluk klikt – al helemaal als je hem ook buiten games gebruikt - en je die fijne beweging zeer gecontroleerd moet maken. Voor beginners is niveau 3 bijvoorbeeld prettig: het voelt nog steeds snel, maar je geeft niet je positie weg door per ongeluk je wapen te vuren.

Het gevoel van snelheid in combinatie met een rauwe kliksnelheid is voor sommigen misschien al de moeite waard, maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat je als gemiddelde speler geen wonderen mag verwachten. Logitech claimt dat ook reguliere gamers van de Superstrike profiteren, maar in de twee weken dat we de muis testten kunnen we dat nog niet met volledige zekerheid zeggen.

Muisstil

Een bijkomend voordeel is dat de Superstrike behoorlijk stil is – als je dat wilt. De vernuftige trilmotor die een echte muisklik nabootst is namelijk ook af te stellen, waardoor deze ook kan veranderen in een subtiele ‘tik’. Helemaal bijzonder is het uitschakelen van de trilfunctie, waarbij je geen feedback meer krijgt op je kliks en in de gemiddelde game feitelijk blind bent.

Verder heeft de Superstrike alles wat je van een professionele gamemuis mag verwachten: de ultrasnelle Hero 2-sensor met een polling rate van8000 Hz en een maximale snelheid van 888 inch per seconde. De behuizing zelf is met 61 gram niet de lichtste, maar verder zeer luxe afgewerkt met witte en zwarte kleuren, en twee zijknoppen. Qua vorm valt deze verder niet op: hij is rond en voor onze smaak zelfs tamelijk klein, maar blijkbaar precies goed voor de gemiddelde e-sporter.

Previous slideNext slide

Het enige wat we op mechanisch vlak nog aan te merken hebben op de muis is dat het scrolwiel grappig genoeg net wat minder ‘premium’ aanvoelt dan de rest van de Superstrike, al zullen de meesten daar in de praktijk weinig van merken.

Maar dat is wel een beetje het punt van de X2 Superstrike: het is daadwerkelijk een topmuis met een baanbrekende technologie, bedoeld voor een kleine groep gamers. In de gemiddelde hand voelt de Superstrike snel aan, maar degenen die hun brood verdienen met het spelen van videogames zullen de grootste voordelen ervan merken – precies waar pro-accessoires voor zijn bedoeld.

De Logitech Pro X2 Superstrike is nu beschikbaar.

De eerste volledige trailer van de nieuwe versie van The Mummy is uitgebracht door Warner Bros.

Begin dit jaar verscheen er al een teaser trailer, maar nu valt hieronder dus de eerste volledige trailer van de aankomende bioscoopfilm te bekijken.

De nieuwe film staat volledig los van eerdere The Mummy-films en wordt geregisseerd door Evil Dead Rise-regisseur Lee Cronin. Cronin wil in plaats van de luchtige avonturensfeer uit de The Mummy-films van eind jaren negentig juist de focus op horror leggen.

In de film verdwijnt een jonge dochter van een journalist spoorloos in de woestijn. Acht jaar later keert ze opeens terug, maar ze is overduidelijk niet helemaal dezelfde persoon als voordat ze verdween.

The Mummy draait vanaf 16 april in de bioscoop. Overigens werden onlangs plannen aangekondigd om een nieuwe The Mummy-film met Brendan Fraaser en Rachel Weisz - die ook de hoofdrollen speelden in de film uit 1999 - te maken. Dat staat volledig los van deze film.