Review: Toy Story 5 stopt nieuwe batterijen in de leeglopende franchise

Laat het duidelijk zijn dat de Toy Story-franchise nog altijd met deel drie had kunnen eindigen, en dat alles daarna vooral een manier is om nog wat meer dukaten uit je portemonnee te trekken. Met de nuance dat dit een stuk minder storend is, wanneer dat wordt gedaan met een daadwerkelijk goede film. Zoals Toy Story 5, bijvoorbeeld.

Nadat Woody in het vorige deel de hort op is gegaan heeft medecowboypop Jessie de leiding over al het speelgoed terwijl ze de jonge Bonnie een onvergetelijke jeugd bezorgen. Gelukkig maar, want blijkbaar maakt zij niet zo snel vrienden. Daarom kopen haar ouders voor haar een LilyPad - een soort tablet waar alle kinderen in het Toy Story-universum mee kunnen communiceren met elkaar. En die LilyPad heeft een eigen idee over hoe Bonnie’s kindertijd in te vullen.

We leven nu eenmaal in een wereld waar technologie in vrijwel ieder aspect van het leven verweven is, en ik vreesde dat Toy Story 5 de ‘makkelijke’ weg in zou slaan door te zeggen dat tech slecht is en ieder kind weer met plastic dinosauriërs en Space Rangers zou moeten spelen. Maar net als met Hoppers eerder dit jaar werd ik verbaasd door de nuance waarmee Pixar dit centrale conflict aanvliegt. Ja, tech is de katalysator van het probleem en dus het verhaal, maar de conclusie zoekt meer naar een middenweg dan het begraven van LilyPads alsof het E.T.-exemplaren in de woestijn van New Mexico zijn.

De film presenteert tech niet als iets dat inherent slecht is. Hoewel het niet ingaat op de miljardairs – inmiddels zelfs biljonairs – die daar achter zitten, zit de les meer in hoe we het gebruiken, en wat voor invloed toegang tot continue communicatie op kinderen heeft. De daadwerkelijk handige aspecten hiervan worden ook allerminst genegeerd. Misschien moet ik eens wat minder azijn door m’n koffie roeren, zeker wanneer het op Pixar-films aankomt.

Een andere briljante keuze is om Jessie het hoofdpersonage van dit deel te maken. Na vier films met Woody als hoofdpersonage is ze een welkome frisse wind, zeker vanwege haar melancholische achtergrondverhaal. In Toy Story 2 zagen we hoe Jessie door haar eerste eigenaar - Emily - werd weggedaan toen de tienerjaren werden bereikt, en moest ze leren dat er nog veel meer kids zijn om blij te maken.

Nu staat ze echter in vergelijkbare, met slangen gevulde laarzen als Woody. Jessie’s verhaal in Toy Story 5 lijkt vanuit vogelperspectief erg op een combinatie van Woody’s karaktergroei in delen drie en vier, maar dat is een gevalletje plot versus verhaal. De plot is de situatie, het verhaal draait om de acties van personages daarin. En Jessie is een heel ander personage dan die andere cowboy. Haar verhaal uit het tweede - en beste, fight me - Toy Story-deel wordt hier op emotionele manier voortgezet. Het wordt ook fantastisch gecombineerd met de tech vs. speelgoed-thematiek, gezien Jessie’s verlatingsangst hier een sterke rol in speelt.

Maar goed, we hebben allemaal het beeld bovenaan dit artikel gezien: Woody en Buzz Lightyear zijn nog altijd van de partij. Van Buzz is dat logisch - hij ligt nog in Bonnie’s speelgoeddoos - maar Woody is in het vorige deel zijn eigen weg ingeslagen als redder van verlaten speelgoed. Een mooi einde, en zijn inclusie in dit nieuwe deel voelt nooit echt noodzakelijk. Woody is aanwezig omdat dit een Toy Story-film is, en daar blijft het vooral bij. Zijn interacties met Buzz zijn als vanouds: grappig en aandoenlijk, maar de cowboy voegt uiteindelijk vrij weinig toe.

Een andere aanmerking rondom Toy Story 5 heeft te maken met het leger aan Buzz Lightyear-poppen dat een rol speelt in de film. In de eerste twee aktes is de inclusie van deze poppen wat willekeurig in de film verwerkt: ze verschijnen plotseling, doen iets, en dan gaan we weer verder met het hoofdverhaal. Ze spelen uiteindelijk wel een passende rol in de conclusie van de film, maar zijn verder wat moeizaam in het geheel verwerkt. Gelukkig overschaduwen zij - en Woody overigens - het verhaal van Jessie niet, dus het is niet bijzonder storend. Eerder opvallend.

Waar dat Buzz-leger wél erg goed voor is, is het laten flexen van animatievaardigheid onder de Pixar-animatoren. Of ze nou perfect synchroon of nét iets anders ten opzichte van elkaar opereren: de bewegingen zijn lekker strak, doch vloeiend, en vooral cool. Het toont maar weer aan hoezeer Pixar is gegroeid sinds de eerste Toy Story. Daarin waren Buzz en zijn bewegingen ook al iets strakker dan die van het losse, minder mechanische speelgoed, en dat gevoel wordt hier nog sterker.

Daarbij durft Pixar tegenwoordig duidelijk wat meer te experimenteren. Hoewel Toy Story ten opzichte van bijvoorbeeld Hoppers en zeker het aankomende Gatto nog redelijk vasthoudt aan de ‘standaard’ stijl van de studio, worden er ook uitstapjes gemaakt. Wanneer er met het speelgoed gespeeld wordt, wordt de grafische stijl ineens een stuk meer schilderachtig, en een tikkeltje meer tweedimensionaal - en verandert zelfs de compositie van shots een beetje om een theaterstuk te emuleren. Het is welkome visuele flair voor een franchise die vooralsnog vooral groeit op het gebied van scherpte en vloeiende bewegingen.

Ook vloeiend waren de tranen die maar liefst vier keer uit mijn ogen stroomden tijdens de voorstellingen. Toegegeven, ik ben een sentimenteel persoon, en Toy Story was zeer formatief in mijn jonge jaren, maar het toont voor mij ook aan dat Pixar het nog steeds kan. Ze kunnen nog een Toy Story-film maken die net zo hard aankomt als de eerste drie delen, en écht iets te zeggen heeft.

Er is een tikkeltje gestruikeld met deel vier, maar met Toy Story 5 laat Pixar weer eens zien waarom dit zo’n legendarische franchise is. Het is meer dan ‘gewoon leuk’, en daar dukaten voor uit de portemonnee trekken is het waard.

Toy Story 5 draait vanaf 17 juni in de bioscoop.