Review: Spider-Man: Brand New Day maakt van een dieptepunt het toppunt

Het is nu 2026, en Marvel Studios (muur)kruipt gestaag weer uit de problemen. Het geld stroomt niet meer zo lekker binnen als in voorgaande jaren, en hoewel de Fantastic Four vorig jaar geïntroduceerd is in het Marvel Cinematic Universe (MCU) zijn alle ogen nu gericht op de welbekende muurkruiper. Zowel omdat Spider-Man: Brand New Day de laatste MCU-film voor het aankomende Avengers: Doomsday is, als dat Tom Hollands Spider-Man nog nooit zo 'Spider-Man' was.

Deze versie van het personage gaat al drie films - zes, als je overige verschijningen meetelt - mee, maar vindt na de gebeurtenissen van Spider-Man: No Way Home plaats in de klassieke Spidey-status quo. Niemand weet dat Peter Parker de man onder het masker is, hij woont in een krakkemikkig appartement en zijn liefdesleven ligt in duigen. Het klinkt nogal gemeen, maar dit is perfect. Onderdeel van Spideys aantrekkingskracht is het feit dat hij zo’n lastig en ellendig leven leidt, daar vinden veel mensen nu eenmaal raakvlakken in.

Nu Peter geen relaties en vriendschappen meer te onderhouden heeft, spendeert hij praktisch al zijn tijd als superheld. En dat gaat goed, maar erg gelukkig wordt hij er ook niet bepaald van. Zijn ooit beste vriend Ned Leeds en voormalige vriendin MJ Watson leven door zonder hem, en om die pijn te onderdrukken, drukt hij heel Peter Parker weg.

De opzet van Brand New Day kwam bij mij best hard aan. In de afgelopen maanden spendeerde ik dag in dag uit aan het maken van mijn scriptie, en hoewel ik omringd werd door familie, collega’s en vrienden, was dit ook een eenzame, bijna isolerende periode. Nu ik na het afstuderen eindelijk weer kan afspreken met vrienden, langs arcades ga en gesprekken kan voeren aan het water met een bubble tea in de hand, je je maar weer hoe belangrijk je sociale kring is.

Het warme gevoel dat ik krijg van die momenten, is iets wat de film ontzettend sterk aanprijst. Peter verliest zichzelf na een tijdje vrij letterlijk in Spider-Man. Hij wordt bruter en sterker, wat voor een aantal fantastische actiescènes zorgt - daar komen we later op - maar de mentale tol wordt verzwaard door fysieke problemen. Er zitten veel herkenbare elementen van opgroeien in je twintigerjaren in Spider-Man: Brand New Day.

Voornamelijk burn-out, liefdesverdriet en isolatie komen naar voren, maar vrees niet: het blijft een Spider-Man-film, met uiteindelijk dus een optimistisch karakter. Ik stoor me ietwat aan een aantal beslissingen die gemaakt zijn om bij het fijne einde van de film te komen, maar kan niet ontkennen dat ze effectief zijn. De ‘nieuwe’ status quo - die dus de klassieke deprimerende is - wordt nogmaals op zijn kop gezet door Peters karakterontwikkeling, en hoewel daardoor impactvolle keuzes teniet worden gedaan, is het wel krachtig.

Het bovenstaande conflict zou in essentie al een volledige film verantwoorden, maar Brand New Day heeft nog meer onder de motorkap. Veel meer zelfs. Dat kan verontrustend zijn, gezien eerdere Spider-Man-films nog wel eens overvol wilden zitten met ideeën die elkaar in de weg zitten - ik kijk naar Spider-Man 3 en The Amazing Spider-Man 2 - voelt deze film als een zorgvuldiger gesponnen web.

Dit is ook te danken aan een vrij gesegmenteerde structuur, die op grappige wijze aanvoelt als die van een verhaallijn in een comic. Daardoor zit er een duidelijke, fijne flow in de film die tevens continu het verhaal vooruit duwt en je prikkelt met vette actie.

Naast Peters mentale problemen heb je nog de terugkeer van Ned en MJ na hun studiejaren in Boston, en een mysterieuze dreiging in New York waar Spidey mee probeert te dealen. Een persoon met krachten schopt stennis in de Big Apple door lichamen van allerlei mensen over te nemen en verschillende locaties aan te vallen.

Deze plotlijn staat relatief los van Peters persoonlijke conflict, maar voedt wel de constante stress die het personage ervaart, en wat zijn leven dus zo - nogmaals, het is wat gemeen - zalig miserabel maakt. Daarbij worden de twee verhalen uiteindelijk op erg mooie wijze aan elkaar verweven, maar mij bekroop wel het gevoel dat dit mysterie iets te lang werd doorgetrokken.

Het tempo van de film lijdt er niet onder, maar het laat veel aan de derde akte over om het conflict twee kanten te geven. Er zit een soort merkbare barrière tussen de twee verhalen die dus mooi wordt verwijderd, maar met wat meer ademruimte was ‘ie waarschijnlijk een stuk minder opvallend. Daarbij vormt dit een soort aansluitpunt voor de volgende saga aan MCU-films, wat erg enthousiasmerend is, maar de focus wel een beetje verlegd van wat verder een erg persoonlijk verhaal is.

Het is nu waarschijnlijk ook wel duidelijk dat terwijl Brand New Day onderdeel is van de zogenaamde ‘Multiverse Saga’ van het MCU, er weinig multiverse aan is. Perfect, dat maakt namelijk voor een meer gegrond Spider-Man-verhaal, wat precies is waar het personage in uitblinkt.

Daarbij voelt Spidey in deze film weer aan als een onderdeel van een grotere wereld. New York is in Brand New Day ‘echter’, met meer gedetailleerde straten en sets die levendig aanvoelen - voornamelijk Peters appartement. Daarbij springen de kleuren meer dan ooit van het scherm, terwijl de algemene belichting iets donkerder is om aan te sluiten bij het duistere karakter van de film. Ook het slingeren door de straten voelt gewichtiger, en de camera beweegt op dynamische wijze mee.

Maar nogmaals: deze Spider-Man-film is ondanks zijn thematiek niet deprimerend. Naast dat Peter Parker van nature een grappenmachine is, krijgt hij in Brand New Day een grote-broer-kleine-broer-dynamiek met Jon Bernthals Frank Castle, ofwel de Punisher. De ultragewelddadige burgerwacht en zijn gekibbel met het webhoofd is werkelijk hilarisch, en maakt de film tegelijkertijd gegrond. In Brand New Day vergaat de wereld niet, en dat is prima.

Dan moet de actie in deze film nog even benoemd worden. Regisseur Destin Daniel Cretton heeft eerder al het waanzinnige Shang-Chi geregisseerd voor Marvel, en voor zijn Spider-Man-film heeft hij ook nog eens het stuntteam van actielegende Jackie Chan ingeschakeld. Natuurlijk wordt er vrijelijk gebruikgemaakt van visuele effecten en CGI, maar er zijn ook talloze praktische stunts die net als het slingeren gewicht geven aan de actie.

Spider-Man, en in het verlengde daarvan New York, in het MCU heeft er nog nooit zo goed uitgezien. Het feit dat de held ook contact heeft met andere gekostumeerde figuren grondt zijn verhaal nog meer, maar het is toch vooral het persoonlijke verhaal over het belang van connectie met anderen, en hoe we onszelf niet moeten negeren is wat echte indruk maakt. Het is door en door Spider-Man, en ik krijg er geen genoeg van.

Spider-Man: Brand New Day draait nu in de bioscoop.